ภารโรงวัด

Submitted on 10 October 2008 - 00:00:00. Category: ชีวิต. ป้าย:

คืนนี้

ขึ้น 15 ค่ำ ยังหัวค่ำ พระจันทร์เต็มดวงสาดแสงนวลอ่อนโยนกระจ่างทั่วทุ่ง แสงเย็นตายังครอบคลุมวิหารวัดทุ่งลมเย็นบรรยากาศในวัดช่างสงบ สงัด ลมทุ่งพัดกระทบต้นไม้ในวัด ใบของมันสะบัดตัวรับดังซู่ซ่าเป็นพักๆ ความวุ่นวายสับสนเร่าร้อนทั้งมวลของคนเหมือนหมดสิ้นยามย่างเท้าเข้าวัดสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ พระสงฆ์องค์เจ้าคงจำวัดกันหมดทั้งสามรูป แต่ยังมีอีกคนหนึ่ง จิตใจยังเร่าร้อนเคร่งเครียดแม้จะเหนื่อยจากงานสลากภัตของวัด ก็ไม่อาจข่มตาให้หลับได้ ใครๆเรียกเขาว่า "ลุงคำ" แกเฝ้านึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้านี้

วัดทุ่งลมเย็น
มีพระ 2 รูป เณร 1 รูปเวลาพระรับนิมนต์ไม่มีใครดูแลวัดเกรงขโมยจะมาลักทรัพย์สิน โดยเฉพาะพระพุทธรูปเก่าแก่ของวัด ผู้ใหญ่บ้านกรรมการวัดและชาวบ้านมีความเห็นตรงกันว่า น่าจะมีคนเฝ้าวัดยามพระรับนิมนต์ จึงตกลงกันจ้างลุงคำอายุ 70 กว่าปีเป็นผู้ดูแลวัดโดยให้ค่าจ้าง 600 บาทต่อเดือน
เงินค่าจ้างได้จากการเก็บชาวบ้านหลังละ 5 บาททั้งหมดมี 99 หลังก็ได้เงินราว 500 บาทที่ขาดไปทางวัดจะออกเพิ่มจนครบ 600 บาท

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 11 Comments ]

หม้อน้ำหน้าบ้าน

Submitted on 03 October 2008 - 00:00:00. Category: ชีวิต. ป้าย: ฮ้านน้ำ, หิ้งน้ำ

คนเหนือ

หรือชาวเหนือเรียกตนเองว่า “คนเมือง” เรียกคนกรุงเทพฯซึ่งพูดภาษากลางว่า “คนไทย” ในกลุ่ม “คนเมือง” มักมีวจีที่เกี่ยวโยงการเป็นคนท้องถิ่นเดียวกันว่า “หมู่เฮาคนเมือง” ย้อนหลังไปราว50ปี แม้หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นฉบับหนึ่งยังแสดงความเป็นตัวตนโดยใช้ชื่อว่าหนังสือพิมพ์ “คนเมือง” สอดคล้องกับข้อความในหนังสือ “ฅนเมืองอู้คำเมือง” ในหน้าที่ 1โดยคุณบุญคิดวัชรศาสตร์ได้เขียนเอาไว้ว่า

...ในอดีตอาณาจักรล้านนามีการปกครองตนเองมีภาษาพูด และภาษาหนังสือใช้เป็นของตนเองมาก่อนและนิยมชมชอบเรียกตนเองว่า “คนเมือง” เรียกภาษาพูดว่า “คำเมือง” และเรียกภาษาหนังสือว่า “ตัวหนังสือเมือง” และล้านนาประกอบด้วย จังหวัดเชียงราย แม่ฮ่องสอน ลำพูน ลำปาง เชียงใหม่ แพร่ น่าน ตาก...

