Canto กระแสอักษรเดินทางกลางอากาศ บทกวี ของ ชามกลางคืน

ส่งมาเมื่อ 18 ก.ย. 2008 - 00:00:00.  หมวด: ชีวิต  ป้าย: แคนโต้, canto, ชามกลางคืน

1.

ของแท้

ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์

แต่ผมไม่ใช่

2.

ได้มาก็เสียไป

สิ่งสำคัญที่สุดอยู่กับเราชั่วคราว

ผิดกับความอ่อนแอ

3.

ความงามหนึ่ง

ชื่อการพลัดหลง

น่าประทับใจจนอยากเก็บเอาไว้คนเดียว

4.

แดดส่องโต๊ะรับแขกหน้าบ้าน

ตำลึงเลื้อยพันขาเก้าอี้ขึ้นไปงอกงาม

กาน้ำชาฝุ่นเกาะอยู่ในห้องครัวเงียบ

5.

กลิ่นชาใบเตย

ขยายตัวอวลอุ่น

จอกหนึ่งว่าง...จอกหนึ่งพร่อง

บทกวีสั้นๆสามบรรทัด กำกับด้วยหมายเลข 1 2 3 4 5 ตามลำดับ ที่ผมหยิบยกมานำเสนอให้คุณอ่านข้างบนนี้ เป็นบทกวีที่ผมคัดมาจากหน้าแรกๆ ของหนังสือรวมบทกวีที่ชื่อว่า “Canto กระแสอักษรเดินทางกลางอากาศ” ของผู้ใช้นามปากกาว่า ชามกลางคืน ที่รวบรวมงานเขียนในรูปแบบนี้ของเขาเอาไว้ในหนังสือเล่มนี้ ตามจำนวนหมายเลขถึง 133 บท

ครับ พวกเขาเรียกบทกวีที่เขียนในรูปแบบนี้ของพวกเขาว่า Canto นั่นคือ แต่ละบทที่จะเป็น Canto นั้น มักจะใช้ถ้อยคำสั้นๆ สื่อสารความรู้สึกประทับใจในฉับพลัน ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกประทับใจที่เกิดจากการคิด หรือจากสิ่งกระทบภายนอกที่พวกเขาได้สัมผัส แล้วนำพลังแห่งความรู้สึกประทับใจนั้นๆ สื่อออกมาเป็นถ้อยคำสั้นๆ สามบรรทัดจบ เท่าที่เขารู้สึกประทับใจในทันทีทันใด

 

การเขียนงานวรรณกรรมด้วยวิธีการแบบนี้ จึงมีลักษณะเด่นชัดอยู่ในตัวของมันเองอยู่ประการหนึ่ง นั่นคือ ไม่ว่าเราจะหยิบออกมาอ่านเมื่อไหร่ ก็จะแลดูสดใหม่อยู่เสมอ และอีกประการหนึ่ง ที่ผมมองเห็นว่าเป็นเสน่ห์อย่างยิ่งของ Canto ไม่ว่าจะเป็น Canto ของ ชามกลางคืน หรือของใครๆ แม้กระทั่งของ ฟ้า พูลวรลักษณ์ ที่เป็นต้นแบบของลัทธิ Canto นั่นคือ พื้นที่ว่างทางความคิด ที่เขาเหลือไว้ให้เราคิดและจินตนาการต่อโดยอิสระอย่างเหลือเฟือ

คุณอาจจะสงสัยว่าพื้นที่ว่างตรงนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร คำตอบง่ายๆ แต่ทำได้ยากก็คือ เกิดจากการลดละตัวตนความเป็นคน – อยากอวดฉลาด ชอบอธิบายและชอบสั่งสอนของคนเขียนไม่ให้มีอยู่ใน Canto นั่นเอง นี่แหละ คือพื้นที่ว่างอันเหลือเฟือที่ Canto เหลือไว้เราเข้าไปมีส่วนร่วมโดยอิสระ

