ถึง เดวิด แชปแมน ชายผู้สังหาร จอห์น เลนนอน

ส่งมาเมื่อ 08 ธ.ค. 2007 - 10:15:23.  หมวด: (ยังไม่ได้กำหนด)  ป้าย: mark_chapman mark_david_chapman john_lennon mindless_self_indulgence

"ไม่ว่าจะสูงต่ำดำขาว ทุกคนล้วนมีชีวิตเฉกเช่นเดียวกัน ไม่มีชีวิตของใครที่มีค่ามากกว่าของใคร ท่านทั้งหลาย...ประโยคสุดท้ายในเพลง Imagine ของ จอห์น เลนนอน ไม่ได้มีความหมายแบบนี้หรอกหรือ"

สวัสดีคุณ มาร์ค เดวิด แชปแมน วันนี้ฉันอยากเขียนอะไรบางอย่างถึงนาย ฉันรู้ ๆ ฉันน่าจะเขียนเป็นภาษาที่นายอ่านออกเพราะอย่างน้อยนายก็ยังไม่ตาย เพียงแต่การเชียนในครั้งนี้ขอฉันเป็นฝ่ายสนทนากับนายทางเดียวอย่างเอาเปรียบหน่อยก็แล้วกัน

ถึงแม้นายจะอายุขึ้นเลขห้าแล้ว แต่ฉันก็ขอถือวิสาสะเรียกอย่างสนิทสนมแบบเพื่อนร่วมรุ่นว่า "นาย" เพราะ ฉันคิดว่า การที่ฉันเขียนถึงนายในครั้งนี้เป็นเพราะว่าฉันพยายามจะเข้าใจในตัวนาย และทุกครั้งที่ฉันสร้างจินตภาพของตัวนายขึ้นมา มันไม่ใช่ภาพของตัวนายที่ค่อย ๆ แก่ตัวลงในคุก Attica เลย แต่มันมักจะเป็นภาพของตัวนายตอนอายุ พอ ๆ กับฉัน ในตอนนั้น...

ใช่ๆ ฉันหมายถึงตอนนั้น ในแปดธันวาของเมื่อยี่สิบปีกว่าที่แล้ว วันที่ต่อมาจะกลายเป็นวันที่ใครหลายคนพากันรำลึกถึงความตายของชายผู้หนึ่ง ชายผู้ที่นายเคยชื่นชม และชายผู้ที่นาย (เคย) เกลียด 'จอห์น เลนนอน' ถูกต้อง! ทุกคนจะพากันรำลึกคนๆ นี้ พูดถึงความดีงามของคนๆ นี้ พูดถึงเพลงของเขา เพลงที่คนทั่วโลกแซ่ซ้องอย่าง Imagine พูดถึงการตายของเขา พูดถึงราวกับว่ามันเป็นการสูญสลายของอุดมคติทั้งมวลกระนั้นแล ฮ่าๆ แต่นายรู้แต่แรกแล้วสินะ ว่าอุดมคติมันสลายไปตั้งแต่แรกแล้ว คนที่ชื่อ จอห์น เลนนอน มันไม่ได้มีค่าอะไรขนาดนั้นสำหรับนาย

แล้วมันจะมีสักกี่คนกันที่คิดถึงนาย จะว่าไปก็มี มีแน่ๆ ละ แต่เหล่าบรรดาผู้ศรัทธาในตัวเลนนอนทั้งหลายคงเห็นนายเป็นฆาตกรสินะ พวกเขาอาจจะอยากตะโกนใส่หน้านายว่า "ไอ่ฆาตกรโรคจิต!" หรืออะไรประมาณนั้น พวกนั้นจะมาเข้าใจความรู้สึกอะไรนาย จริงไหม! ในวันที่แปดธันวาปี 1980 ฉันอยากรู้ว่ามันหนาวหรือเปล่า กับการที่นายต้องมายืนอยู่ริมฟุตบาทบนท้องถนนของนิวยอร์ก ใครจะมาเข้าใจความรู้สึกของนายในตอนนั้นที่ต้องซ่อน .38 เย็นเยียบกระบอกหนึ่งไว้ ขณะเดียวกันก็ก็กำคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของนาย คือหนังสือเรื่อง "Catcher in the Rye" เอาไว้แนบแน่น

คัมภีร์เล่มนี้ "Catcher in the Rye" สอนว่านายคือ โฮลด์เด้น นายคือผู้ที่ต้องคอยตามรับ "เด็กๆ" ที่ตกจากหน้าผาของความเยาว์วัยไม่ให้ตกลงไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ เพราะการเติบโตเป็นผู้ใหญ่สำหรับนายมันคือการที่มนุษย์ผู้หนึ่งจะถูกห่อหุ้มด้วยมายาลวง แล้วกลายเป็นจอมปลิ้นปล้อน กลายเป็นนักโกหก กลายเป็นผู้ที่ลืมอุดมคติแบบเด็กๆ ของตัวเองไป ละวางที่จะไล่ตามความฝันนั้น เพื่ออยู่กับภาพลวงของตัวเอง

แล้วคนที่ถูกจอมมายาลวงครอบงำ จนกลายเป็นปีศาจในคราบนักบุญที่จะมาทำให้เด็กๆ ตกจากหน้าผาแห่งความเยาว์วัยเพราะการลวงหลอกของมัน คนๆ นั้นสำหรับนาย คือ จอห์น เลนนอน