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 19 Comments ]

เกิดเป็นหมา

Submitted on 26 September 2008 - 00:00:00. Category: ชีวิต. ป้าย:

แม่เกิดลูก

ออกมาหลายตัว ขนสีต่างๆ กัน ส่วนใหญ่ตัวอ้วนขนฟู แม่นอนตะแคงในกรง ลูกตัวอื่นคลานต้วมเตี้ยมเข้าไปกินนมแม่เร็วกว่า เจ้าตัวผอมเล็ก ลำตัวมันยังไม่นิ่งนัก เพราะขายังไหวขณะเดิน ด้วยยังไม่แข็งแรงพอ เจ้าตัวผอมเล็กต้องรอให้บางตัวอิ่ม แล้วคลานออกมา มันจึงคลานเข้าไปกินได้ นมแม่อุ่นหวาน เต้านมนุ่มตึงเต็มปากของมัน มันถูกแม่อุ้มด้วยปากมากินนมบ่อยๆ ลูกตัวใดคลานไปไกล แม่หมาจะใช้ปากคาบเบาๆ ตรงหนังบริเวณคอ นำมาไว้ในกรงเสมอ ทุกวันเมื่อบรรดาลูกๆกินนมอิ่ม มันก็นอนกอดก่ายกันหลับไปมองดูเหมือนเด็กเล็กๆ น่าเอ็นดู

เจ้าของกรง

และบ้านเป็นสามีภรรยาคู่หนึ่ง ตอนเช้า เวลานายผู้ชายเดินลงบันได แม่หมาจะวิ่งกระดิกหางไปรับ เขาก็เดินผ่านไปเฉยๆ แต่ถ้ามีเสียงทะเลาะกัน เสียงโครมครามขว้างปาสิ่งของ แม่ของมันจะยื่นอยู่ห่างๆแสดงอาการหูลีบและหางตกแนบก้นอย่างหวาดกลัว เมื่อบรรดาลูกหมาตื่นขึ้นมา จะเห็นนายผู้หญิงนำอาหารใส่จาน ให้แม่ของมัน

บางวันก็อิ่ม บางวันก็พอประทั่งหิว กินเสร็จมันก็วิ่งมานอนข้างลูกเล็กๆ แลบลิ้นเลียปากทำความสะอาดแผล็บๆ

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 12 Comments ]

ศิลปะบนเนื้อหนัง

Submitted on 19 September 2008 - 00:00:00. Category: ชีวิต. ป้าย: สัก

เด็กชายสันทัด

นั่งยองๆ บนกำแพงวัด ตาจ้องเขม็งที่ร่างชายคนหนึ่ง ซึ่งนอนคว่ำ ไม่สวมเสื้อบนพื้นศาลาวัด บนเสื่อผืนหนึ่ง คางวางบนหมอนเก่าคร่ำมือประสานรองรับคาง วันนี้เป็นวันที่ 15 เมษายน เป็นวันพญาวันคนทางเหนือนิยมสักยันต์กันในวันนี้ เพราะเชื่อกันว่า ทำพิธีทางไสยศาสตร์ในวันนี้จะเข้มขลังนัก ภิกษุรูปหนึ่ง นั่งคุกเข่าข้างชายผู้นั้น ยกเหล็กแหลมเล็งไปยังกลางหลัง แล้วก็แทงจึกลงไป เหล็กกระทบเนื้อไปเรื่อยๆ ปากท่านก็ขมุบขมิบว่าคาถาประกอบ ชายที่นอนคว่ำ หน้าตาปรกติ ไม่แสดงอาการเจ็บปวด ชายฉกรรจ์อีก 4-5 คน ถอดเสื้อรอคิวสัก

เขาจ้องดูชายคนแรกอย่างสนใจ ทุกคนกระตือรือร้นอยากสัก ไม่มีใครแสดงอาการหวาดหวั่น พอเสร็จชายคนแรกลุกขึ้น ใบหน้ามีรอยยิ้ม คนที่สองสักต่อ
คนแรกบอกว่า

“ไม่เจ็บอะไรมาก มดกัดยังเจ็บกว่า”

เด็กชายสันทัดมองดูด้วยความตื่นเต้น บอกกับตนเองว่า

“เขาใจถึงจริงจริ๊ง ไม่มีใครแหยงเลย”

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 7 Comments ]

คิดถึงเพลงลูกกรุง

Submitted on 13 September 2008 - 00:00:00. Category: ชีวิต. ป้าย: เรือนแพ

กรมศิลปากรประกาศผลศิลปิน

ผู้ได้รับรางวัล “เพชรในเพลง” ประจำปี 2551 เนื่องในวันภาษาไทยแห่งชาติ พ.ศ. 2551 (29 ก.ค.) รางวัลเชิดชูเกียรติ ผู้ประพันธ์เพลงดีเด่นในอดีต ประเภทเพลงไทยสากล ได้แก่ “เพลงเรือนแพ” ผู้ประพันธ์นายชาลี อินทรวิจิตร

