เรื่องเล่าริมทางเดิน
ภาพหนึ่งภาพ แทนถ้อยคำนับพัน...
๑.
จะมี อะไรบ้าง ยั่งยืน ?
กลางวัน กลางคืน แดด ฝน ลม หนาว
มนุษย์ สมมุติ ชั่วคราว
ว่าเรา ครอบครอง เพื่อ "ของเรา"
๒.
ไยแย่งโอบกอดอนาคต
แล้วเอ่ยกล่าวโทษวันเก่า
ไยถก ไยเถียง เรื่องเงา
ที่ลาลับ ล่วงกับ ดวงตะวัน
๓.
เป็นเช่นนี้หรือ ชีวิต ?
ทวงสิทธิ์ กระทั่ง ในฝัน
ตื่นมาเกาะกุมดวงจันทร์
ผืนดินผืนนั้น ฉันครองแล้ว
๔.
สงคราม ยุคใหม่ ไม่ประกาศ
เพียงแต่ ถ้าพลาด ก็แพ้แล้ว
โลกเปราะ บางใส เหมือนใยแก้ว
แตะต้องกันแล้ว ก็ร้าวลึก
๕.
จึงยากใช่ไหมจะให้ฝัน
ถึงกฎเกณฑ์ สร้างสรรค์ อันตกผลึก
ที่ปกครองพวกเราโดยสำนึก
มิใช่ทึกทัก ลักฉกไป

๖.
โลกสมมุติ สุมมุติ สมมุติ
ฉันรู้แล้วว่าต่างหยุด กันไม่ได้
ต่างไขว่ ต่างคว้า ต่างพาไป
รู้ไหม พรุ่งนี้ จะไม่มีให้สมมุติแล้ว
[ Permalink ] . [ 2 ความคิดเห็น ]
"โลกสมมุติ สมมุติ สมมุติ "
เพียงดวงใจผ่องผุดพราวพร่างแพร้ว
"โลกสมมุติ " คงวับวาวแวว
ปลดปล่อยวางว่างแล้วตราบนิรันดร์ !!!
สมมุติ สมมุติ สมมุติ
ยื้อยุด ฉุดดิ่ง แหลกเหลว
อัตตา งามงอก เป็นไฟเปลว
จึงความเลว ผุดผลิ ต่างช่อใบ...
ฮา พยายามละ ได้แค่นี้ อิอิ ^ ^