โครงสร้างของ Canto จึงมีทั้งสัดส่วนที่มองเห็นและมองไม่เห็น เช่นเดียวกับภูเขาน้ำแข็งลูกมหึมาที่จมอยู่ใต้ผิวน้ำมหาสมุทร ที่โผล่ส่วนยอดออกมาให้เราเห็นเพียงนิดเดียว เมื่อเทียบกับสัดส่วนทั้งหมดที่จมอยู่ใต้น้ำ Canto ก็เป็นเช่นนั้น ถ้อยคำสั้นๆ ของพวกเขา คือ ส่วนยอดของภูเขาน้ำแข็งที่โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำ และพื้นที่ว่างทางความคิด...ที่พวกเขาเหลือไว้ให้เราคิดและจินตนาการ คือสัดส่วนอันมหึมาที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำ...

ถ้าคุณอ่าน Canto บทใดบทหนึ่ง แล้วทำให้คุณสะดุดหยุดคิดอะไรบางอย่าง...นิ่งและนาน นั่นแหละ คุณกำลังพาตัวเองเขาไปอยู่ในพื้นที่ว่างของ Canto บทนั้น และบางที...คุณอาจจะพบคำตอบของชีวิตบางคำตอบที่คุณแสวงหามาจนชั่วชีวิตบนพื้นที่ว่างของ Canto บทนั้น โดยไม่คาดฝัน นี่คือคุณค่าความหมายและความงามของ Canto เท่าที่ผมได้สัมผัส

ชามกลางคืน ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ เป็นนามปากกาของชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ จากจังหวัดสุพรรณบุรี จำได้คลับคล้ายคลับคลา ว่าเขาเรียนจบปริญญาตรีอะไรสักอย่าง...มาจาก ม.รามคำแหง และจากการรู้จักกันเป็นการส่วนตัว สมัยที่เขาขึ้นมาทำงานหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นฉบับหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ เมื่อ 2-3 ปีก่อน ในฐานะของคนเขียนหนังสือ นอกจากเขาจะเขียนบทกวีในลักษณะนี้แล้ว เขายังเป็นคนเขียนสารคดีที่ชอบขุดค้นหารายละเอียดจากข้อเท็จจริงอย่างถึงแก่น และเป็นนักสัมภาษณ์บุคคล ที่มีดวงตามองเห็นคุณค่าความสำคัญของคนธรรมดาสามัญ - ที่เรามักจะมองไม่เห็น โดยบุคลิกส่วนตัว เขาเป็นคนเปิดเผย จิตใจดี และมีอารมณ์ขันอยู่เป็นเนืองนิตย์

ปัจจุบัน เขาโยกย้ายไปตั้งหลักใหม่อยู่ที่หาดใหญ่ เป็นคนขายผักปลอดสารพิษอยู่ในตลาด ม.ปัตตานี เป็นคนทำหนังสือ ควน ป่า นา เล รายสะดวก ร่วมกับเพื่อนฝูงที่หาดใหญ่ และเป็นพระเอกหนังสั้นเกี่ยวกับธรรมชาติแวดล้อมที่กำกับโดย อาจารย์คำรณ คุณดิลก ที่ผมได้ดูแล้วชอบมากๆ โดยเฉพาะบทบาทอันอบอุ่นของเขาที่มีต่อเด็กนักเรียนชายคนหนึ่ง ที่เขาพยายามปลูกฝังจิตสำนึกให้จักรัก และรู้ถึงคุณค่าของทรัพยากรธรรมชาติที่แวดล้อมบ้านเกิด

ครับ ถ้าคุณสนใจอยากอ่าน Canto กระแสอักษรเดินทางกลางอากาศ ของ ชามกลางคืน โทร.ไปติดต่อถามรายละเอียดและหาซื้อได้ที่ สำนักพิมพ์ ควน ป่า นา เล 081-543-4004 และ 089-478-3136

 

ก่อนจากกัน ผมขอมอบ Canto หมายเลข 128 ที่ผมชอบที่สุดในหนังสือเล่มนี้ของเขาให้คุณ เผื่อคุณจะได้เข้าไปในที่ว่างของ Canto บทนี้ และบรรลุสัจธรรมอะไรบางอย่างที่น่ารักของชีวิต ดังนี้

128.