เพลง “เรือนแพ”

เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง “เรือนแพ” สร้างเมื่อ พ.ศ.2504 เข้าฉายที่โรงภาพยนตร์ สุริวงศ์ เชียงใหม่ โรงภาพยนตร์นี้ เดิมอยู่ตรงข้ามกับประตูท่าแพ ปัจจุบันเลิกกิจการไปแล้ว ผมได้เข้าชมภาพยนตร์เรื่องนี้ ขณะเรียนชั้นมัธยมต้น เป็นภาพยนตร์ที่แสดงถึง ความรักของเพื่อนสามคน ประกอบด้วย ไชยา สุริยัน แสดงเป็น นักมวย ส.อาสนะจินดา แสดงเป็น ตำรวจ จินฟง ดาราจากฮ่องกง แสดงเป็น นักร้อง

สองคนแรกเสียชีวิตไปแล้ว จินฟงนั้นไม่ทราบข่าว จะขอกล่าวถึงคุณจินฟง ซึ่งแสดงเป็นนักร้อง เขาร้องเพลง “เรือนแพ” ขณะกำลังอยู่ในบ้านที่สร้างบนแพ เขาพูดไทยไม่ได้ แต่เขาขยับปาก ที่เรียกว่า “ลิปซิงค์” ตรงกับเนื้อเพลงทุกคำ เหมือนเขาร้องจริงๆ ซึ่งเป็นที่ฮือฮามากในยุคนั้น ฉาก เสียงผู้ร้อง ดนตรี ทำให้เพลงนี้เพราะมาก เสียงดนตรีเหมือนเสียงน้ำไหลผ่านลำไผ่ที่ผูกเป็นแพ ซึ่งเสียงร้องเพราะอย่างมีชีวิตวิญญาณ คือคุณชรินทร์ นันทนาคร นักร้องคนเหนือ ขวัญใจหมู่เฮาคนเมือง ความเพราะของเพลงนี้ ต้องยกผลงานอมตะให้ คุณชาลี อินทรวิจิตร ผู้แต่งเพลง เป็นผู้สร้างเพลงให้มีชีวิตขึ้นมา นักร้องเหมือนผู้ทำให้เพลงมีจิตวิญญาณ ภาพยนตร์ช่วยให้เพลง ปรากฏจินตนาการอันเพริศพริ้ง ผสมผสานเป็นหนึ่งเดียวของความไพเราะ

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 12 Comments ]

บ้านมีสุข

Submitted on 04 September 2008 - 00:00:00. Category: ชีวิต. ป้าย:

ดวงอาทิตย์

ค่อยโผล่พ้นขอบดอยที่อยู่ไกลลิบช้าๆ หมอกเมฆปรากฏจางๆ ช่วยกรองแสง ทำให้มองเห็นดวงอาทิตย์ เป็นทรงกลมสีแดงอ่อน เป็นเช้าที่สวยงาม บ้านไม้หลังเก่าสีโอ๊ก ปลูกบนเนินดิน ที่สูงกว่าถนนหน้าบ้าน และสูงกว่าทุ่งกว้างที่ด้านหน้าบ้านเล็กน้อย มีเก้าอี้โยกเป็นหวาย ที่ระเบียงด้านข้างบ้าน ซึ่งมีบันไดทอดสู่พื้นด้านหน้า มองเห็นทุ่งกว้าง ปรากฏตอข้าวสีเหลืองกระจายทั่วผืนนา ทุ่งกว้างนี้ ปูลาดไปจนถึงถนนสายเชียงใหม่-ฮอด ข้ามถนนเป็นทุ่งนาอีกเช่นกัน มองไกลออกไปอีกนิด เป็นหย่อมต้นไม้สีน้ำเงินปนดำ สูงขึ้นไปอีก จะเห็นแนวดอยสลับซับซ้อน ลมเย็นจากทุ่งโล่ง ทะยอยพัดมาระเรื่อย สู่บ้านของผม บ้านคนเมือง ผมนั่งใต้ถุนบ้าน ลมเย็นพัดมาไม่ขาด ฤดูใดก็มีลมพัดมาตลอด จะมีบางวันเท่านั้น ลมจะหยุดพัดบ้าง เป็นบางเวลา ข้างบ้านมีต้นไม้ปลูกเรียงรายกัน มีต้นโพธิ์ใหญ่มากต้นหนึ่ง ติดต้นโพธิ์เป็นวัดร่มเย็นจิตใจดี รอบๆบ้านยังกระจายไปด้วยไม้กระถาง มีดอกบัวสีม่วง ขาวเหลือง เบ่งบานแข่งกันรับแสงแดด ในบ่อ ปลาเจ็ดสีสะบัดหาง เล่นน้ำเริงร่า เบื้องหน้ารูปปั้นสตรีชุดโบราณแสนสวย นั่งคุกเข่าแช่น้ำมองไปเบื้องหน้า

