กวีประชาไท
จงผลิบานในดวงใจข้า มิปรารถนาการเป็นอื่น
แสนสั้นหรือยาวยืน เราจะหลอมกันและกัน
เพราะรักแดดเมษา รักฝนพฤษภาที่เมฆกลั่น
รักมิถุนาฟ้าฉายจันทร์ รักวันเดือนปีที่พบพาน
พำนักในดวงใจข้า หยาบมาขัดเกลาให้อ่อนหวาน
คงเสียงเยาว์วัยไว้เนิ่นนาน เบิกบานเหมือนนกรุ่งอรุณ
วันและคืนข้ากับเจ้า สนทนาเขลาเขลากับเถ้าฝุ่น
ดอกไม้ละไมละมุน อ่อนหวานนักอ่อนหวานนัก
เป็นช่วงลมวูบไหว ก่อนเลยไปเราได้สลัก
ร่องรอยของความรัก ริมหน้าต่างฤดูหนาว
เจ้าเป็นบทกวี จากดนตรีของหมู่ดาว
จากธารสายสีขาว ไหลรินสู่ห้วงดวงใจ
เนิ่นนานหรือแสนสั้น ข้าได้ฝันเจ้าได้ใฝ่
คืนจึงมีวอมไฟ จากหิ่งห้อยผู้มาเยือน
เราผ่านเราผ่านพ้น น้ำตาหล่นและหยาดเปื้อน
เราผ่านเราผ่านเรือน- พักแรมของนักเดินทาง
ครั้งหนึ่งเราได้อยู่ ดูสีทองของกองฟาง
แดดแรกเมื่อฟ้าสาง หอมเพียงนั้นอุ่นเพียงนี้
ข้าอยู่กับเจ้า หลอมเป็นเราทุกทุกที่
เจ้าคือบทกวี ถ่ายเทอยู่ในความเป็น
กวิสรา ชนะพูล
พะเยา
[ Permalink ] . [ 8 ความคิดเห็น ]
โอ๊ะ อย่าบอกนะ ว่าเขียนตอบ "ไม่อาจหลอมรวม"
คิคิ
" ครั้งหนึ่งเราได้อยู่ ดูสีทองของกองฟาง
แดดแรกเมือฟ้าสาง หอมเพียงนั้น อุ่นเพียงนี้
ข้าอยู่กับเจ้า หลอมเป็นเราทุกทุกที่
เจ้าคือบทกวี ถ่ายเทอยู่ในความเป็น "
หลายครั้ง เราได้อยู่...
ดูสีทองของกองฟาง เราเห็นเห็น
เป็นอดีตผันผ่านมาที่ต้องเป็น
ฉันอยากรู้เธอหลีกเร้นสู่หนใด ?
ดวงตาของฉัน
บทกวีของเธอ
ความงดงามในดวงใจ
ไม่ทราบว่าจะติดต่อเจ้าของกวีชิ้นนี้ได้อย่างไรครับ
ยังไงรบกวน Webmaster หรือคุณกวิสรา ชนะพูล ติอต่อมาที่
infest_film@hotmail.com ด่วนๆครับ
ขอบคุณครับ
บ้านเมืองกำลังวุ่นวายสับสนไม่รู้จะฟังใครดี
บ้านเมืองนี้เกิดอะไรใครช่วยตอบ เอาความขอบใส่ตัวมัวหมองศรี
ชาติจะเป็นเช่นไรไม่ใยดี สุขทุกข์มีร่วมกันฉันพี่น้อง
หากทุกคนรักชาติขาดสติ ขอตำหนิการกระทำขอพร่ำร้อง
ให้รู้รักสามัคคีมีครรลอง ขอจงมองเราคนไทยใจเดียวกัน
เจ้าคือบทกวี บทกวีคือเจ้า
ขอคารวะ และ มอบดอกไม้ทั้งสวน
สุดยอดของบทกวี ... .... .... .....