สีของเสื้อ

Submitted on 02 December 2008 - 00:00:00.  Category: กวี.  Tags:

มีเสื้อเหลืองไม่อยากใส่เสื้อสีเหลือง

กลัวย่างเยื้องไปไหนใครก็ถาม

พันธมิตรหรืออย่างไร ใครก็ตาม

แบ่งนิยามความหมายท้าทายกัน

 

มีเสื้อแดงก็ไม่อยากใส่สีแดง

เดี๋ยวว่าแฝงความหมายคล้ายเยาะหยัน

เป็นแนวร่วมนปก.ขอยืนยัน

โอ้แสบสันต์ลูกกะตาข้าเหลือทน

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 4 Comments ]

วิถีปู่เย็น

Submitted on 03 November 2008 - 00:00:00.  Category: กวี.  Tags: ปู่เย็น

ที่มาภาพ :http://www.cablephet.com/board/images/news/t__1110880701.jpg

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 1 Comments ]

ฟ้าจะฟ้าไม่ฟ้าก็แต้มฟ้า

Submitted on 06 October 2008 - 00:00:00.  Category: กวี.  Tags:

ภาพโดย phu-chiangdao

 

เพราะบางวันฟ้ามิได้สีฟ้า           แผ่นดินบางหนหาใช่สีเขียว

แม้สายรุ้งยังมิได้มีสีเดียว          หากแต่หม่นซีดเซียวอยู่บางวัน

ช่วยมาเติมสีฟ้าให้ท้องฟ้า          เติมน้ำหยดลงธาราล่องความฝัน

แต้มใบไม้ต้นไม้เป็นไพรวัล        เพิ่มสีรุ้งให้เฉิดฉันทั้งเจ็ดสี

วาดทุ่งให้งามได้ตามใจ               เขียวเหลืองแดงแต้มใส่ให้เต็มที่

เหยาะกลิ่นหอมบุบผามวลมาลี      วาดวิญญาณน้อมพลีอุทิศตน

แด่ ฟ้า ดิน โลก จักรวาล             วิเศษทิพยสถานทุกแห่งหน

ทอดทางไกลวิสุทธิ์เป็นสากล       เป็นแรงร่างบันดลบันดาลธรรม

นิ่งเฉยกระไรในทุกสภาวะ           เพราะเพียงวูบหนึ่งขณะก็เลยล้ำ

ล่วงผ่านธารทุ่งทางอย่างตรากตรำ ฉุดสำนึกให้น้อมนำอยู่ในทาง

เขียนความวังตั้งปรารถนา           พาดข้ามห้วงเวลาเต็มและว่าง

เช้าค่ำ คำเช้า พลบ รุ่งราง           เฝ้าดูทั้งหมดระหว่างปรากฏการณ์

ฟ้าจะฟ้าไม่ฟ้าก็แต้มฟ้า              เขียวไม่เขียวเติมค่าให้เขียวหว่าน

แล้วอย่างไรเติมสายน้ำในร่องธาร และอย่างนั้นกาลนานนิรันดร์ไป

                                                                          นาโก๊ะลี

[ Permalink ] . [ 0 Comments ]

ยางนา

Submitted on 29 September 2008 - 14:17:09.  Category: กวี.  Tags:

Photo by : phu - chiangdao

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 0 Comments ]

ระบำสายฝน

Submitted on 17 September 2008 - 00:00:00.  Category: กวี.  Tags:

By : aphs.worldnomads.com/lani/2261/raining.jpg

แซกโซโฟนเอื้อนเอ่ยไม่เคยสนใจเมื่อวันวาน

"ฉันจะดื่มวันพรุ่งด้วยค่ำคืนนี้ทั้งหมด"