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 17 Comments ]

ลูกเอยลูกรัก

Submitted on 28 August 2008 - 00:00:00. Category: ชีวิต. ป้าย:

พ่อคงไม่รักผม

เพราะพ่อตีผมบ่อยๆ บางครั้งหนักๆ ไม่เคยกอด ไม่เคยเล่นกับผม
แวบหนึ่ง...ผมอยากออกบ้านไปให้พ้น...แกเพียงพูดว่า

“เมื่อแกมีลูก แกจะรู้เอง”

วันนี้

ผมมีลูกชายวัย 3 ขวบ 1 คน กำลังซนตอนเย็นวันหนึ่ง แกกินยาป้องกันหนูและแมลง ที่มีรูปแบนเป็นวงกลม แหว่งไปนิดหนึ่ง ผมบอกแกให้อ้าปาก คายออกมาให้หมด แกอ้าปาก ถ่มน้ำลาย ผมยังไม่หมดกังวล บอกให้แม่บ้านเอาเงินมาให้ผมเร็ว จะพาลูกไปโรงพยาบาล ผมคว้าเสื้อมาสวม กลัดกระดุม 2 เม็ด ไม่ตรงรูของมัน ชายเสื้อข้างหนึ่งสั้น ข้างหนึ่งยาว อุ้มลูกวิ่งลงบันได เกือบลื่นล้ม วิ่งออกประตูบ้าน สู่ถนนใหญ่โรงพยาบาลใหญ่ที่สุด เป็นโรงพยาบาลที่ผมมุ่งไปหา โบกรถสี่ล้อรับจ้าง คันใดก็ไม่ไป

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 15 Comments ]

ภัยบนเตียง

Submitted on 21 August 2008 - 00:00:00. Category: ชีวิต. ป้าย:

ระยะนี้

กลางคืนนอนกรนตื่นง่ายตื่นนอนตอนเช้า มีอาการไม่ดี คล้ายหลับไม่อิ่ม เหมือนจะเป็นไข้เล็กน้อย ผมอยากนอนต่ออีกสักงีบ ขอสัก 20-30 นาทีน่าจะดีคิดถึงระยะทางจากบ้านถึงที่ทำงานแล้วท้อใจ จากบ้านอำเภอแม่แตงถึงอำเภอฝาง ที่ทำงานราว 111 กิโลเมตร พาหนะเป็นรถกระบะ พวงมาลัยธรรมดาปวดบ่าเอวไม่น้อยเลย สังขารผ่านวัยหนุ่มมาแล้ว อาการดังกล่าวเป็นบ่อยๆบางครั้งต้องโทรลาปรึกษาภรรยาแล้วไปหาหมอตรวจรักษาดีกว่า ไปคลินิกที่โรงพยาบาลมหาราช
เร็วดี ยาดี แม้จะแพงก็ยอม

เล่าอาการให้หมอฟัง
หมอให้ยามากินและนัดดูอาการราวเดือนครึ่ง ได้ไปหาหมอ หมอสอบถามผลการรักษา แล้วให้ยามารับกิน ทำอย่างนี้หลายครั้งแต่ละครั้งให้ไปเจาะเลือด ตรวจสมอง(MRI) ตรวจน้ำในหู ตรวจหัวใจ ปรากฏว่า ปรกติหมด หมอคนสุดท้าย ตัดผมสั้น พูดน้อยห้วนๆ ตรวจข้อมูลรักษายาวเหยียด สรุปด้วยเสียงหนักแน่นเด็ดขาดดุจนายทหารว่า

