หลังปีใหม่...อยู่แบบรมควันหอมกรุ่นเจ้า

ส่งมาเมื่อ 02 ม.ค. 2008 - 11:09:47.  หมวด: สังคม  ป้าย: newyear

ฉันรู้สึกว่ามันเป็นช่วงปีใหม่ที่ไม่รู้สึกสดชื่นนัก ดูเหงา ๆ วังเวง ในท่ามกลางงานเลี้ยงรื่นเริงที่มีอยู่และเป็นไปตามวาระของมัน ความรู้สึกอย่างนี้มันอยู่ลึกลงไปแต่ฉันสัมผัสได้อย่างเย็นเยียบจริง ๆ

ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นจะรู้สึกหรือไม่ หรือว่าฉันรู้สึกอยู่คนเดียว ว่าเป็นปีใหม่ที่ไม่มีความรื่นเริงอยู่จริง มันหดหู่อยู่ภายในหัวใจอย่างไรไม่รู้ คล้ายรู้สึกว่า ความเศร้ามารอคอยเคาะประตูอยู่หลังบ้าน... หลังจากงานรื่นเริงจบลง

ฉันถามตัวเองหลายครั้งว่าความรู้สึกนี้เป็นจริง หรือว่าฉันกำลังจะป่วยด้วยอาการกลัวหรือกำลังจะเป็นโรคซึมเศร้า

อะไรทำให้ฉันคิดอย่างนั้น หรือเป็นเพราะสภาพเศรษฐกิจของตัวเอง แต่ก็ไม่น่าจะใช่เพราะครอบครัวเราผ่านความยากจนมาจนเคยชินแล้ว จนเรามีความยากจนเป็นสมบัติของเราแล้ว

หรือเป็นเพราะสภาพทั่วไปของสังคม เราอยู่ในสังคมที่น่ากลัว โดยเฉพาะสถานการณ์การเมืองที่ตึงเครียดตั้งแต่ช่วงมีขบวนการขับไล่ผู้นำรัฐบาลชุดเก่า ไปจนถึงทหารยึดอำนาจสู่รัฐบาลทหาร และมาถึงวันเลือกตั้งใหม่ สองพรรคการเมืองใหญ่ที่แบ่งแยกประชาชนอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งเพิ่มบรรยากาศการขัดแย้งชัดเจน

ความขัดแย้งตั้งแต่ระดับ บุคคลไปจนถึงชุมชน จังหวัด และระดับภาค เช่น กลุ่มภาคเหนือ กลุ่มภาคใต้ กลุ่มภาคอีสาน

แรกฉันคิดว่าปีนี้ คงจะอยู่เงียบ ๆ อยู่กับบ้าน นั่งอ่านเขียนหนังสือแต่หาได้ทำเช่นนั้นเลย นอกจากมีงานเลี้ยงตั้งแต่ปลายเดือนแล้ว ยังมีญาติ มีเพื่อน ๆ หลาน ๆ เดินทางมาท่องเที่ยวเมืองเหนืออีกหลายกลุ่ม ซึ่งต้องออกไปกินข้าวในเมืองบ้าง รอรับที่บ้านบ้าง

รอรับหลานที่บ้านสองชุดสองวัน หลานชุดแรกกลับไปแล้วก่อนหน้านี้สองวัน เธอมากันสามคน ท่องเที่ยวแถว "ปาย" และแวะมาค้างหนึ่งคืน บ่นกันว่า ผู้คนที่ปายมากเหลือเกิน ค่าที่พักหกร้อยบาท แย่งกันกิน แย่งกันอยู่ และสรุปว่าเหมือนถนนข้าวสารที่กรุงเทพฯ

หลานชุดที่หนึ่งเป็นหลานอา หลานชุดที่สองมาใหม่เป็นหลานน้า ทีมนี้ไปเชียงรายก่อน แล้วค่อยมาเชียงใหม่ มาถึงมุ่งตรงไปที่ดอยอินทนนท์ ฉันไม่ลืมที่จะบอกหลานว่า ให้ไปดูที่สร้างหอดูดาวบนยอดดอยด้วย