เสรีภาพยังอวดโฉมในโมงยามอันสุกสว่าง

ทุกคนเทตัวเองออกจากตัวตนเป็นชีวิต

ละลายไปกับเสียงสรวลเสเฮฮา

หลายจุดประสงค์หรือหลายความต้องการ

ปรากฏลวดลายบนผืนผ้าเดียวกัน

บรรยากาศอบอวลถูกเขย่าดังเหล้าค็อกเทล

บางคนต้องการดนตรีเป็นสิ่งประกอบ

แต่ฉันต้องการซึมซับกับดนตรี

กีต้าร์แผดสนั่นผ่านตู้แอมป์

ตะคอกคำรามไปยังแก้วทุกใบ

"ฉันเห็นเงามืดแสร้งหลบไปที่ไหนสักแห่ง

ฉันเห็นโลกทุกใบต่างซ่อนรอยร้าว"

ท่ามกลางหมู่โต๊ะม้านั่งเรียงราย

บางความโดดเดี่ยวต่างลอบเหลียวมองซึ่งกันและกัน

ในเวลาน่าตักตวงเช่นนี้

จะมีประโยชน์อันใดที่จะเอ่ยอ้างถึงบทกวี

นอกจากแซกโซโฟนที่ทุกคนต้องการ

ให้มันเป่าเสียง...

ฉันยกแก้วของฉันขึ้นดื่ม

ทุกทุกนาทีคือแก้วที่พร่องลง

ฉันหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อหลบเร้นออกไป

สัมผัสสายฝนเริงร่ายตกลงมาเนืองนอง

กลางความเปล่าเปลี่ยวอันลึกซึ้ง

  ศักดิ์ชัย ตันศิริ

[ Permalink ] . [ 0 Comments ]

อย่างช้าช้า

Submitted on 25 August 2008 - 00:00:00.  Category: กวี.  Tags:

อย่างช้าช้า…

ฟองทะเลเขียวฟ้าจากค่ำเช้า

ค่อยม้วนตัว จากไกล จนใกล้เรา

พาและพรากหนักเบา วาดทรายนวล…

อย่างช้าช้า…

ตะวันทอสาดทิวาหอมหวน

ค่อยปรายแสงสะท้อนทะเลสะท้านอบอวล

ค่อยกลมค่อยอ้วนเข้าห่มทั่วผืนทราย…

แหละชีวิตคงเช่นกัน

อย่างช้าช้า สามัญ คล้ายคล้าย

อย่างตะวัน จันทร์ อย่างหาดทราย

ช้าช้าในวนว่ายหากนิรันดร์

จึงอีกนิดนะ, ชีวิต

ผ่านพบเจอรอถูกผิดล้วนจริง ฝัน

จึงอีกนิดนะ, คืน วัน

ดี – บ้า, สารพันเถอะรับเรื่องราว…

เพราะสุดท้ายก่อนท้ายสุดชีวิต

ย่อมสุข เศร้า วิกล วิกฤต ร้อน หนาว

ดั่งเกลียวคลื่น หนา บาง สั้น ยาว...

และไม่นาน, ฟองพราวพรายก็ซบคืนสู่ทราย

อย่างช้าช้า…

  ฐากูร บุญสุวรรณ

 

[ Permalink ] . [ 2 Comments ]

ลำบากแบก : หิน - วิหาร

Submitted on 18 August 2008 - 00:00:00.  Category: กวี.  Tags:

By : http://www.bloggang.com/data/sweetcandy/picture/1138853657.jpg

 

(โคลงดั้นวิวิธมาลี)

ไคลคราบศิลาขุ่นเศร้า           ไศลสงบ
กลียุคก่นกลบ                      สมัยตื่น
'คมขลังควรคู่ อ-                  ธิฏฐานไหว้
อาลัยโลกร้างไร้                   แหล่งทิพกุล

ริษยาใครก่อนสร้าง               ศรัทธา
ยืมหินผากอดหนุน                ห่มไข้
ช่วงชิงแท่นบูชา                   หลงป่วย
เพียงหินเทินซ้อนให้              ทิพย์เนา

 

