ระเบียบในรูปวัฒนธรรม

ส่งมาเมื่อ 15 ก.พ. 2008 - 03:04:10.  หมวด: ชีวิต  ป้าย: luang prabang

ข่าวการสั่งห้ามชาวบ้านที่หลวงพระบางทำกิจการให้ชาวต่างประเทศหรือนักท่องเที่ยวเช่าจักรยานและจักรยานยนต์ ได้ส่งผลลบมาสู่การท่องเที่ยวอีกครั้งหนึ่ง หนังสือพิมพ์บางฉบับในไทยได้ลงข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย เนื่องจากกลัวว่าอาจทำให้ความน่าสนใจ น่าเชื่อถือที่จะมาเยือนหลวงพระบาง เมืองมรดกโลกลดลงไป

การสั่งห้ามไม่ให้ชาวบ้านทำเช่นนั้น เป็นเพราะอะไร หลายคนเข้าใจว่า จากการหยุดไม่ให้ชาวบ้านทำ แต่มอบให้บริษัทเป็นคนทำ อาจทำให้ชาวบ้านสูญเสียรายได้ แล้วกลายเป็นการส่งเสริมนายทุนเพียงฝ่ายเดียว ชื่งไม่เป็นธรรมกับชาวบ้าน

ผู้นำเที่ยวท่านหนึ่งบอกผมว่า “การห้ามชาวบ้านทำ เพราะไม่มีประกันความปลอดภัย เมื่อนักท่องเที่ยวไปใช้การบริการ ที่ผ่านมามีอุบัติเหตุเกิดขึ้นหลายครั้ง เพราะนักท่องเที่ยวขี่จักรยานหรือจักรยานยนต์ โดยไม่รู้หรือไม่ได้สนใจการจราจร ไม่สนใจทางขื้น หรือทางล่อง จึงเกิดอุบัติเหตุ ซึ่งเมื่อเกิดอุบัติเหตุขื้นมาก็สร้างความเสียหายทั้งกับนักท่องเที่ยว ข้าวของเสียหาย บ้านเมืองก็ไม่มีระบบระเบียบ และหากนักท่องเที่ยวเกิดตายขื้นมา ใครจะเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้? ใครจะเป็นคนจ่ายค่าหัว? ชาวบ้านธรรมดาจะมีเงินขนาดนั้นไหมล่ะ?”

ชาวบ้านท่านหนึ่งกล่าวให้ผมฟังว่า “การให้บริการการเช่าจักรยาน หรือจักรยานยนต์ ไม่เกียวข้องกับเรื่องวัฒนธรรม เรื่องนี้เป็นเรื่องวัตถุนิยมเท่านั้นเอง หรือถ้าเป็นก็เป็นวัฒนธรรมแบบใหม่แล้ว การจัดการเพื่อความเป็นระเบียบก็ควรจัดการ ในเวลาเดียวกันก็ให้มีหลักประกันให้กับชาวบ้าน เพื่อการดำเนินการที่ถูกต้อง”

การมาเที่ยวหลวงพระบางของนักท่องเที่ยว ไม่ได้หมายความว่า นักท่องเที่ยวต้องการเห็นความทันสมัยของเมืองหลวงพระบาง แต่เป็นความต้องการอยากเห็นสีสันทางวัฒนธรรมของคนหลวงพระบาง  ผู้นำเที่ยวท่านหนึ่งกล่าวว่า “ชาวต่างประเทศเข้ามาหลวงพระบางเพื่อการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม ฉะนั้นชาวหลวงพระบางต้องเข้าใจในเรื่องการบริการด้านนี้ให้ดี การทำบุญตักบาตร ต้องทำตามประเพณีที่เคยทำมา แต่บางครั้งชาวบ้านก็ทำเกินความเป็นจริงที่มี เช่น การนำเอาเครื่องต่างๆ ไปขายให้นักท่องเที่ยว จนทำให้นักท่องเที่ยวไม่พอใจ การทำเช่นนี้เหมือนกับว่า เรามองเห็นแต่ไอ้เรื่องเงินๆ ทองๆ แต่ไม่ได้มองตรงที่วัฒนธรรมที่เราเคยทำกันมา”

ชาวบ้านท่านหนึ่งกล่าวว่า “บ้านเรือนที่อยู่ในเมืองหลวงพระบางจำนวนมากถูกชาวต่างประเทศเช่า ซึ่งส่งผลทำให้ไม่มีใครมาใส่บาตรกันเลย แล้วทีนี้ประเพณีของคนหลวงพระบางก็จะหายไป เรื่องการเช่าจักรยาน หรือจักรยานยนต์เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของการดำเนินทางธุรกิจเท่านั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดคือวัฒนธรรมดั้งเดิมของคนหลวงพระบาง”

หมายเหตุ: ภาพจาก
http://www.terragalleria.com/asia/laos/luang-prabang-monasteries/luang-prabang-monasteries.html

[ Permalink ] . [ 5 ความคิดเห็น ]  

ได้ข่าวว่า รถถีบมีให้เช่าได้เฉพาะเจ้าของโรงแรมขนาดใหญ่ของนายทุนเท่านั้น...
แต่เกสเฮ้าส์ ชาวบ้านหมดสิทธิ์ นักท่องเที่ยวต้องย่าง...จนปวดน่อง
แล้วอีกหน่อยคงสั่งห้ามนร.ปั่นรถถีบไปร.ร.อีกแม่นบ่...


