ที่ที่เราควรอยู่ ?

ส่งมาเมื่อ 02 เม.ย. 2008 - 11:50:16.  หมวด: ห้องแสดงภาพ  ป้าย:

“ผมจะย้ายกลับบ้านเกิดแล้วนะ”

อีกครั้ง ที่เพื่อนชายคนเดิม คนที่ฉันเคยช่วยเก็บข้าวของเมื่อปีก่อน บอกกับฉันในต้นปลายเดือนมีนาคมของปีนี้ถึงเรื่องการย้ายกลับภูมิลำเนาเกิดไปยังอำเภอฝาง

บ่ายที่แดดจัดจ้านนั้น ฉันจำได้ดีถึงประกายนัยน์ตามุ่งมั่นของเขา เมื่อหกเดือนที่แล้ว

................

 

 

เท่าที่รับรู้และจำได้ สองปีมานี้ เพื่อนชายขนย้ายข้าวของไปมา ไม่ใช่เพียงแค่ข้าวของ แต่เป็น “ชีวิต” ของเขาเองด้วย จากที่เรียนจบในเมือง หางานทำในโรงงาน ออกมาเป็นพนักงานขายของ แล้วก็ไปฝึกเป็นช่างซ่อม เขามีบทสรุปของเขาเองในรอบที่แล้ว และเคยบอกกับฉันว่า

“ผมไม่เหมาะกับการใช้ชีวิตในเมือง อาศัยอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ ผ่านไปสิบกว่าปี รู้สึกชีวิตเหมือนเดิม ไม่มีทางจะซื้อบ้านที่นี่ได้ ไม่มีเงินเก็บ และก็ยังรู้สึกเหงาอยู่ลึกๆ”

“อย่างน้อย มีเงินกินข้าวก็ยังได้กินกับครอบครัวทุกมื้อ”

เขาบอกฉันแบบนี้ ดูแล้วเขามีสิ่งที่โหยหาอย่างมาก ชีวิตวัยเยาว์ ครอบครัวที่แตกสลาย พ่อแม่หย่าร้างกัน ต่างคนมีครอบครัวใหม่ วิถีชีวิตแบบที่เคยวิ่งเล่นกลางทุ่งนา เลี้ยงไก่ เลี้ยงปลา นี่กระมัง สิ่งที่ไล่ล่าจิตวิญญาณของเขาอยู่ จำได้ว่าเพื่อนฝูงผู้ไม่อาจออกความเห็นใด ช่วยกันเก็บของใส่ท้ายรถกระบะ ล่ำลากันเสร็จสรรพ และอวยพรให้เขาโชคดีเมื่อกลับไปถึงบ้าน

ตอนนั้นเราหมายมั่นปั้นมือกันว่า หากมีเวลาจะยกโขยงไปเยี่ยมเขายังบ้านเกิด

.................

ผ่านไปราวๆ 6 เดือนกว่า ฉันพบหน้าเขาอีกครั้ง พร้อมมอเตอร์ไซค์สีฟ้าคันเดิม จอดอยู่หน้าบ้าน และมายืนอยู่ตรงหน้า

“ผมมาหางานทำในเมืองอีกแล้วล่ะ”

“อ้าว มาตั้งแต่เมื่อไหร่”

ฉันอุทานพร้อมกับชวนเขาเข้าบ้าน ยกน้ำท่ามาเสริ์ฟตามหน้าที่ ส่วนพัดลมไม่ต้องเปิด เพราะเวลานั้นเป็นฤดูหนาว เขารูปร่างเหมือนเดิม แต่ตัดทรงผมใหม่สั้นเกรียน ดูหน้าตาเป็นเด็กกว่าที่เคยเห็น

“มาได้หลายวันแล้ว ตอนนี้กำลังสมัครงานอยู่ล่ะ”

“อ้าว ขนของไปตั้งเยอะ แล้วขนกลับมาใหม่เหรอ”

“ใช่ ก็ฝากรถแดงมาบางอย่าง แล้วเอามาเองบ้าง ไม่เยอะหรอก เสื้อผ้า ทีวี เครื่องเสียง มอเตอร์ไซค์ สมบัติผมมีแค่นี้” เขาเล่า

“อ้อ แล้วที่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง”