จรดอคติกั้น สะดวกแยก         เสบยแฮ
กบาลแตกอวดเขลา              งั่งบ้า
เพียงหิน,ลำบากแบก             ของกู ของกู
ประตูใจแง้มอ้า ดั่งเทวดาลัย    กำรู กำมะลอฝัน
     
                                      ชัยวัฒน์ พุ่มประจำ

[ Permalink ] . [ 3 Comments ]

ประเทศนี้ของใคร ฯ

Submitted on 11 August 2008 - 00:00:00.  Category: กวี.  Tags:

ประเทศนี้ เหมือนไม่ใช่ ของคนจน

เหมือนฉันไม่ ใช่คนของ ประเทศนี้

ประเทศนี้ เหมือนมีทรัพย์ เกินนับมี

เหมือนฉันนี้ ไม่มีแม้ แต่ที่ยืน ...

ประเทศนี้ มีแง่ง่า อัชฌาสัย...

เหมือนน้ำใจ แผ่หยดไหว สายใยฟื้น

ประเทศนี้ มีความหวัง ทั้งวันคืน

เหมือนเช้าชื่น สายหยุดเช้า เฝ้าจากจาง ฯลฯ

ประเทศนี้ มีความงาม ตามทรรศนะ

เหมือนปัจเจก เฉพาะว่า ท่วงท่าข้าง

ประเทศสื่อ แน่นิ่งยิ่ง แน่นอนทาง

เหมือนป่าวว้าง แน่นอนคือ ไม่แน่นอน...

ประเทศนี้ มีความจริง ความดีหนา...

เหมือนเมฆฟ้า มืดหมองหม่น ค้างค่นย้อน

ประเทศจำ ประเทศจาก ประเทศป้อน

เหมือนลงกลอน ไร้หน้าต่าง ทั้งประตู ฯลฯ

ประเทศนี้ มีผู้คน ที่น่ารัก

เหมือนบักเสี่ยว เหลียวแขมร์ เงาะแปรกู้

ประเทศนี้ ใบหน้านี้ หนาบางรู

เหมือนชายกลาง ผู้พรางหรู รู้แหยใจ...

ประเทศนี้ ที่ไม่ใช่ ของคนรวย...

เหมือนคนจน ใดคนซวย ช่วยไม่ได้

ประเทศนี้ เหมือนน้ำค้าง ไม่หยดไหว

เหมือนคลื่นใคร่ คราบไคล้สื่อ หรือไคโลม ฯลฯ

ประเทศนี้ ใครดูแล ความอยากได้

เหมือนอารมณ์ ไหวด้านดื่ม ด้านปลื้มโหม

ประเทศสรร ให้ฉันสร้าง กระจกโดม

เหมือนชโลม น้ำค้างวาด หยาดหยดคืน.

ณรงค์ยุทธ โคตรคำ

            กรกฎาคม ๒๕๕๑

 

[ Permalink ] . [ 6 Comments ]

เต้นรำกับหญิงสาวไม่มีใบหน้า

Submitted on 29 July 2008 - 11:40:16.  Category: กวี.  Tags:

 

 

