ลอยอังคารแม่มดไปกับสายน้ำ

ส่งมาเมื่อ 14 ก.ค. 2008 - 00:00:00.  หมวด: ชุมชน/สิ่งแวดล้อม  ป้าย:

สุมาตร ภูลายยาว

เฆมฝนสีดำทะมึนฉาบไปทั่วทิศทาง เรือหาปลาลำเล็กหนึ่งลำ และเรือลำใหญ่สองลำค่อยๆ เคลื่อนออกจากฝั่งริมแม่น้ำ เพื่อลอยลำไปยังเบื้องหน้าแท่งคอนกรีตอันเป็นสัญลักษ์ของความชั่วร้ายในนามการพัฒนามาหลายปี เมื่อเรือไปถึงกลางแม่น้ำ คนบนเรือค่อยๆ คลี่ผ้าขาวที่ห่อหุ้มถ่านเถ้าเบื้องหลังความตายแล้วปล่อยถ่านเถ้านั้นไหลลอยไปกับสายน้ำ

ริมฝั่งดอกไม้ทั้งดอกจำปา ดอกเข็มแดง ดอกดาวเรือง ต่างเข้าแถวเรียงรายกันไหลไปตามแม่น้ำ หลังจากมันถูกปล่อยออกจากกรวยใบตองในมือคนริมฝั่ง ถัดออกไปจากริมฝั่งพ่อทองเจริญกับพ่อดำ ได้พาชาวบ้านจำนวนหนึ่งไปขอขมาแม่น้ำ และรับขัวญแม่น้ำไหลจากการเปิดประตูเขื่อนปากมูน

ถ่านเถ้ากลุ่มนั้นลอยไปเรื่อยๆ ตามสายน้ำ และไหลไกลออกไปจนไปถึงปลายสุดของแม่น้ำที่ออกสู่แม่น้ำสายใหญ่...

ว่ากันว่านี่คือพินัยกรรมที่ผู้จากไปสั่งเสียเอาไว้กับผู้ยังอยู่

น้ำตาของคนหลายคนเปื้อนใบหน้ารวมทั้งผมด้วย เมื่อหวนคิดถึงเรื่องราวของผู้เป็นเจ้าของถ่านเถ้ากลุ่มนั้น ใช่, นี่คือการส่งคนที่ยังอยู่ในใจของใครหลายคนให้ลอยไปกับสายน้ำตามคำสั่งเสีย

หลังพิธีการลอยอังคารเสร็จสิ้นลง คนที่เดินทางมาร่วมงานได้ทยอยกันเดินทางออกจากสันเขื่อน ที่สันเขื่อนแห่งนั้นในอดีตคือหมู่บ้านของนักสู้ที่ผู้คนทั่วไปรู้จักกันในนามหมู่บ้านแม่มูนมั่นยืน และผมก็ได้รู้จักกับผู้เป็นเจ้าของถ่านเถ้าที่เราเพิ่งลอยไปกับสายน้ำที่หมู่บ้านแห่งนี้

ผู้หญิงร่างผอมบางผู้ที่เด็กๆ แห่งโรงเรียนแม่มูนมั่นยืนเรียกกันว่า ‘แม่มด’

‘แม่มด’ ของเด็กๆ กลุ่มหนึ่งที่โรงเรียนแม่มูนมั่นยืนช่างแตกต่างจากแม่มดในหนังสือที่ผมเคยได้อ่าน เพราะแม่มดในหนังสือคือผู้หญิงที่มีเวทมนต์คาถา และดำรงอยู่บนโลกแห่งความชั่วร้ายเสมอมา แน่ละ แม่มดในหนังสืออยู่ตรงข้ามกับความดีงามอย่างสิ้นเชิง แต่แม่มดของเด็กๆ คนนี้กลับอยู่ตรงข้ามกับความชั่วร้าย ทั้งรังสรรค์แต่สิ่งดีงาม และเป็นปรปักษ์กับความชั่วร้ายที่แฝงฝังอยู่ในคราบของผู้มีอำนาจในสังคมอย่างถึงที่สุด

