อย่างช้าช้า

ส่งมาเมื่อ 25 ส.ค. 2008 - 00:00:00.  หมวด: กวี  ป้าย:

อย่างช้าช้า…

ฟองทะเลเขียวฟ้าจากค่ำเช้า

ค่อยม้วนตัว จากไกล จนใกล้เรา

พาและพรากหนักเบา วาดทรายนวล…

อย่างช้าช้า…

ตะวันทอสาดทิวาหอมหวน

ค่อยปรายแสงสะท้อนทะเลสะท้านอบอวล

ค่อยกลมค่อยอ้วนเข้าห่มทั่วผืนทราย…

แหละชีวิตคงเช่นกัน

อย่างช้าช้า สามัญ คล้ายคล้าย

อย่างตะวัน จันทร์ อย่างหาดทราย

ช้าช้าในวนว่ายหากนิรันดร์

จึงอีกนิดนะ, ชีวิต

ผ่านพบเจอรอถูกผิดล้วนจริง ฝัน

จึงอีกนิดนะ, คืน วัน

ดี – บ้า, สารพันเถอะรับเรื่องราว…

เพราะสุดท้ายก่อนท้ายสุดชีวิต

ย่อมสุข เศร้า วิกล วิกฤต ร้อน หนาว

ดั่งเกลียวคลื่น หนา บาง สั้น ยาว...

และไม่นาน, ฟองพราวพรายก็ซบคืนสู่ทราย

อย่างช้าช้า…

  ฐากูร บุญสุวรรณ

[ Permalink ] . [ 2 ความคิดเห็น ]  

" อย่าง ช้า ช้า "

ชีวามิหยุดนิ่ง

ชีพชีวิตอยู่กับความป็นจริง

สิงสถิตอยู่ อย่าง ช้า ช้า

นวลทรายวาดเบาหนักแล้วพรากพา
จากใกล้จนไกลกว่าค่อยม้วนตัว
จากค่ำ ฟ้าเขียว ทะเลหัว-
รุ่งสาง... อย่าง ช้า ช้า....

ทรายผืนห่มทั่วคอยค่อยกลม
อวลอบสะท้านห่มทะเลล้า
หวนหนอตะวันทอสาดทิวา
อยู่อย่างช้าช้า ช้าช้า....

นิรันดร์หาก ว่าย วนในช้า ช้า..
ทราย หาด อย่างจันทร์ ตะวันกล้า
คล้าย คล้าย สมัญวันเวลา
เช่นกันมีค่าคงชีวิต

เรื่องราวรับสารพันบ้าดี
วันคืน นะอีกทีที่ผิด
ฝัน จริง ล้วนรอ ผ่านถูกคิด
จึงชีวิต อีกนิด นะอีกนิด

ช้าช้า....อย่า-
ทรายคืนซบพรายพราว
สั้นยาวบางหนาเกลียวคลื่นบิด
หนาวร้อนวิกล เศร้า สุข ชีวิต
วิกฤตสุดท้าย ก่อนสุดท้าย....

ขอสุมานะครับลองกลบทดู