แดดสาดลงบนพุ่มบุหงาส่าหรีริมหน้าต่าง
เธอแต่งกระโปรงยาวทอลายดอกไม้สีน้ำเงิน

เดินมาจับมือผมออกมาจากเก้าอี้เขียนหนังสือ

แล้วเพลงเต้นรำก็ดังกังวาน

เพลงของมาร์ค นอฟเลอร์ ชื่อ whoop de doo

แหบเครือเสียงร้องเพลง บอกหนทางแคบทอดไปยังป่าสีดำ

ผมโอบเอวเธอ คล้ายว่าเคยพบเธอที่ไหน

แขนเธอลู่ลงข้างตัว

เส้นผมเธอดำขลับยาวสลวยถึงสะเอว

เส้นผมปลิวตามเสียงเพลง

เธอมีกลิ่นดอกบุหงาส่าหรี

เธอผิวขาว แต่ไม่มีใบหน้า

เธอมีแต่ความเงียบ กับขอเท้ามีเสียงกระพรวนเหล็ก

ผมจับเอวเธอเต้นไปรอบโต๊ะเขียนหนังสือ

บนพื้นปูนเซรามิกรูปดอกไม้เก่าๆเย็นเฉียบ

มือเธอนุ่มนวลแตะสีข้างผม

เนื้อตัวเธอเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง

เธอไม่ส่งเสียงใดๆ

เสียงเพลงมีสไลด์กีตาร์บาดลึก แฮมมอลเสียงต่ำ

ผมจับเอวเธอเต้นไปรอบโต๊ะเขียนหนังสือ

เธอไม่ส่งเสียงใดๆ

เธอไม่มีใบหน้า เธอมากับกลิ่นดอกบุหงาส่าหรี

แล้วกลิ่นผ้าเก่าชื้นๆก็โชยมาจากหน้าต่าง

Whoop de doo ย้อนวนรอบกลับมาอีกครั้ง อีกครั้ง..

ชายกระโปรงยาวไหวไปรอบๆโต๊ะเขียนหนังสือ

 

คำ พอวา

เพลงประกอบ : Whoop de doo โดย Mark Knopfler
ภาพ : http://www.oknation.net/blog/charoenkwan

 

[ Permalink ] . [ 0 Comments ]

งามไม่งามตามแต่วิถีเป็น

Submitted on 17 July 2008 - 00:00:00.  Category: กวี.  Tags:

 

หากดอกไม้มีความหมายว่างาม             ดวงดาวที่วาววามคือความสุกใส

ปีกผีเสื้อคือสีสันที่โบกไกว                   ยอดหญ้าคือความอ่อนไหวแห่งโลก

สายน้ำคือเส้นเลือดที่หล่อเลี้ยง             หมู่นกขับเสียงกล่อมโศก

ต้นไม้ต้านทานวิปโยค                         แผ่นดินร่วมขานโศลกร้อยโครงคำ

ยังมีอะไรอีกหลายอย่างบนทางมนุษย์     ผู้ค้นหาที่สุดความลึกล้ำ

ก้าวล่วงไปสู่ความมืดดำ                       เป็นก้าวที่ย่ำอย่างคลอนแคลน

หากการเดินทางมีความหมายว่าแสวงหา   การค้นพบคือปัญญาวิเศษแสน

ล้มเหลวคือเรียนรู้มิดูแคลน                   สุ่มเสี่ยงคือเขตแดนแห่งเรียน

คล้ายคำถามมากมายระหว่างนี้               เดินอยู่บนวิถีการแปรเปลี่ยน

ซึ่งเป็นทางที่วกเวียน                            ขัดเกลาเข่นเฆี่ยนอัตตาตน

นั่นคือที่สุดหรือมิใช่                             หรือแท้แล้วหาไม่ ไฉน-ฉงน

เพียงภาวะหนึ่งนั้นในเงามืดมน                ท่ามกลางความอึงอลปรากฏการณ์

หากภาพชีวิตเป็นดั่งดอกไม้                   งามหรือมิได้เพียงพบผ่าน

ร้อยเรียงดั่งดาวเล่าตำนาน                     ดำรงอยู่กาลนาน-นิรันดร์ไป

อาจมิอาจเป็นได้ดั่งนั้น                          มิอ่อนน้อมต่อคืนวันดั่งหญ้าไหว

ทั้งมิได้หล่อเลี้ยงพฤกษ์ไพร                   และขาดความใส่ใจต่อโศกนาฏกรรม

ใช่...ยังมีอะไรอีกมากบนทางมนุษย์         และมันอาจไม่มีที่สุดอันลึกล้ำ

เป็นเพียงกระบวนการเคลื่อนโน้มนำ          เดินทาง กระทำชีวิตเอง

                                                                          นาโก๊ะลี

 

[ Permalink ] . [ 3 Comments ]

« ก่อนหน้า