"ปรกติดี ไม่มีอะไร อย่าวิตกกังวล หลับให้สนิทจะหายไปเอง" หมอบอกอย่างมั่นใจ
"อีกอย่าง ควรไปตรวจอาการนอนกรนเพิ่มเติมด้วย"

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 10 Comments ]

ไม่มีเท้าแม่ให้กราบ

Submitted on 12 August 2008 - 00:00:00. Category: ชีวิต. ป้าย: แม่

ในวัยเด็ก

ราวชั้นประถมศึกษา ผมยังจำได้ เมื่อมืดค่ำ ที่บ้านจะจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดทุกหลังคาเรือนก็เช่นกัน

แม่บอกให้เอาการบ้านมาทำ ถ้าวิชาเดียวก็เสร็จเร็วหน่อย ถ้าสองวิชาก็ดึกหน่อย ดึกนั้นคงราวสองทุ่มเศษ ผมวางสมุดลงบนโต๊ะเล็กๆ นั่งขัดสมาธิบนเสื่อ แม่นั่งข้างหน้า แม่สอนจริงจัง มีตึงมีผ่อน มีเทคนิคในการสอน ขู่บ้างปลอบบ้าง

คำพูดที่พูดประจำก็คือ

“คัดไทย ช่องไฟต้องพอดี หัวทอทหารต้องกลมอย่าให้บอด”

“ห้าคูณเจ็ดเป็นเท่าไร สามสิบห้าหรือสามสิบหก”

ตอนจบแม่ให้ท่องสูตรคูณ ถ้าท่องได้ให้ไปนอน ท่องไม่ได้เอาให้ได้ ตาผมชักลืมไม่ขึ้น แม่ใช้ไม้ตีปับตรงแขน

“ท่องไม่ได้ไม่ต้องนอน” แม่สำทับเสียงเข้ม

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 22 Comments ]

คำสอนครั้งสุดท้าย

Submitted on 06 August 2008 - 00:00:00. Category: ชีวิต. ป้าย:

โลกหมุนรอบตัวเองด้วยความเร็วเท่าเดิม

เข็มนาฬิกากระดิกตัวด้วยความเร็วปกติ ผู้มีความทุกข์ ความผิดหวัง พิเคราะห์เวลาเหมือนเชื่องช้า เนิ่นนาน ผู้มีสุขสมหวัง มีเสียงหัวเราะกลับพูดว่า เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน เวลาเป็นของมีค่า ในเวลาเพียง 1 นาที มีคนเกิดคนตายเท่าไร มีเหตุการณ์ต่างๆ เกิดทุกมุมโลกมากมาย เมื่อเวลามีค่า เราก็สมควรทำอะไร ให้ตัวเอง ให้สังคม ให้ผู้คนรอบข้าง และควรดำเนินชีวิตอย่างไร ให้ชีวิตมีค่าเหมือนเวลา น่าจะเป็นเช่นนั้น

ผมอ่านหนังสือหลายเล่ม

ฟังผู้รู้หลายท่าน ใช้เวลาใคร่ครวญ เพื่อให้ความคิดตกผลึกว่า คนดีคือคนอย่างไร คนดีที่สุดต้องทำอะไร ได้ข้อสรุปว่า คนดีที่สุด คือคนที่คิด ทำเพื่อคนอื่น เช่นพระพุทธเจ้า พระองค์สละราชสมบัติ แสวงหาคำสอนให้แก่คนทั้งโลก เพื่อให้คนพ้นทุกข์ แต่การเป็นคนดีที่สุดคงเป็นได้ยาก เพราะการเป็นคนดีที่สุดนั้น คนอื่นเป็นผู้บอกเรา ไม่ใช่เราบอกหรือยกย่องเอาเอง และคำนิยามของคนต่างกัน และหลากหลาย ทุกคนอยากเป็นคนดี ดังนั้นเราคงปฏิบัติตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ที่เน้นย้ำการทำดี การเป็นคนดี