ข้าเพิ่งรู้

สุราชั้นต่ำรสทราม

ช่างให้รสหวานล้ำ ยามเปลี่ยวใจ.

กระท่อมทุ่งเสี้ยว เชียงใหม่

**ภาพประกอบโดย เยาวชนรักษ์เหมืองฝาย

[ Permalink ] . [ 24 ความคิดเห็น ]  

ข้าเพิ่งรู้...
ความตายของคนรัก(หรือพระ หรือ กษัตริย์)คนสุดท้าย
คือเสรีภาพ
-----------

(((ยิ้ม)))
จำได้ว่า วอลเตร์
คิดประมาณนี้....

แล้วรูปภาพประกอบเนี่ยเกี่ยวกับแคนโต้ในหนังสือเล่มนี้หรือเปล่าครับ

บทที่ 128 นั้น ...ผมกลับรู้ว่าเหมือนอ่านโกวเล้ง! อย่างว่า แคนโต้มันให้จินตนาเสรีนี่นะ (แต่คงไม่มีใครตีความไปถึงเรื่องการเมืองไทยได้กระมัง หรือจะมีหว่า?)

ไร้กระบวนท่าคือกระบวนท่า......ไม่ว่าสุราเผารสเลิศหรือสุราราคาถูกย่อมคือสุรา....มีแต่ผู้รู้ใจที่จะได้ดื่มมัน....ขอคารวะสักหนึ่งจอก....

คุณ นิรนารี ไม่ทราบว่าคนเขียนจะเคยอ่านของ วอลแตร์ บทรักแต่ร้ายนี้หรือเปล่า หาก ชามกลางคืน ได้อ่านการรำลึกถึงวอลแตร์ ของ คุณ นิรนารี เขาคงมีคำตอบ

อ่านเคนโต้ในวันน้ำท่วมไร่
ช่างสุขใจจริงแท้

((((ยิ้ม))))).....ขอยืมกระบวนท่ายิ้มมาจาก"นิรนารี"

คุณ Homo evectus ภาพประกอบเลือกได้จากจำนวนจำกัด ก็เลยได้อย่างที่คูณรู้สึกว่ามันไม่ค่อยไปด้วยกัน ใช่ครับ บทกวี หรือ ปรัชญาชีวิตที่มีเหล้าเข้ามาเกี่ยวข้อง มักจะทำให้เรานืกถึง โกวเล้ง หรีอไม่ หลี่ไป๋ 128 ของ ชามกลางคืน ไม่มีนัยยะทางการเมืองหรอกครับ ผมว่ามันเป็นอารมณ์เพรียวๆของคนที่ตกอยู่ในสภาวะเปล่าเปลี่ยวกับเหล้าเลวๆที่แสนดีแก้วหนื่งมากกว่า
แต่บทของ วอลแตร์ ที่คุณ นิรนารี จำมาเผื่อแผ่กัน ใช่เลย ผมเคยอ่านประวัติและงานเสียดสีคนที่มองโลกในแง่ดีเพียงด้านเดียวของเขา ( ก็องส์ดิด ) ถ้าจำไม่ผิด เขาเป็นนักเขียนผู้ทรงพลัง ที่กล้าหาญลุกขึ้นมาทะเลาะกับกษัตริย์และศาสนจักร โดยไม่กลัวว่าคอตัวเองจะหลุดจากบ่า คุณ นิรนารี มีข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตอันเหลือเชี่อของ วอลแตร์ หยิบยกมาเล่าให้กันฟังบ้างนะครับ ผมว่าชีวิตของเขาน่าตื่นเต้นกว่างานเขียน เยาะเย้ยเสียดสีสังคมของเขาหลายเท่า