เธอกลับมาในช่วงสาย ๆ รีบลงมาเพราะกลัวรถติดตอนเย็น พร้อมกับบอกเล่าแบบเดียวกันคือคนเยอะเหลือเกิน รถติดบนดอยด้วย และไม่มีที่พักต้องกางเต๊นท์ติด ๆ กัน ค่ากางเต๊นท์สามร้อยบาทและไม่ได้ดูอะไรเลย ไม่ได้ดูสถานที่สร้างหอดูดาว แต่เธอคิดว่าไม่เหมาะสมที่จะสร้างอะไรแล้วดูมันแน่นไปหมด

เธอว่าทั้งที่ฉันยังไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรเลย

เธอว่าอย่างนั้นจริง ๆ เธอไม่รู้เรื่องที่ว่าต้องเอาน้ำจากชั้นใต้ดินที่มีอยู่ไม่มากมาใช้ เธอไม่รู้หรอก ว่าที่สูงเช่นนั้นเอาน้ำมาจากลำธารไม่ได้ และเธอก็ไม่รู้เรื่องนกหรือพืชเฉพาะถิ่น แต่เธอชอบดอยอินทนนท์ เพราะเป็นดอยสูงที่รถขึ้นได้ เธอชอบสองข้างทางที่รถผ่าน เธอว่าการเดินทางมาที่ดอยนี้เหมือนมาเติมพลัง

พวกเธอพากันหัวเราะเมื่อฉันบอกว่า บนดอยสูงที่ไปอยู่กันแน่นจนไม่มีที่นอน มาจากเมืองหลวงและจังหวัดอื่น ๆ ผู้คนพร้อมที่ใช้ที่จะเสพความสุขใจสุขกายจากธรรมชาติ แต่ไม่เหลียวแล และคิดว่าธุระไม่ใช่ หรือไม่ใช่เรื่องของคนที่อื่น เป็นเรื่องของคนเชียงใหม่ อย่างนี้เห็นทีจะไมได้แล้ว

ธรรมดาเมื่อใคร ๆ มาถึงบ้านเรา (บ้านทุ่งเสี้ยว) เรามีที่นำเที่ยวก็มีอยู่อยู่สองแห่ง ยามเย็นไปเดินในโรงเรียนบ้านทุ่งเสี้ยว เดินออกกำลังกาย หรือเดินดูดอกไม้ ต้นไม้ และดูอาคารศิลาแลง พร้อมกับอธิบายให้ฟังว่า อาคารเรียนหลังนี้อายุเก่าแก่เกือบจะร้อยปีแล้ว หลังจากนั้นก็จะเดินต่อไปตลาดตอนเย็นข้างถนนไปกินโรตีเจ้าอร่อยของพ่อหลานซึ่งเป็นคนอินเดียที่ทำโรตีอร่อยและที่สำคัญคือสะอาดมาก ๆ และใช้ของดีในการปรุง ไม่ว่าจะเป็นแป้ง น้ำมัน และอื่น ๆ ที่เป็นส่วนประกอบในการทำโรตี เรียกว่าภูมิใจนำเสนอ

จบรายการยามเย็น ยามเช้ามืด ๆ ก่อนสว่าง พวกเธอและเขาก็จะได้เดินไปเที่ยวตลาดเช้า ที่มีของขายสารพัด แวะดื่มกาแฟแบบดั้งเดิม ยิ่งกว่าโบราณอีก แก้วละสิบบาทกาแฟใส่นมข้นหวาน กินกับข้าวเหนียวสังขยาห่อละห้าบาท หรือจะกินกับขนมครกแบบดั้งเดิม ที่ไม่ใส่น้ำตาลหรือต้นหอมในน้ำกะทิ คือมีแต่แป้งกับกะทิ และมีน้ำตาลทรายไว้ต่างหาก ห้าบาทเหมือนกัน หรือจะกินข้าวหลามที่ย่างเผาอยู่ตรงนั้นก็ได้

หลังจากนั้นซื้อผักพื้นบ้านไปทำกับข้าว เช่นแกงแค ผัดถั่วงอก มีถั่วงอกอยู่เจ้าหนึ่ง คนชายเป็นผู้ชายเขาเพาะถั่วงอกโดยไม่ใช้สารฟอกขาว ไม่ขาวอวบไม่อ้วน จึงต้องนำเสนอ และ ซื้อดอกไม้ ที่ชาวเขาเอามาขายกำละสิบบาท หลังจากนั้นกลับมาทำกับข้าวกินที่บ้าน กินข้าวนอนเปล อ่านหนังสือ จบ...เรามีที่เที่ยวแค่นี้แหละ...

