งามไม่งามตามแต่วิถีเป็น

Submitted on 17 July 2008 - 00:00:00.  Category: กวี.  ป้าย:

 

หากดอกไม้มีความหมายว่างาม             ดวงดาวที่วาววามคือความสุกใส

ปีกผีเสื้อคือสีสันที่โบกไกว                   ยอดหญ้าคือความอ่อนไหวแห่งโลก

สายน้ำคือเส้นเลือดที่หล่อเลี้ยง             หมู่นกขับเสียงกล่อมโศก

ต้นไม้ต้านทานวิปโยค                         แผ่นดินร่วมขานโศลกร้อยโครงคำ

ยังมีอะไรอีกหลายอย่างบนทางมนุษย์     ผู้ค้นหาที่สุดความลึกล้ำ

ก้าวล่วงไปสู่ความมืดดำ                       เป็นก้าวที่ย่ำอย่างคลอนแคลน

หากการเดินทางมีความหมายว่าแสวงหา   การค้นพบคือปัญญาวิเศษแสน

ล้มเหลวคือเรียนรู้มิดูแคลน                   สุ่มเสี่ยงคือเขตแดนแห่งเรียน

คล้ายคำถามมากมายระหว่างนี้               เดินอยู่บนวิถีการแปรเปลี่ยน

ซึ่งเป็นทางที่วกเวียน                            ขัดเกลาเข่นเฆี่ยนอัตตาตน

นั่นคือที่สุดหรือมิใช่                             หรือแท้แล้วหาไม่ ไฉน-ฉงน

เพียงภาวะหนึ่งนั้นในเงามืดมน                ท่ามกลางความอึงอลปรากฏการณ์

หากภาพชีวิตเป็นดั่งดอกไม้                   งามหรือมิได้เพียงพบผ่าน

ร้อยเรียงดั่งดาวเล่าตำนาน                     ดำรงอยู่กาลนาน-นิรันดร์ไป

อาจมิอาจเป็นได้ดั่งนั้น                          มิอ่อนน้อมต่อคืนวันดั่งหญ้าไหว

ทั้งมิได้หล่อเลี้ยงพฤกษ์ไพร                   และขาดความใส่ใจต่อโศกนาฏกรรม

ใช่...ยังมีอะไรอีกมากบนทางมนุษย์         และมันอาจไม่มีที่สุดอันลึกล้ำ

เป็นเพียงกระบวนการเคลื่อนโน้มนำ          เดินทาง กระทำชีวิตเอง

                                                                          นาโก๊ะลี

 

[ Permalink ] . [ 3 Comments ]

ข้างในโศลกนี้

Submitted on 06 July 2008 - 00:00:00.  Category: กวี.  ป้าย:

เอาหัวใจฉันไปไว้ที่ไหน

ใครยึดไว้ ฤๅ ฉันเพียงฉงน

ไม่ชัดแจ้งแจ่มอารมณ์อันแปรปรน

นึกเผยพ้นผุดผ่านม่านภวังค์ ฯลฯ

ในเสี้ยวนึก ในหวั่น รำพันเผย

ระเรียดเหย หายเช้า แว่วเรือนหวัง

ดั่งโลกเงียบ แว่วกังสดาลดัง

ฟังนึกนี้อีกครั้งยามนั่งนอน ฯลฯ

ลุกสัมผัสผืนร้าว ชีวิตร่ำ

ดินเมืองแห้งลำนำกว่าผุดย้อน

ได้กินอยู่สืบถ่ายในนาคร

ได้ถ่ายถอน ถือวาง รอยร่างไว้ ฯลฯ

ในส่วนแห่งชีวิตเหนี่ยวชิดเกื้อ

ข้างในหนั่นเลือดเนื้อละอองไหว

ในน้ำค้างซึมซ่านละอองไอ

ข้างในชื้นฉ่ำสายระรายยัง ฯลฯ

แม้นหวังว้า หัวใจยังได้หวัง

อยู่คือยั้ง ภวังค์เกี่ยว ในเหนี่ยวรั้ง

รายนึกหรือ รอยผลึกแม้เกรอะกรัง

ได้ทวนทั้ง เข็นฝ่าชีวาเชย ฯลฯ

ข้างในแท้ พ่ายเผยหัวใจหวั่น

ถึงกี่กั้นพันธนา ฯ พันธะเอ๋ย

ข้างในเช้าค่ำดั่งน้ำค้างเปรย

หยดไว้แย้มไหวระเหยข้างในแวว .

                                    ณรงค์ยุทธ โคตรคำ

[ Permalink ] . [ 0 Comments ]

ปีศาจกับชาวนา

Submitted on 27 June 2008 - 11:36:07.  Category: กวี.  ป้าย:

เมื่อตะวันลาลับไปกับฟ้า           ในโลกหล้าเลื่อนลับคนหลับใหล

เหล่าซากผีตีเกราะเสนาะใจ       มันมุ่งไปสูบเลือดจนเดือดดิน

ผีโขมดโหดห่าพาผีปอบ            ผีเปรตชอบแลบเลียระริกลิ้น

มีผีห่าผีโหดโคตรทมิฬ             ไม่สูญสิ้นอัปรีย์ผีนรก

คันไถหักปักคันนาบ่าใส่แอก      ฝนเม็ดแรกร่วงหล่นก่นในอก

รอยตีนเลียบเหยียบคันไถใจช้ำฟก ผีนรกรุมตะหวัดแย่งกัดกิน

หาบกระด้งคอนตะกร้าบนบ่าช้ำ   กระดูกตำสันหลังหายมลายสิ้น

เหลือเศษซากชำรุดสุดอาจิณ     มันก็กินกัดแทะคอยและเล็ม

วัวควายหายต้นไม้ตายไม่มีซาก  มันพาลากเปรตปากเท่ารูเข็ม

ไส้ก็แห้งแรงก็ไร้ไม่เติมเต็ม       เคียวหนึ่งเล่มด้ามหักปักกลางนา

เลือดเกรอะกรังซังหญ้าหนูนาแล่น เป็นหมื่นแสนเสพสุขเห็นสุขา

เหล่าซากผีฉุดลากกระชากมา    อนิจจาชาวนาหมดสิ้นลม

เสียงลิเกออกแขกแต่แรกเริ่ม    หมู่ผีห่าหน้าเดิมเห็นสู่สม

เปลี่ยนคณะปะฉากเที่ยวเชิญชม อภิรมย์เสพสมพวกมันเอง

พระสงฆ์สวดสาบส่งวิญญาณผี   ธรณีเลื่อนลั่นสนั่นไหว

ทิวธงธรรมนำพามาแต่ไกล        คือธงไทล้างชาติชาวนา...

                                                                                   รัชนี รัตติกาล

 

 

[ Permalink ] . [ 1 Comments ]

คลื่น 'เล' เห่หวน

Submitted on 19 June 2008 - 00:00:00.  Category: กวี.  ป้าย:

 

 

 

 

ลอยเคว้ง-เห่คว้างกลาง’เล

ลมเพลมพัด-พัดหวน

ระลอกสลับรับคลื่นครวญ

แห่-เห่กล่อมหวนคลื่นลมฯ

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 1 Comments ]

การหลอมรวมระหว่างเรา

Submitted on 04 June 2008 - 04:55:14.  Category: กวี.  ป้าย:

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 6 Comments ]

สะเทือนไหวในใจเรา

Submitted on 27 May 2008 - 10:44:05.  Category: กวี.  ป้าย:

อ่านบทกวีชิ้นนี้ทำให้มองเห็นภาพสังคมการเมือง ที่แปรผันอยู่เบื้องหน้าอยู่ลิบๆ หรือว่าสังคมคือความสับสน หรือว่าการเมืองคือความเลวร้าย โดยมีประชาชนเป็นเดิมพัน และทำให้นึกถึงถ้อยคำของเมล็ดพันธุ์เถื่อนนาม ‘ไวล์ดซี๊ด’ ที่บอกเล่าว่า...ทุกวันนี้ เรากำลังล้างไฟด้วยไฟ ไม่ได้ยอมรับความคิดต่าง มองฝ่ายตรงข้ามคือศัตรู

 

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 3 Comments ]

เสียงหัวเราะเหนืออิระวดี

Submitted on 15 May 2008 - 08:44:14.  Category: กวี.  ป้าย:

ที่มาภาพ : Prachatai Burma, http://www.freeburmarangers.org, http://www.siamintelligence.com

[ Permalink ] . [ Read more ] . [ 2 Comments ]

เสียงครวญ...อันเงียบสงัด

Submitted on 09 May 2008 - 05:51:35.  Category: กวี.  ป้าย:

ยินเสียงครวญ  ร้องดัง  ห้องขังมืด
เท้าเหยียดยืด  มือยัน  พยุงนั่ง
เปล่งเสียงร้อง  ก้องผ่านกรง  โลกจงฟัง
เสียงครวญดัง  จากห้องขัง  ห้องทรมาน

กระบองฟาด  สาดน้ำแข็ง แทงเหล็กกรวม
ร่างกายบวม  นวมช้ำ เลือดไหลพล่าน
ไฟฟ้าช็อต  เฉียดปลิด ชีวิตญาณ
ทรมาน...แสนทรมาน จักเหลือทน

ยินเสียงครวญ  ร้องดัง  ห้องขังร้าย
เกือก-ล้อมกาย  หมายมั่นปลิด  ชีวิตคน
โอดโอย  โอดครวญ  จำทวนทน
กระเสือกกระสน ดิ้นรน  หลังชนฝา

เสียงครวญก้อง  จากห้องขัง  กังวานไกล
ลมหายใจ  สุดท้าย  อยู่ตรงหน้า
จิตสั่งเสีย  จงเข้มแข็ง  นะลูกจ๋า
พ่อเหลือทน  ขอจากลา  กลับฟ้าไกล

Hutanmimpi *

หนึ่งในความบอบช้ำที่ถูกส่งเข้าไปในจิตใจของพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ คือ ความไร้มนุษยธรรมของเจ้าหน้าที่เลวบางคนที่กระทำซ้ำเติมต่อประชาชน การจับกุมตัวไปกักขัง แล้วใช้วิธีโหดด้วยการซ้อมทรมานเป็นวิธีการของความป่าเถื่อนสิ้นดี!!

* Hutanmimpi หรือ ฮูตันมิมปี เป็นนามปากกาของกวี  เขาเป็นอดีตนักศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์วิทยาเขตปัตตานี

[ Permalink ] . [ 2 Comments ]

ระบำจักรวาล

Submitted on 28 April 2008 - 04:56:42.  Category: กวี.  ป้าย:

ฉันดื่มตัวฉัน  
รินตัวเอง  เติมลงในจอกว่างเปล่า

เช้า
ตะวันเริง
ฉันตื่นขึ้น ระบำใจ

ฝนที่ตกมาเมื่อวานปลุกดอกไม้ตื่น
ฝนฝักบัวเสื่อมมนตร์
นกน้อยเสียงใส ร้องเพลงแต่ไกล  
กึกก้องกังวานทรวง

ค่ำคืน  
แสงดาวไม่ส่องฉายเพียงห้วงหาวมืดสนิท
ดวงตะวันสาดแสงในอก
นกขับขานลำนำ
สายฝนกระหน่ำหนักภายใน

เทจอกของฉันออกแล้วเติมใหม่
สับสน สิ้นไร้ใด
ชีวิตเติมถ้วยใหม่  ระบำจักรวาล

รวิวาร

[ Permalink ] . [ 1 Comments ]