คุณ นกเอี้ยงนครเจดีย์ ขอรับคารวะจอกไร้กระบวนท่านี้แทน ชามกลางคืน ผู้มองเห็นความของชีวิตจากเหล้าเลวๆแก้วหนึ่ง ด้วยความยินดีครับ

น้ำท่วม หวังว่าคงไม่เสียหายมากเกินไปนะครับ อย่าลืมกลับมาเขียนอีกนะ มีคนเขาบ่นถึงหลายคน

เงาศิลป์ น้ำท่วมไร่ หวังว่าคงไม่เสียหายมากเกินไป หายไปนาน หลายคนบ่นถึง อย่าลืมกลับมาเขียนอีกนะคร้บ

ด่วน ! คอการเมือง ไม่ควรพลาดการอ่านบทความ " ประชาธิปไตยแบบอารยะ " ของ อ.ธเนศว์ เจริญเมือง ในหน้าข่าวประชาไท ที่เริ่มลงเมื่อวันที่ 17 ก.ย.นี้ เพราะเป็นบทความที่อ่านแล้ว ไม่รู้สึกว่าเป็นงานเขียนที่มีอคติ เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่ชี้ให้เห็นว่าอะไรคืออะไร

อ่านแล้วครับ แต่เชื่อไหมครับว่า คนที่ไม่พอใจบทความของอ.ธเนศว์ ก็จะบอกว่าแกมี "อคติ" อีก แล้วก็ไม่ยอมหยุดยั้งคิดในสิ่งที่ตัวเองเชื่อ ...คุณถนอม ลองดูความเห็นท้ายบทความสิครับ มีเยอะเลย หรือเขาต้องการผลักดันให้ปัญหาไปสู่จุดอับที่สุดก็ไม่รู้นะครับ?

ขออภัยถ้านอกเรื่องที่ไม่สัมพันธ์กับบทความแคนโต้

คณ Homo erectus ดีใจที่คุณโพสท์เข้ามา ผมว่าเป็นสิ่งที่ดีสำหรับอ.ธเนศว์จะได้พิสูจน์ความเชื่อมั่น ที่คนหลายคนเขายังคลางแคลงใจในความเป็นนักวิชาการที่ซื่อสัตย์ ต่อข้อเท็จจริงทางสังคมหรือไม่ แต่บทความนี้ส่วนตัวผมไม่สงสัย อย่ากังวลไปเลยครับเรื่องหลุดออกจากกรอบ กติกาของผมคือให้อิสระในการแสดงความคิดเห็นอะไรก็ได้ ไม่จำเป็นต้องสัมพันธ์กับงานก็ได้ แค่มีคนมาอ่านผมก็ดีใจแล้ว ยิ่งคนที่สามารถคิดด้วยตัวของเขาเอง ผมยิ่งชอบที่จะได้เรียนรู้ ด้วยความสัตยฺจริง ผมชอบ อ.ธเนศว์ กล้าที่จะมองคุณทักษืณไม่ได้เป็นผู้ร้ายจนไม่มีคุณความดีใดๆ ตามวาทกรรมของกระแสสังคม ขอบคุณครับ

บทความอาจารย์ธเนศว์ อ่านแล้วครับ เป็นงานชิ้นที่แหล่มมาก(ผมขอใช้ภาษาวัยรุ่นหน่อยครับ)
ชัดเจน ไม่มีอคติ นำเสนออย่างนี้เปิดหูเปิดตาผมให้สว่างขึ้น

และเอ้อ canto ผมติดใจตรงที่คุณถนอมบอกว่ามันยากเพราะว่าจะต้องลดตัวตน ชอบอวดฉลาดของฅนเขียน เพราะว่าเวลาผมจะสื่ออะไรก็ตาม เขียน พูด ก็ต้องติดตัวตนออกมาด้วยเสมอไม่มากก็น้อย
ตามความเข้าใจของผม ใครจะเขียน canto ได้ก็ต้องเป็นคนที่ฝึกฝนจิตใจมามากพอสมควร ถูกไหมครับ ชักจะสนใจบทกวีแบบนี้เสียแล้วครับ ขอบคุณมากครับ

