ปากท้อง กับผักพื้นบ้านที่สูญหายไป

ส่งมาเมื่อ 12 ก.พ. 2008 - 02:42:08.  หมวด: ชีวิต  ป้าย:

ไม่ทราบว่าใครเป็นเหมือนผมบ้าง
หลังจากข้าวของพาเหรดกันขึ้นราคา แต่รายได้มันไม่ได้ขึ้นตามไปด้วย ทำให้ต้องปรับตัวทุกทางเพื่อเอาชีวิตรอดให้ได้

ถีงขั้นต้องใช้คำว่า “เพื่อเอาชีวิตรอดให้ได้” นั่นละครับ
เพราะรายได้ที่ไม่แน่นอน ไม่มากมาย บวกกับสภาพหนี้ทั้งงานราษฎร์งานหลวง จากที่เคยตามใจปากตามใจตัวได้บ้างก็ต้องกลายมาเป็น “งด” แทบจะทุกรายการ จะกินขนมสักสิบยี่สิบบาทก็เปลี่ยนไปเป็นอาหารญี่ปุ่นสำหรับคนจน (บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป) ดีกว่า

นี่ก็แว่วว่า บะหมี่ซองเหล่านี้จะขึ้นราคากันแล้ว
เราคงต้องไปหาดินอร่อยๆ กินกันแทนข้าวแล้วกระมัง ก่อนที่ดินอร่อยๆ จะได้รับความนิยมขึ้นมา แล้วดินก็จะขึ้นราคาอีก

ที่ผ่านมา ส่วนใหญ่ผมจะทำอาหารทานเอง เพราะหนึ่งถูกปาก สอง ปลอดภัย และสาม ประหยัด สำหรับสองคนสี่มื้อ ยกเว้นขี้เกียจทำ ถึงจะไปซื้อกับข้าวถุงมาไว้อุ่นตอนเช้า

ทว่า เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไป วัตถุดิบและเครื่องปรุงทุกอย่างขึ้นราคา โดยเฉพาะน้ำมันพืชที่ขึ้นไปแตะขวดละสี่สิบกว่าถึงห้าสิบบาทแล้ว ทำให้การทำกับข้าวที่บ้านกลายเป็นของแพงไปเลย

คิดสะระตะไปๆ มาๆ จนได้ข้อสรุปว่า ซื้อกับข้าวถูกกว่าทำเอง ตั้งแต่นั้นมา เราอันหมายถึงผมและภรรยาก็เข้าเป็นสมาชิกขบวนการแม่บ้านถุงพลาสติกเช่นเดียวกับหลายๆ ครอบครัว

ทานกับข้าวถุงก็ไม่ถึงกับน่าเบื่อหรอกครับ หากมีหลายร้านให้เลือก เพราะแต่ละร้านก็ขายอยู่หลายอย่าง สับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป แต่ถึงกระนั้นก็ยังต้องรับผลกระทบจากภาวะของแพง เพราะเมื่อวัตถุดิบขึ้นราคา แม่ค้าก็จำต้องลดปริมาณอาหารลง จากเคยตักให้เกือบครึ่งถุง ก็เหลือแค่สองในห้า
ก็ไม่แย่เท่าไรหรอกครับ คนที่แย่กว่าเรามีเยอะกว่านี้

จากเมื่อก่อน ผมไปตลาดสัปดาห์ละ 1-2 ครั้ง ตอนนี้ก็เลยต้องไปทุกวัน โชคดีที่ไม่ได้ไกลที่พักมาก ถ้าเบื่อก็ยังมีอีกสามตลาดที่อยู่ไกลออกไปหน่อย
พอได้เดินตลาดบ่อยๆ ก็ทำให้ผมได้สังเกตเห็นบางสิ่ง ซึ่งที่จริงก็เป็นเรื่องธรรมดาๆ ตลาดไหนๆ ในเมืองใหญ่ก็คงไม่ต่างกัน สาเหตุคงเป็นเพราะผมชอบทานน้ำพริกด้วยกระมัง เลยทำให้ต้องเลือกซื้อผักเพื่อไปทานกับน้ำพริกอยู่แทบทุกวัน

ปัญหาก็คือ ถ้าต้องทานอยู่แทบทุกวัน จะให้ทานผักซ้ำๆ ติดๆ กันมันก็คงได้ไม่บ่อย แต่ในเมื่อมันมีให้เลือกอยู่แค่นั้นก็ต้องทำใจ ถ้าเบื่อจนทนไม่ไหวก็ต้องงด