เริงรื่น...สุธาทิพย์

Submitted on 13 April 2008 - 05:45:36.  Category: กวี.  ป้าย:

 

ที่มาภาพ : http://www.geocities.com/sakyaputto/images/songkran02.jpg

 

            กังวลร้อนชั่วร้าย            ฤๅสราญ  สงกรานต์เอย
        สร้างแต่งแม้ปราการ           ฝ่าฟื้น
        เธอฉันเช่นเทศกาล             กรายเยี่ยม  เวียนมา
        ได้ผุดภวังค์พื้น                  ผ่านครั้งสาละวน  ฯลฯ

        ภาวะใด ใดขวาง                ไหวหวั่นกาง วางไว้ด้น
    ร้อยเรื่อง ภาระตน                   จัดเรียงแต้ม เพื่อแย้มพราย  ฯ
        เห็นฟอง น้ำ เล็ก เล็ก          ผุดวัยเด็ก สะท้อนฉาย
    นอนแผ่ เมษากราย -               แววละหาน สงกรานต์มา  ฯ
        สรงเนา เก่าใหม่แว่ว            กระซิบแผ่ว สรงน้ำหนา
    หยดเผื่อ ทิพย์สุธา -                สุธาธาร ทานแผ่นดิน  ฯ
        ท่านให้ ระลึกถึง                 น้ำพรมซึ้ง ซึ่งถวิล
    ชะล้างระมลทิน                      ที่ก่ายกั้น ๙ ปราการ ...

        หนึ่ง โกรธโกรธาหนา          น้ำล้างหน้า ล้างขุ่นขาน
    กล่าวกลั่นดั่งดวงมาลย์ -          โดยดอกแก้ว จำรูญใจ  ฯ
        สอง เคยลบหลู่ท่าน            น้ำชื่นหวาน แง้มขานไข
    เปิดจิต ไว้คิดใด      -               นึกขมผ่าน ม่านขุ่นเคือง  ฯ
        สาม คิดริษยา                    น้ำล้างหน้า ผลัดผ้าเปลื้อง
    ความเด่น ด้อยเปล่าเปลือง       ได้ปลูกไว้ ให้ชีวี  ฯ
        สี่ ตระหนี่ ถี่เหนียว              น้ำใจเปลี่ยว ล้างหน้าหนี
    น้ำใจ รับให้ดี                         น้ำใจกับรับให้งาม  ฯ
        ห้า มายาเจ้าเล่ห์                น้ำสาดเท สราญคร้าม
    คืนเย็น ร้อนผ่อนตาม                น้ำหยดย้ำ ฉ่ำเย็นพร  ฯ
        หก โอ้อวด เลว - ดี -           น้ำวจี อุทาหรณ์
    วลี ที่ราน รอน                        ให้ละลาย คลาย วดี  ฯ
        เจ็ด กล้ำ คำพูดปด             สลายคด เสื่อมสูญนี้
    เหนือใต้ ธรณี                       น้ำขุ่นใส ไว้ใจจริง  ฯ
        แปด เปื้อน น้ำใจร้าย          ให้หื่นหาย เหลือบแร้งสิง
    ปราการ ที่ย่ำอิง                    อาบชำระ หน้าดวงใจ  ฯ
        เก้า มิจฉาทิฐิ                   ความรู้ผลิ ละอองไหว
    ซ่านผิด – ถูกวางไว้              แย้มแยก-รด-หยด-พร เย็น  ฯ
        ภวังค์ภาวะร้อน                น้ำค้างย้อนสายบ่ายเร้น
    โลกหวังใฝ่ฝันเป็น                ล้างชำระฝ่าปราการ .

                                                             ณรงค์ยุทธ  โคตรคำ
                

[ Permalink ] . [ 1 Comments ]

« ก่อนหน้า