ฉันยังไม่กล้าถามถึงเหตุผลนัก ในการคิดกลับมา แต่เขาเอง ก็เป็นฝ่ายเริ่มต้นเพื่อสรุปบางสิ่งบางอย่าง

“บ้านไม่ใช่อย่างที่คิดหรอก ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว เพื่อนฝูงทุกคนก็ออกมาอยู่ในเมือง เหงาจะตาย ยายผมก็ตายแล้ว ส่วนพ่อเริ่มจำอะไรไม่ค่อยได้ ชุมชนก็เปลี่ยนไป มีแต่เด็กและคนแก่ เด็กวัยรุ่นก็ติดยากันเยอะ มันเปลี่ยนไปมากๆ”

“แล้วกลับไปทำอะไรบ้างที่บ้าน” ฉันถาม

“ตอนแรกกะว่าจะไปทำสวน ปลูกผัก เลี้ยงปลา แต่แม่เขาให้คนเช่าที่ดินไปแล้ว อีกหลายปีกว่าจะหมดสัญญาน่ะ ผมก็เลยไปสมัครเป็นพนักงานเกี่ยวกับเรื่องไฟฟ้า”

“เหรอๆ ได้งานไหม ก็ฟังดูดีนะ”

“ก็ได้นะ เป็นลูกจ้างชั่วคราว เขาให้เงินรายวัน ครึ่งเดือนก็ออกที รวมแล้วก็เดือนละสามพันบาท”

“อืมม”

ฉันรับฟัง ไม่มีความเห็นเกี่ยวกับจำนวนเงิน จะมากน้อยก็แล้วแต่การดำรงชีวิตของเขา แต่ดูท่าทางแล้วสำหรับเขามันน้อยเกินไปสำหรับความฝัน

“ผมก็ใช้เดือนชนเดือนนะ ไปอยู่บ้านเราต้องเลี้ยงดูพ่อแม่เราด้วย ญาติอีก มีงานบุญอะไรทีเราต้องรับผิดชอบเยอะ แล้วทุกคนก็จะคอยถามว่าเรียนจบแล้วทำอะไร ทำไมไม่ทำแบบนั้น หรือทำไมไม่ทำแบบนี้ บางคนก็ถามว่าทำไมไม่มีรถเก๋ง ทำไมไม่มีเมีย กลายเป็นต้องตอบคำถามมากมายไปหมด”

“ฮื่อ พอนึกออกนะ แล้วอึดอัดเหรอ”

“บอกไม่ถูก ผมรู้สึกว่า มันไม่ใช่ที่ของผมอีกแล้ว ไม่มีใครที่จะคุยภาษาเดียวกัน แบบมันรู้สึกแปลกแยก”

เขาสรุปไว้แบบนั้น ฉันไม่คิดจะถามไถ่อะไรมาก เย็นวันนั้นฉันชวนเขาอยู่กินข้าวด้วยกันที่บ้าน เขาวิ่งออกไปซื้อเบียร์มาดื่ม แล้วก็ร้องฮัมไปกับเพลงที่เปิด ดูเขามีความสุข แม้จะมองเข้าไปในดวงตาเขาแล้วพบว่า มีบางอย่างนั้นหายไป

ถัดจากวันนั้นมา หลายเดือน เขายังหางานทำในเมืองไม่ได้ งานที่เขาไปสมัครไว้ล้วนแล้วแต่ต้องการรับพนักงานที่เพิ่งจบใหม่ไฟแรง หรือไม่ก็ผู้มีประสบการณ์ เขาเทียวไปมาสมัครงานนับหลายสิบแห่ง แล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมีข่าวดี จนกระทั่งเพื่อนฝูงจึงช่วยกันฝากฝังงานให้เขาทำไปก่อน เป็นพนักงานขายของในซุปเปอร์มาเก็ต และจำเป็นต้องใช้เงินก้อนหนึ่งเพื่อค้ำประกันตำแหน่ง พร้อมทั้งตัดชุดพนักงาน สิริรวมแล้วเขาต้องผ่อนใช้บริษัทประมาณ 1 ปี กับเงินที่จะต้องจ่ายไปให้ก่อน

………………….