เพื่อนของหลานบอกว่า มาครั้งนี้ไปมาหลายแห่ง แต่ที่นี่ดีที่สุด ไม่มีคนมาก รู้อย่างนี้มาที่นี่ตั้งแต่วันแรก

หลังจากส่งแขกกลุ่มสุดท้ายกลับไปแล้ว คืนที่ผ่านมาฉันรู้สึกหดหู่เป็นที่สุด และบอกกับตัวเองว่า โชคดีจังที่พวกเขากลับไปหมดแล้ว เพราะแถบบ้านเริ่มมีหมอกควันแล้ว

ยามหัวค่ำเต็มไปด้วยควันไฟฟุ้งกระจายจนแสบตา เริ่มมีการเผา เผา และเผาแล้ว ส่วนหนึ่งเขาเผาเพื่อว่าจะกำจัดไม่ให้เกิดเพลิงไหม้ในฤดูแล้ง เรียกว่าชิงเผาเสียก่อน และส่วนหนึ่งเพื่อเปลี่ยนสภาพนาข้าวเพื่อปลูกพืชอย่างอื่น และส่วนหนึ่งคือเผาปกติเหมือนเช่นที่เคยเผา เช่นเผาขยะตามบ้าน ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ราชการ โรงเรียน หรือวัด ก็กำจัดขยะด้วยการเผา

แน่นอนว่า กลุ่มควันที่เผาไปรวมกับกลุ่มควันต่าง ๆ เช่นท่อไอเสียรถยนต์ที่เข้ามามากมาย กับกลุ่มควันจากโรงงานขนาดเล็กขนาดกลางที่ระจายอยู่ทั่วไป ฟันธงได้เลยว่า ร้อนปีนี้ที่เมืองเหนือ เมืองแอ่งกระทะรับศึกหนัก เป็นเมืองในหมอกควันแน่นอนหากเป็นไปเช่นนี้ และไม่มีมาตรการอะไรออกมาตอนนี้

ต่อไปเด็ก ๆ จะเป็นภูมิแพ้มากขึ้น หรือรับโรคภูมิแพ้เป็นรางวัล เพื่อนที่เป็นพยาบาลบอกว่า ต่อไปมีแนวโน้มว่าจะเป็นภูมิแพ้ตั้งแต่เป็นทารกเลยแหละ ใครไม่มีลูกก็ถือว่าโชคดีไป ดังนั้นคนมีลูกต้องเตรียมพร้อมกันหน่อย ...ขอบอก

[ Permalink ] . [ 6 ความคิดเห็น ]  

เจิมก่อน...เอาเคล็ด

เผื่อว่าจะมีคนอื่นตามมาเขียนต่อ

สวัสดีปีใหม่ มิตรรักนักอ่านนักเขียน
ขอฝองเราจงอ่านและเขียนกันต่อไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ไม่ว่าพรรคไหนจะเป็นฝายรัฐบาล หรือฝ่ายค้าน ไม่ว่านายกรัฐมนตรีจะหันซ้ายหรือขวา

เราก็จะเขียนกันต่อไป...

ยาย ดีมากเลยที่พาหลานๆไปเดินยามเย็นที่รร.ทุ่งเสี้ยว และตอเช้าพาไปตลาด หรือพาไปกินอะไรที่อร่อย ฯลฯ ทีนี้ ต้อบอกหลานๆและเพื่อนๆว่าถ้าจะมาแอ่วเหนืออย่ามาช่วงไฮซีชั่น มา โลว์ นี่แหละดี


ตอนอ้ายเป็นเด็กๆ ชาวบ้านเขาก้อเผากัน แต่เขา เผา ใบไม้แห้ง หน่ะ มิใช่เผาโฟม พาสติค ฯลฯ ซึ่งเป็นสารพิษ เผาใบไม้ไม่มากก็ไม่เป็นไรดอก แต่กะเดี๋ยวนี้ เผามั่วไปหมด ยิ่งภาวะมลพิษในเมือง ภาวะโลกร้อนก็ยิ่ง go so big ขอโทษ มิใช่เห่อฝรั่ง เคยฟังคนพูดแบบนี้ก็ดูขำ ภาษาทุกอย่างเป็นสากล เป็นภาษาของเพื่อนมนุษยชาติ ขึ้นกับว่าเราจักเอาไปใช้อย่างไร