ลองไปดูเถอะครับ ผมคิดว่าตลาดไหนๆ ก็คงไม่ต่างกัน คือผักพื้นบ้านที่ทานกับน้ำพริกมันชักจะหายากขึ้นทุกที พวกที่เห็นหน้ากันอยู่ทุกวันอย่างมะเขือลาย แตงกวา ถั่วพู ถั่วฝักยาว ผักกาดขาว ผักกาดจอ นี่ไม่ต้องพูดถึง ช่วงนี้ยังพอจะมีใบบัวบก มะระขี้นก ให้เห็นบ้าง แต่อย่างขมิ้นขาว สายบัว นี่นานๆ ถึงจะได้เจอกันสักที ที่ว่ามานี้ยังไม่ได้พูดถึงผักพื้นบ้านภาคเหนือแบบแท้ๆ เลยนะครับ

ถ้าไม่ได้เข้าร้านลาบเมือง ก็อย่าหวังจะได้เจอผักรูปร่างแปลกตารสชาติแปลกลิ้นเลย วนเวียนทานกันอยู่แค่ไม่กี่อย่าง

คิดๆ ดูแล้วก็คงมีหลายๆ เหตุผลที่ผักพื้นบ้านในตลาดทั่วไปลดน้อยลงไปมากจนถึงกับหาทานไม่ได้เลย
ทั้งความนิยมของผู้บริโภค ทั้งการนำเสนอของผู้ขาย ของที่ไม่มีคนซื้อ ก็ไม่มีใครอยากเอามาขาย ของที่ผุ้ขายไม่แนะนำผู้ซื้อก็ไม่รู้จัก ผักพื้นบ้านหลายชนิดเมื่อไม่มีคนรู้จัก ก็มีค่าไม่ต่างจากวัชพืช ถูกถางทิ้งไปมากกว่าจะถูกเก็บเอามาขยายพันธุ์

ต่อไปหากใครต้องการจะทานผักพื้นบ้านแบบไม่ต้องลำบากมากก็คงต้องหาพันธุ์มาปลูกไว้เองเท่านั้น
ส่วนคนที่อยู่ห้องเช่าไม่มีที่แบบผมก็ต้องเดินหาผักพื้นบ้านตามตลาดกันต่อไป

ที่จริง เศรษฐกิจแบบนี้กลับมาทานผักกับน้ำพริกกันน่าจะดีต่อสุขภาพกายและสุขภาพกระเป๋าสตางค์
แต่ก็อีกนั่นแหละครับ ผักพื้นบ้านมักจะซุกอยู่ตามมุมเล็กๆ ของแผงผัก ไม่ถูกวางกลางแผงเหมือนแตงกวา คะน้า กะหล่ำปลี

ดูเหมือนลูกเมียน้อยยังไงก็ไม่รู้

[ Permalink ] . [ 2 ความคิดเห็น ]  

เห็นด้วยค่ะ โหยหาผักพื้นบ้านที่แสนอร่อยและมีคุณค่า หายากจริงๆ เมื่อไรจะมีการรณรงค์ให้เห็นคุณค่าและความอร่อยของผักพื้นบ้าน ทุกภาคเลยค่ะ และทำอย่างจริงจังเสียที เนื่องจากประโยชน์ที่ได้ ไม่แค่มีผักตัวเลือกดีๆในตลาด หากแต่ทำให้ประชาชนตระหนักถึงความจำเป็นที่ต้องอนุรักษ์ธรรมชาติ เพราะผักพื้นบ้านหลายชนิดจะขึ้นได้ดีต้องมีสภาพแวดล้อมที่ดี มีต้นไม้ใบหญ้าบางอย่างใช่หรือไม่คะ

หลวง คับ ผักพื้นบ้านตามตลาดยงมีอยู่ที่ปลอดสาร ผักบุง้ กะเฉด ชะโอม ผักปั๊ง ฯลฯ แต่ผักกาด กะหล่ำฯลฯ ที่ขายตามตลาดอ้ายไม่ซื้อเพราะฉีดยาฆ่าแมลงแน่นอน เราจักสงเกตุดู แม่ค้าที่ขายผักในตลาดเกือบทุกคนต้องสวมถุงมือ อ้ายคิดว่าเขาป้องกนสารพิษนั่นเอง ถ้าอ้ายเข้ามาในมือง อ้ายก้อไปจ่ายที่ตลาดประตูเชียงใหม่ หาผักพื้นบ้านได้ ยิ่งถ้าเป็นวนเสาร์ อาทิตย์ แม่ค้าก้อแบบกะดินเลย อ้าชอบซื้อ กบ เขียด รวงผึ้ง ที่แม่ค้าเอามาขายจากลำปางฯลฯ

และเข้าเมืองคราใด มื้อเช้า อ้ายต้องไปกินข้าวที่ชมรมมงสะวิรต ของสันติอโศกที่ใกล้สนามบินเจียงใหม่ ที่นี่ของแต๊ ของจริง ปลอดสารพิษแน่นอน

หลวง คับ คงต้องหาที่หาทางปลูกผักกินเอง ฮักษาสุขภาพทั้งคู่ชีวิต คับ