คุณ vagabond ลดละตัวตนใน Canto เท่าที่ผมวิเคราะห์จากงานของพวกเขา คือ การหยิบปรากฏการอย่างใดอย่างหนึ่งที่เขาประท้บใจมาแสดงให้เห็น แล้วพยายามไม่ตัดสิน ไม่แสดงความเห็น ไม่วิพากษ์วิจารณ์ ไม่ต่อเติม ไม่อธิบาย ให้มันเป็นอย่างที่มันเป็น ให้มันมีเท่าที่มันมี ครับ นี่คือการลดละตัวตนใน Canto ทื่ทำให้เกิดที่ว่าง เหลือไว้ให้คนอ่าน...เข้าไปไช้ความคิดและจินตนาการโดยเสรี และดูเป็นกติกาที่ยืดหยุ่นได้ ประมาณว่าลดละความอยากจะ...ได้แค่ไหนก็แค่นั้น แต่ลดได้มากเท่าไหร่ก็จะเกิดที่ว่างเหลือไว้ให้คนอื่นเข้ามามีส่วนร่วมมากเท่านั้น พูดสรุปให้คุณเข้าใจง่ายที่สุดก็คือ Canto คือการเขียนเพื่อให้คนอื่นคิด ไม่ใช่เขียนเพื่อคิดแทนคนอื่น นั่นเอง

ตอบ Vagabond ต่อ จริงของคุณคล้ายกับการฝึกจิตหรือการปฎิบัติธรรม ผมเองก็รุ้สึกเช่นนั้น เพราะกติกาของเขา กำหนดให้เราต้องลดละ รู้จักหยุดรู้จักพอ เพื่อเหลือแบ่งปันไว้ให้คนอี่น ถ้าคุณ Vagabond เข้าใจโครงสร้างและเป้าหมายของมันแล้ว อยากเขียนจงเขียน ผมทดลองเขียนไว้แล้ว 20 บทจะนำลงตอนหน้า ไม่ค่อยอยู่ในกติกาหรอกครับ บางบท นอกจากจะไม่ลดละแล้ว ยังจงใจต่อเติม เพราะเอาความอยากอวดฉลาดอวดรู้ของตัวเองไม่ได้ แต่บางบทก็น่าจะป็น Canto ในความหมายที่เป็น Canto อย่างแท้จริง เช่น
ข้าสูบบุหรี่ ข้าดื่มเหล้า ข้าเที่ยวกลางคืน
น้อยลง
ด้วยความสมัครใจของตัวเองที่รอมานานนับสิบกว่าปี.

ขออภัย ประโยคข้างบนที่ตอบคุณ Vagabond ที่ว่า " เพราะเอาความอยากอวดฉลาดอวดรู้ของตัวเองไม่ได้ " ตกไปคำหนึ่งครับ ที่ถูกคือ " เพราะเอาชนะความอยากอวดฉลาดอวดรู้ของตัวเองไม่ได้ " ตกคำว่า ชนะ ไปครับ ขออภัย

อ้ายถนอมครับ
ยังคิดถืงบ้านทุ่งเสี้ยวไม่หาย....ไม่รู้อีกนานมั้ยที่จะมีเวลาไปเยียมอีกครั้ง
คิดถืงครับ

คุณ แสงพูไช ขอบคุณครับที่แวะมาเยี่ยมเข้าใจว่าตอนนี้คุณแสงพูกำล้งวุ่นๆกับอะไรสักอย่าง งานเขียนในคอลัมน์จึงหายไป คิดถึง เช่นกันครับ

ซำบายดีครับอ้าย

อยากอ่านอ้ายคุยเรื่องซีไรท์ปีนี้จั๊กหน่อย

.........

เห็นเงียบๆ

เงียบปะล้ำปะเหลือ

มันมีอะไรที่ต้องเงียบนะปีนี้...?

.........

