งานแห่งสายลม

        (๑)  กลางคืนดึกดื่นนี้        

หนอยัง

    เช้าแต่รื้อความหลัง              

สั่งย้ำ

    อยากเยือนหยุดความหวัง      

หลายขณะ

    แต่ทุกครั้งกลืนกล้ำ              

ร่ำไห้เสน่หา  ฯ

        (๒)  โอ้วาจาห่วงให้         

ลับหาย

    จึ่งจ่อจารร้อยสาย                

กลั่นแก้ว

    กระทั่งเพื่อแผ่พราย              

จากส่วน

    ที่เยี่ยมเยือนยลแล้ว              

ย่อยน้ำกายใจ  ฯ

        (๓)  ให้โลกฉันท์กลั่นค้าง  

ครวญเสียง

    ร้อยลักษณ์ใคร่เผดียง            

เริ่มต้น

    จากสัมผัสบางเพียง              

ไหวหวั่น

    สิ่งที่เหลือดื้อรั้น                  

ยิ่งย้ำถ่ายถอน  ฯ

        (๔)  โคลงย้อนกลอนกล่าวเกลี้ยง 

ผ่านเลย

    อกค่ำเช้าดื่มเปรย                 

หม่นร้าง

    เหลือแต่สื่อใบ้เฉย                

เบี้ยบอด  ต่อมา

    สิ่งที่เหลืออยู่สร้าง              

ย่ำล้ำฝึกตน  ฯ

        (๕)  ฝึกตนค้นร่ำร้อย       

รอยไหว

    ก่อนคืนดับวันวัย                  

ล่วงแล้ง

    ฝึกฝนต่อดวงใจ                  

เผยผุด

    ก่อนลุ่มใหลลับแจ้ง             

ต่างชั้นผันการ  ฯ

        (๖)  งานกลางคืนดึกเช้า 

กลางวัน

    ไม่ตอบถามตื้นต้น             

 ตื่นไต้

    งานที่ก่อเกื้อฝัน                

ที่ใฝ่

    ไม่ง่ายยาก ลิ่วไล้             

รื่นน้ำพักพร  ฯ

        (๗)  อุทาหรณ์ล่วงแล้ว 

แก้วใจ

    ไม่ตื่นสุขทุกข์ไหน            

กระซิบล้ำ

    ที่เหลืออยู่สายใย             

เชื่อมบท  บาทนา

    ด้วยแห่งหนทางค้ำ          

คติพร้อมหยุดสาย  ฯ

        (๘)  ผุดหมายสายหยุดเช้า  

ตื่นฝัน

    หอมดอกดึกจำนรรจ์        

ล่วงแม้น

    ผุดไล้ผ่านคืนวัน              

ตราติด

    หอมเรื่อโรยลอยแร้น        

ฝากฟื้นมิ่งศรี  ฯ