กวีประชาไท
| โลกใหม่ไหวเช้าเรายืนอยู่ มองโลกทอดมองไกลออกไป โลกเก่าเราช้ำหรือชื่นฉาย ว่าในยุคสมัยเนิ่นนับนาน อันมิอาจต่อว่าชะตาลิขิต รองเรืองรัศมีโชติวะวับแวว ว่าก็ว่ากันไปโลกไหนใครครอง โลกเก่าโลกใหม่ล้วนในนาม สมดุลในวิถีเท่าเทียมฟ้า บางโลกเก่าแตกยับไปเป็นจุล คือการเดินทางข้ามภพ – แผ่นดิน มาอาศัยใบบุญคลื่นขบวน เจ็บปวดบอบช้ำจากภายใน มองไปข้างหน้าภาพเลือนราง ไม่รู้แล้ว ไม่รู้ ไม่เข้าใจ ถดร่างริมทางเหม่อเฝ้าคอย | รุ่งสางสร่างตรู่แสงสดใหม่ |
นาโก๊ะลี
[ Permalink ] . [ 2 ความคิดเห็น ]
โลกเก่า โลกใหม่ มิเป็นไร
ล้วนโลกสมมุติกันทั้งสิ้น
อยู่กับโลก ณ ปรัตยุบัน บนแผ่นดิน
จัก จบสิ้น - ยืนยง มิรู้ แล้ว !!!
อ่านแล้วชอบมากค่ะ