ตอนนี้ฝางอากาศดีมากๆครับเวลานอนต้องห่มผ้าตลอด(บางๆ)

และฝนมักจะตกตอนย่ำรุ่ง..(เมาค้างอย่างไรก็ต้องตื่นมาดูน้ำฝนที่ย้อยลงชายหญ้าคา)

อีกไม่กี่วันก็จะถึงฤดูหนาวที่ผมรอคอยแล้ว(เพื่มผ้าต้วบขี้งาอีกผืน)

.........

รอด้วยใจที่จดจ่อ

.........

คิดถึงตา..ยายกระท่อมทุ่งเสี้ยวครับ

พ่วง กระแสการเมืองที่รุนแรง ทำให้ซีไร้ท์ถูกลืม สื่อต่างๆก็ไม่ค่อยให้ความสนใจ พี่ไม่มีความเห็น เพราะไม่ค่อยได้สนใจและติดตามข่าวคราวแต่ ก็ขอแสดงความยินดีกับนักเขียนที่ได้รางวัล หนังสีอจะได้ขายเยอะๆ ได้เงินเยอะๆ

เธœเธกเธ„เธธเน‰เธ™เน†เธเธฑเธšเธ„เธ™เธ™เธตเน‰
เน€เธ„เน‰เธฒเธ‚เธฒเธขเธœเธฑเธเธญเธขเธนเนˆเธ•เธฅเธฒเธ”เน€เธเธฉเธ•เธฃเธ›เธฅเธญเธ”เธชเธฒเธฃ เธกเธญ.เธซเธฒเธ”เนƒเธซเธเนˆ เธ™เธฐเธ„เธดเธ”เธงเนˆเธฒเน„เธกเนˆเนƒเธŠเนˆเธ›เธฑเธ•เธ•เธฒเธ™เธต

ผมคุ้นๆนะคนนี้
รู้สึกว่าเค้าจะขายผักอยุ่ที่ตลาดมอ.หาดใหญ่อ่ะ

ไม่ใช่ปัตตานี

คุณ จรดล ตัวโตๆหน้าตาใจดีท่าทางเซอร์ๆหน่อย ก็ใช่เขาแล้วหละครับ

แสดงความคิดเห็น

ในทุกความคิดเห็น จะมีหมายเลขไอพีของคุณ (38.103.63.62) แสดง

• การแสดงความเห็นในเว็บบอร์ดต้องอยู่บนพื้นฐานการเคารพในสิทธิและความหลากหลายทางเชื้อชาติ เพศ ศาสนา วัฒนธรรม และความเชื่อ ตลอดจน วิถีชีวิต และสิทธิส่วนบุคคล
• การวิพากษ์วิจารณ์คำพูด ข้อเขียน หรือความคิดเห็นของบุคคลอื่น ย่อมทำได้โดยสุภาพหลีกเลี่ยงข้อความใดๆอันเป็นการละเมิดหรือดูแคลนต่อบุคคลอื่น
• การวิพากษ์วิจารณ์การกระทำของบุคคลอื่นย่อมทำได้โดยสุภาพ ในกรณีที่เป็นการกระทำที่กระทบต่อสาธารณะหรือกระทำโดยสาธารณะ
• ประชาไทขอความร่วมมือ หากต้องการให้ข้อมูลที่คิดว่าเป็นประโยชน์ได้แสดงบนเว็บบอร์ด กรุณางดเว้นการใช้ถ้อยคำที่มีลักษณะเหยียดเพศ เหยียดเชื้อชาติ ศาสนา และเชื่อมโยงถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นการล่อแหลม

คำถาม: วันนี้วันที่เท่าไหร่ ? (ใส่เฉพาะเลขวันที่เท่านั้น) *

ชื่อ: *

อีเมล: (ถ้ามี) ข้อมูลนี้จะไม่แสดงต่อสาธารณะ.

โฮมเพจ: (ถ้ามี)

ความคิดเห็น: * ใช้โค้ด HTML ไม่ได้

(สูงสุด 1,000 ตัวอักษร)
พิมพ์ได้อีก ตัว