แม้ว่าเราจะได้พูดคุยกันไม่กี่คำ ผมก็เชื่อในสัญชาตญาณของเด็กที่พวกเขามองแม่มดของพวกเขาเป็นคนดี นับตั้งแต่ครั้งผมก็ได้เจอแม่มดของเด็กๆ กลุ่มนี้อยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่เราเจอกัน แม่มดของเด็กๆ มักไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องราวสุขภาพของตัวเองให้ฟัง เรามักจะพูดคุยกันถึงแต่เรื่องงาน แม้ครั้งล่าสุดที่เจอกันที่สำนักงานในเชียงใหม่ เรายังพูดคุยกันเรื่องานเช่นเดิม แต่เราไม่เคยถามถึงเรื่องสุขภาพของกัน และกันเลย ที่แน่ๆ ในการพบกันครั้งนั้น ผมไม่มีลางบอกเหตุอะไรเลยที่พอจะบอกได้ว่า มันจะเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายของผม และแม่มดของเด็กๆ

“ตอนนี้พี่มดป่วยหนักนอนอยู่โรงพยาบาล แต่แกไม่ให้บอกใคร เพราะกลัวทุกคนเป็นหว่ง” นั่นเป็นข่าวคราวที่คนในสำนักงานพูดให้ฟัง

ในชั่วยามของการสิ้นสุดแห่งข่าวสาร ผมนิ่งงัน และหวนคิดถึงบทกวีบางบทที่เคยเขียนถึงพี่มดในตอนที่พรรคพวกทางเชียงใหม่นำสมุดเล่มเล็กมาให้หลายคนเขียนความรู้สึกถึงพี่มด เพื่อเป็นกำลังให้กับคนป่วย

แม้ว่าข่าวคราวครั้งนั้นจะทำให้ผมนิ่งงัน และยิ่งจ่มจมนิ่งงันมากกว่าเดิม เมื่อต่อมาไม่นานได้รู้ว่า แม่มดของเด็กๆ ได้จากเราไปแล้ว หลังจากประครองร่างกายอันบอบช้ำต่อสู้กับโรคร้ายอยู่หลายวัน

ห้วงยามแห่งข่าวสารเช่นนั้น ผมยอมรับอย่างไม่อายว่า ตัวเองแอบร้องไห้ลำพัง พร้อมกับเกิดคำถามขึ้นในใจว่า ทำไมคนดีจึงจากเราไปเร็วนัก?

ความเศร้าที่เดินทางมาเคาะประตูของหัวใจอาจไม่ใช่เพียงผมคนเดียว แต่ผมเชื่อว่ายังมีคนอีกไม่น้อยที่ความเศร้าได้เดินทางไปเคาะประตูหัวใจของพวกเขาเช่นกัน

บนสนามแห่งการต่อสู้กับความไม่ชอบธรรม เราได้สูญเสียนักสู้ไปแล้วไม่ใช่น้อย แม้ว่าจะพอเข้าใจว่า เรื่องเหล่านี้คือสัจธรรมของชีวิต แต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่า เราจะประครองความเศร้าเช่นนี้ให้ผ่านไปได้อย่างไร และต้องใช้เวลานานเท่าไหร่

[ Permalink ] . [ 3 ความคิดเห็น ]  

งดงามมาก เน้อ พี่มด และ ปุ๋ย ... นันทโชติ ยังอยู่ในดวงใจจิตวิญญาณของพวกเราและพี่น่องประชาชน ตราบนิรันดร์

อ้ายแงดาว เป็นคนเดียวกันกับอ้ายแสงดาวก่อเจ้า...555

ไจ้แล้ว เจ้า อ้ายพิมพ์ผิด บูญฮํกษา เน้อ " หมู ตุ๋ย" โอ๊ะ พิมผิดอีกแย้ว " หมูตุ้ย " ฮา ฮา ฮ้า กิก กิก ฯลฯ