“ผมจะย้ายกลับบ้านเกิดแล้วนะ”

เขาย้ำอีกครั้ง ฉันได้แต่พยักหน้า เอ่ยกับเขาว่า ฝากของบางอย่างไว้ที่บ้านก่อนก็ได้ เผื่อต้องเทียวไปมาอีก

“ไปคราวนี้จะกลับมาอีกไหมนิ” ฉันแซวเล่นๆ เขาอมยิ้มน้อยๆ แต่ไม่ตอบคำถาม

แววตานั้นต่างไปจากเดิมนัก โลกในอดีตและโลกวันข้างหน้ากำลังซ้อนทับกันอยู่ ความหวัง ความฝัน การใช้ชีวิต อาจจะเป็นปริศนาของผองเราทุกคน จนกว่าเขาจะค้นพบสถานที่ซึ่งเป็น

ที่ๆ เราควรอยู่ ?

 

 

 

 

[ Permalink ] . [ 7 ความคิดเห็น ]  

ชอบนะตอนนี้ เหมือนเรื่องสั้นเลย
ว่าแต่รูปสุดท้ายน่ะมันเกี่ยวกันยังไง !!!

นึกได้มาอีกที ตะกี้โพสต์เร็วไปนิดส์
หมาน่ะ แสดงว่าจริงๆ แล้วมันควรอยู่นอกบ้านตามป่าตามทุ่งใช่ปะ
ก๊ากกกก

เอ่อ
พี่หนูทิคะ
ขอบคุณที่ชอบค่ะ กำลังคิดว่าจะเขียนตอน 2 ต่อจากนี้ค่ะ
แต่ว่ารูปสุดท้าย คือ ยังไงดี ตอบไม่ถูกอ่ะค่ะ ฮา
ถ้าบอกว่าตอบไม่ได้ จะตลกไปเปล่าน๊า - -* กิ กิ

คือว่า พยายามค้นภาพที่ถ่ายเอาไว้
เกี่ยวกับการเดินทาง และสิ่งมีชีวิตเล็กๆ น้อยๆ ในเส้นทางของตัวเอง
รวมทั้งเครื่องบินก็มีเส้นทางบนท้องฟ้า
แล้วสุดท้ายก็คิดว่าอยากได้ภาพวัดน่ะค่ะ - -*
แต่ว่าภาพจากวัด มันเป็นระฆังจากวัดแห่งหนึ่งที่พิษณุโลก
แล้วมีเงาตกกระทบที่ผนัง ตอนที่เลือกคิดว่าเป็นสถานที่อยู่ของระฆัง ก็คือ วัดน่ะค่ะ
ฮา ขำตัวเอง

มาคิดอีกที อืม ท่าทางมันจาไม่เกี่ยวจริงๆ ด้วย

อ้อ ลืมไป
เห็นหมาชอบอยู่ตามท้องทุ่งเยอะนะ
ยิ่งแถวหางดง แม่เหียะ สารภี มันวิ่งเล่นไล่ล่ากันสนุกสนาน
ไม่มีรถวิ่งผ่านให้ต้องระแวง
แล้วก็ยังมีสัตว์น้อยๆ ให้ไล่เล่น แข่งกัน
นี่ยังคิดถึงหมาทะเลอยู่เลย ที่ชอบวิ่งเล่นแถวหาดทราย
แสดงว่าหมาก็มีความฝัน ถึงที่ที่ควรอยู่เช่นกันสินะ อิ อิ

นี่แหละ...
คือฐานที่มั่นสุดท้ายของจริงล่ะ...
บ้านเกิด.

เหมือนชีวิตตัวเองตอนนี้เลยค่ะ โหยหาอยากไปใช้ชีวิตต่างจังหวัดเพราะเบื่อชีวิตเมืองกรุงเต็มทน

เคยคิด(ฝัน)จะกลับไปใช้ชีวิตที่บ้าน ไปปลูกผักปลูกหญ้า เลี้ยงปลาเลี้ยงไก่ ใช้ชีวิตง่ายๆ
แต่ทุกครั้งที่ได้กลับบ้าน ก็ต้องกลับมาถามตัวเองทุกที ว่าที่นั่นเป็น 'ที่ๆเราควรอยู่' จริงหรือ

หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปเยอะ ผู้ก็คนเปลี่ยนไปมาก สังคมที่เต็มไปด้วยคำถาม ตอนนี้ทำงานอะไร เงินเดือนเท่าไหร่ หรือไม่ก็ เรียนจบหรือยัง จบแล้วจะทำอะไร จะซื้อรถเมื่อไหร่

