ท้องฟ้าขังแสงดาว

โพ้นระยิบ แสงระยับ – เขานับดาว
กลางราตรี ดึกนี้ไม่มีจันทร์   

นกกลางคืนโผผ่าน แหวกม่านมืด
หมอกทะเลโบราณ หว่านระบาย

นั่นใช่ไหม? – ว่ายวาดปรารถนา
ลบริ้วรอย ชีวิตอันนิดน้อย 

วูบเปลี่ยนผ่าน การรู้โลกกู่ก้อง
เหมือนจะลับเลือนห่าง เริดร้างเลย

โลกลับลา คว้างคอย รูปรอยนั่น
เพียงลำพัง โล้เรือดึก ผนึกคะเน

ปรารถนาเขียนทราย เพื่อถ่ายทอด
กระไรเลย! วิบดาวไกล ไหวบางเบา

คลื่นเคลื่อนผ่าน กระจิริดชีวิตหนึ่ง
เรือ ทะเล เผาชลา ฝ่าลำ, เรียง

อย่างไรเถอะ! ชีพหนึ่ง ถึงเปลี่ยวเปล่า                 
ชักสมอ ลงเรือ! เผื่อทางทิศ

โพ้นระยิบ หมื่นดาว พราวระยับ
ดาววิบนั้น ฝันพริบนี้ พลีดวงใจ

ทบทวนภาพเก็บเก่า ผ่าวผ่านผัน
ดวงดาวนั้นระยิบพริบ กะพริบพราย

มะพร้าวไหว เอื่อยอืดยืดยาดส่าย
ลมเคลื่อนคลื่น รูปทราย – สลายรอย

ห้วงเวลาแผ่วผ่าน พานถดถอย
ซึ่งคว้างคอย ระเหิดลม – ลมรำเพย

ตั้งโจทย์ฟ้อง ภาคหน้า ถ้อยเฉลย
เคลื่อนเข้าเกยหาดทราย ชายทะเล

ลมลอยฝัน ชีวา ทรายว้าเหว่
ลมหักเห ชเลลึก คึก, เร่งเร้า

ได้โอบกอดห่มโลก พ้นโศกเศร้า
เรือชีพคว้าง ว่างเปล่า – เงาตะเกียง

ฝันรำพึงถึงรำพัน สวรรค์เบี่ยง
ดั่งภาพเพียงรูปดาว – เขลาชีวิต

โลกมิโดดเดี่ยวเขา เฝ้าจับผิด
กระจิริด วารหนึ่งถึงดาวไกล

เขานอนนับ วิบฝัน วาบสั่นไหว
ชีพหนึ่งใช้เสียให้คุ้ม เถอะลุ่มลึก!