หวัดดี ปีใหม่สมมุตินะยาย ขอให้ยาย อ้าย หนอม และหลานๆที่บ้าน บุญฮักษา , คับ

สวัสดีอ้ายแสงดาว

อ้ายยังไม่ได้ไปเที่ยวตามเส้นทางที่ว่าใช่ไหม ถ้ามาครั้งใหม่จะพาไป

จริงของอ้าย เดี๋ยวนี้เผามั่วไปหมด ช่วงร้อนเตรียมตัวอพยพชั่วคราว เหมือนพวกนกที่อพยพมาบางช่วง อ้ายเคยเห็นไหม

แต่นี่ไม่ใช่การแก้ปัญหานะ เป็นการหนี่ปัญหา เพราะเป็นสุดวิสัยจริง ๆ ที่พวกเราทำได้ก็คือเขียนบ่นอยู่อย่างนี้ และไม่มีพลังอะไร คนอ่านหนังสือน้อย เขาไม่สนใจหรอก หน่วยงานของรัฐก็ไม่เอาจริง มีเสียงตามสายทุกวัน แต่มีแต่บอกบุญ บอกศรัทธา

พูดไปเขียนไปใครเขาก็รำคาญ มันก็น่ารำคาญจริง ๆ แหละ

ยาย จ้า, บ่นดีกว่าบ่บ่น อย่างน้องก้อมีคนมาอ่านมาเยือนบ้าง ตอนี้อ้ายมาพักที่บ้านในเมือง มาใช้ เน็ท ใกล้ๆบ้านนี้แหละ ชั่วโมงละ 10 บาท และอีกที่ใกล้ๆกันมีมาตั้งใหม่ ค่อนข้างไฮเทค เป็นห้องแอร์ ราคาเท่ากัน ก้อเลยแย่งลูกค้าของที่เดิมไป อ้ายถามน้องเจ้าของร้านที่เช่าสถานที่เดิม .... " ร้านใหม่ที่มาตั้งมีผลต่อลูกค้า ไหม คับ " น้องตอบพยักหหหน้า เราก็สงสารน้อง ในระบบโครงสร้างสังคมแบบนี้ มันต้องแข่งขันกัน อ้ายมักมาอุดหนุนร้านนี้ อยากให้กำลังใจเขา ก้อเหมือนร้านโชว์ห่วยที่ต้องสู้กะ เทศโก้ โลตัส แหละ คับ

.... ไม่รู้หล่ะ บางครา บ่อยๆ ตวย ที่เสียงตามสายของหมู่บ้านที่อ้ายอยู่ก็เป็นเช่นที่ยายว่านั่นล่ะ เหมือนเป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคล อ้ายอยู่บ้านดินที่นี่จึงไม่ยุ่งเกี่ยวกะ อบต ไม่ใช้ไฟฟ้า ไม่ขอบ้านเลขที่ เราอออออออยากเป็นไท จ้า แต่ ก็ไม่ปฏิเสธการเข้าร่วมกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อหมู่บ้าน และการสัมพันธ์ กะพี่น้องชาวบ้าน ฯลฯ

ยาย ปล่อยวาง เถิด ครายจักกกกกกกรำคาญก้อให้เขารำคาญไปเรามีโอกาส มีจังหวะก้าวที่จักพูด เขียน ก็ต้องว่ากันไป .... กา

ต่อ จิ๊ดนึง ... กาลเวลาจัก่ป็นผู้พิพากษาที่ดีที่สุด !!!


ฮักษาสุขภาพ เน้อ

ปีนี้อากาศคงแล้งร้อนแน่นอน จิตใจเราชุ่มเย็นเป็นพอ ปีใหม่ขอให้พี่ยายและคนที่พี่รักมีความสุขกายสุขใจ มีแรงสร้างสรรค์งานเพื่อสังคมงดงามต่อไป จากโยทะกา สีชมพู