หรือว่านี่คือการครอบงำทางวัฒนธรรม
หรือว่านี่คืออำนาจที่มองไม่เห็น...
หรือว่านี่คือจุดเปลี่ยนและเสื่อมโทรม

หลังยูเนสโกสวมเสื้อมรดกโลก
ให้กับหลวงพระบาง...
อนิจจา...

ความเป็นจริงที่เพื่อผมคนหนิ่งแกเป็นคนนำเที่ยวและแกก็ขื้นไปหลวงพระบางบอ็ยมาก
แกบอกว่าบริษัท หรือ โรงแรมใหญ่ก็ไม่ได้ทำ

ภู อีกครั้ง
หากมองในแง่ของความปลอดภัยและทรัพย์สมบัติของชาวบ้านแล้ว
ก็ไม่ใช่ว่าเป็นการครอบงำทางวัฒนธรรม

ด้านอำนาจอาจจะใช่
แต่ก็เป็นการปกป้องความสูญเส็ยของชาวบ้านด้วย

จุดเปลียนและเสื่อมโทรมนี้ใช่แน่นอน
เพราะอะไร? ชาวบ้านจำนวนมากมองเห็นเพียงแค่เงินๆทองๆ
ในขณะเดียวกันนั้น องค์การที่เกียวข้องก็ไม่สามาดทำอะไร
ให้มีความปลอดภัยมากขื้นได้

ชาวบ้านให้ชาวต่างประเทสบ้านเผื่อเป็นการหารายได้เพี่ม
ในที่สุดในเมืองก็กลายมาเป็นที่อยู่ของชาวต่างประเทส
และในเวลาเดียวกันไม่มีคนใส่บาตร
แล้วทำอย่างศาสนาถืงจะคงตัวได้.....

อ้ายแสงพูไซ อ้ายเคยไปแอ่วหลวงพระบางกับศิลปินกวีนักเขียนที่ม่อนแสงดาวจัด ก็ยังประทับใจมาจนบัดนี้ เขาว่าเชียงใหม่เมื่อก่อนก็เหมือนหลวงพระบาง แต่เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนแล้ว

อ้ายว่าเรื่องการท่องเที่ยงก็ต้องให้พี่น้องชาวบ้านมีส่วนร่วมด้วยมิใช่กำหนดจากรัฐเพียงฝ่าย่ดียว ชาวบ้านก็จะมีรายได้ดวย มันต้องตกลงกันทั้งชาวบ้านและรัฐ รัฐก็สามารถควบคุมได้ด้วยความเป็นธรรมมิใช้ให้บริษัทธิ์ ทำฝ่ายเดียว

ชาวต่างประเทศที่เข้ามาก็ต้องเข้าใจวัฒนธรรม หรือแม้แต่ระบบการจราจร ฯลฯ ถ้าเกิดอุบัติเหตูสำหรับความคิดเห็นของอ้ายก็คืออุบัติเหตุ จะโทษชาวบ้านผู้ให้เช่ารถได้อย่างไร ในเจียงใฝหม่หรือมที่อื่นๆในเมืองไทยสมมุติ ชาวต่างประเทศก็ตายด้วยอุบัติเหตุมากแล้ว จะไปโทษชาวบ้านผู้ประกอบการได้หรือ? (มิได้หมายความว่าเราไม่ห่วงสวัสดิภาพของนักท่องเที่ยว ตัวอย่างเช่นองค์กรของรัฐไทยสมมุติ เช่น อสท. นั้นอ้ายบ่อินเลย ราชการที่บางแห่งบางคนทำอะไรที่เกินเลยเถิดก็มากแล้ว ทั้งองค์กรท้องถิ่นบางแห่งบางที่ด้วย เช่นโชว์การทำอะไรที่ใหญ่ที่สุดในโลกเพื่อให่ลงในกินเนสบุคค์ เช่นทำไส้อั๊วใหญ่ที่สุดในโลก หรือทำอะไรที่ใหญ่ที่สุดในโลก มัน

ฃอโทษขอต่ออีกนิด

...มันบ้าไปกันใหญ่แล้ว หวังว่าลาวคงไม่ทำเหมือนประเทศไทยสมมุตินะ คร๊าบ

ดังนั้นอ้ายแสงดาวฯ จึงชอบอ่านคอลัมน์ของอ้ายสุจิตต์ วงษ์ เทศ ที่นสพ มติชน (พี่ท่านร่ำเรียนมาทางโบราณคดีจากมหาวิทยาลัยศิลปากร นานมาแล้ว คนนี้แหละ "ของจริง ของแท้" อีกคนหนึ่งในประเทศไทยสมมุติ นี้) ที่ท่านเข้าใจศิลปวัฒนธรรมของโลกลึกซึ้ง )


แหม คิดถึงอ้ายแสงมากเช่นกัน และดีใจที่ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน จะถูกจะผิด ไม่ต้องไปคิดถึงมัน มันก็อแล้วแต่ความคิดเห็นของแต่ละคน การเรียนรู้ โลกชีวิตของแต่ละคน แต่อย่าให้รัฐมาครอบงำเรา ไม่ว่าจะเป็นรัฐที่อ้างว่าเป็นประชาธิปไตย , สังคมนิยม หรือคอมมิวนิสต์ ฯลฯ

มนุษย์เกิดมามีเสรีภาพ คับ ... รัฐนั้นมาทีหลัง

คิดฮอดอ้ายแสงเช่นกัน คับ