เต็มไปด้วยคำถาม คำถาม และคำถาม จนเริ่มรู้สึกอึดอัด หลายครั้งบอกไปว่าอยากกลับไปทำไร่ไถนาที่บ้าน คนรอบข้างกลับมองว่าพูดเล่น หรือไม่ก็เห็นเป็นเรื่องไร้สาระ

เจอแบบนี้บ่อยๆเข้า ทำให้เริ่มกลับมาตั้งคำถามกลับตัวเองว่า

หรือสิ่งที่เราคิด ... ชีวิตที่อยู่กลางไร่กลางสวน เก็บผักเก็บหญ้าเลี้ยงปลาไว้กิน มีอากาศบริสุทธิ์ๆไว้หายใจ ไม่ต้องเร่งรีบ ไม่ต้องตื่นมาเจอกับรถติด เจอกับชีวิตวุ่นวายแบบเมืองๆ ... จะเป็นได้แค่ความฝัน

จะมีซักวันมั้ยนะ ที่จะได้ทำอย่างที่ฝัน

จะมีซักที่หรือเปล่า ที่เป็นที่ของเรา เป็นที่ๆเราควรอยู่ ... จริงๆ

...ทุก ๆ ที่...

ในใจ...ในกาย บนดิน...บนฟ้า......ใต้น้ำ.......

เพียงแค่เราเรียนรู้ เท่าทันความเปลี่ยนแปลง ที่เป็นของธรรมดา
และสะสม ทุนทางใจ ทุนทางสังคม และทุนทรัพย์

ให้สามารถดำรงชีวิตนี้ เพื่อที่จะได้ตอบแทนในทุก ๆ ที่ที่เราได้ไป
ปล่อยวางสิ่งที่เลยผ่าน ด้วยความเข้าใจ สิ่งที่ได้เห็น ได้รู้ จะบอกแก่เราว่า

ในทุก ๆ ที่

ในใจ...ในกาย บนดิน...บนฟ้า......ใต้น้ำ.......

มีธรรมชาติ เป็นทุกสิ่ง เป็นทุกอย่าง

ปล.ใกล้ปีใหม่เมืองแล้ว ขอให้เอื้อยสาว สุขใจ สะบาย หลาย ๆ เน้อ

แสดงความคิดเห็น

ในทุกความคิดเห็น จะมีหมายเลขไอพีของคุณ (38.103.63.17) แสดง

• การแสดงความเห็นในเว็บบอร์ดต้องอยู่บนพื้นฐานการเคารพในสิทธิและความหลากหลายทางเชื้อชาติ เพศ ศาสนา วัฒนธรรม และความเชื่อ ตลอดจน วิถีชีวิต และสิทธิส่วนบุคคล
• การวิพากษ์วิจารณ์คำพูด ข้อเขียน หรือความคิดเห็นของบุคคลอื่น ย่อมทำได้โดยสุภาพหลีกเลี่ยงข้อความใดๆอันเป็นการละเมิดหรือดูแคลนต่อบุคคลอื่น
• การวิพากษ์วิจารณ์การกระทำของบุคคลอื่นย่อมทำได้โดยสุภาพ ในกรณีที่เป็นการกระทำที่กระทบต่อสาธารณะหรือกระทำโดยสาธารณะ
• ประชาไทขอความร่วมมือ หากต้องการให้ข้อมูลที่คิดว่าเป็นประโยชน์ได้แสดงบนเว็บบอร์ด กรุณางดเว้นการใช้ถ้อยคำที่มีลักษณะเหยียดเพศ เหยียดเชื้อชาติ ศาสนา และเชื่อมโยงถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นการล่อแหลม

คำถาม: วันนี้วันที่เท่าไหร่ ? (ใส่เฉพาะเลขวันที่เท่านั้น) *

ชื่อ: *

อีเมล: (ถ้ามี) ข้อมูลนี้จะไม่แสดงต่อสาธารณะ.

โฮมเพจ: (ถ้ามี)

ความคิดเห็น: * ใช้โค้ด HTML ไม่ได้

(สูงสุด 1,000 ตัวอักษร)
พิมพ์ได้อีก ตัว