ความเกลียดชังที่สั่งสมในตัวนายนี้เอง มันมากพอที่จะทำให้นายลั่นไก ห้านัด นายได้ทันนับหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่นายไม่ลนลาน ไม่ลังเล ฉันเองก็ไม่อาจรู้มากกว่านี้ว่าหลังจากนั้นนายรู้สึกยังไง รู้แต่ว่านายนิ่งสงบ ยืนพลิกหน้าคัมภีร์ของนายไปเรื่อยๆ ไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนกกับสิ่งที่ตนทำลงไป ไม่แสดงความเสียใจ ไม่แสดงความยินดี ราวกับว่าความอัดอั้นในรังเพลิงของจิตใจนาย ได้ถูกลั่นออกมาจนครบแม็กแล้ว จนมันว่าง โล่ง และสงบงัน เหลือแค่เขม่าควันเล็กๆ ลอยเวิ้งอย่างไร้ความหมาย

นี่ โฮลด์เด้น ..ไม่สิ เดวิด นายนึกถึงตอนนายเป็นเด็กๆ ได้หรือเปล่า ฉันขอโทษ นายคงเห็นว่ามันเป็นช่วงชีวิตที่เลวร้ายช่วงหนึ่งสินะ มันเป็นเรื่องธรรมดา ใครบอกว่าวัยเด็กมันจะต้องมีความสุขเสมอไปเล่า นายแค่โชคไม่ดีเท่านั้นที่ดันเกิดมาในครอบครัวที่พ่อแม่ขัดแย้งกัน อยู่ในโรงเรียนที่มีคนรังแกนาย แล้วนายก็อ่อนไหวเกินกว่าจะแข็งใจสู้มันได้ แม้ผู้ใหญ่บางคนจะชื่นชมความสามารถบางอย่างของนาย เด็กๆ หลายคนจะรักและเคารพนาย ถึงขั้นให้ฉายานายว่า "ผู้ไร้นาม" (Nemo) แต่มันคงไม่อาจช่วยชดเชยความเหนื่อยอ่อนต่อสิ่งที่นายพบเจออยู่ทุกวี่ทุกวันได้สินะ

ถ้างั้นสิ่งที่ทำให้นายยังคงมีกำลังใจอยู่ในโลกที่ไม่พึงปรารถนานี้ได้คืออะไรน่ะหรือ มันก็คือสิ่งๆ เดียวกับที่ตัวฉันและตัวใครหลายๆ คนทำกัน หนีไง! ...ลี้ภัยชั่วคราว ไปอยู่ในโลกความฝันแฟนตาซีสักพักให้หายเหนื่อย แล้วนายก็เติบโตมาในยุคของวงดนตรีอมตะของโลกวงหนึ่งพอดี ใช่แล้ว The Beatles วงดนตรีที่นายฟังเพื่อปลุกปลอบใจที่ไร้แรง วงดนตรีที่ทำให้จินตนาการนายโลดแล่น ทิ้งโลกใบนี้ไปได้ชั่วคราว ทำให้วัยเยาว์ของนายไม่โหดร้ายจนเกินไป

แต่เวลาเปลี่ยน สิ่งต่างๆ ก็แปรผันตาม...

จอห์น เลนนอน แต่งงานอยู่กินกับ โยโกะ โอโน วงบีทเทิลส์แตก ตัวเขากลายเป็นซูเปอร์สตาร์ กลายเป็นคนที่เพียงอยู่บนเตียงกับเมียแล้วเรียกสื่อมาดูก็บอกว่าเป็นการประท้วงเพื่อสันติภาพ ขณะที่ใครหลายคนข้างนอกยืนถือป้าย ชูกำปั้น อยู่กลางถนน เพียงเพื่อรอแก๊สน้ำตาและไม้กระบอง เขากลายเป็นคนที่เทศน์ถึงเรื่องความรักและสันติภาพ แต่มีเงินเป็นล้าน กลายเป็นคนที่เขียนประโยคว่า "จินตนาการสิว่าไม่มีการครอบครอง" ไว้ในเพลง Imagine แต่เขากลับครอบครองเงินจำนวนมหาศาล เป็นเจ้าของเรือยอชท์และที่ดินในเขตชนบท

ไอ่หมอนี้สำหรับนายแล้ว มันช่างโป้ปดสิ้นดี จริงไหม โฮลด์เด้น อ้า ! ไม่ใช่สิ เดวิด

แล้วนายก็ได้รับโทษตามกฏหมาย ถูกตัดสินให้รับโทษจำคุกอย่างต่ำ 20 ปี ถึงตลอดชีวิต แต่นายก็มีความประพฤติดีตลอดมาตอนที่อยู่ในคุก ซึ่งนายน่าจะรับการปล่อยตัวอย่างมีทัณฑ์บนมาตั้งแต่ปี 2000 แล้ว และมีอีกหลายครั้งที่นายน่าจะได้รับการปล่อยตัว แต่ยัยโยโกะ โอโน ก็คอยเอาแต่ขัดขวางตลอดมา ด้วยข้ออ้างชวนฝันว่า เพราะผู้ตายคือ จอห์น เลนนอน "ผู้นำแสงสว่างและความหวังมาสู่โลกทั้งใบ" แหม...จริง ๆ ในใจเธออาจจะคิดเพียงแค่ว่า "แก ! ไอ่ฆาตกรโรคจิต แกฆ่าผัวฉัน !" เท่านี้เองก็ได้ แล้วนอกจากนี้ยังมามีการล่าลายเซ็นห้ามไม่ให้มีการภาคทัณฑ์แล้วปล่อยตัวนายอีกแน่ะ แหงล่ะ! นายโชคร้ายมากที่เหยื่อของนายคือ จอห์น เลนนอน ผู้ที่มีแต่คนชื่นชมศรัทธา แล้วไอ่ความชื่นชมศรัทธานี้ทำให้ไม่มีใครสนเลยว่านายทำตัวดีขนาดไหนในคุก

ลองนึกในทางตรงกันข้ามดูสิ ถ้าเป็นจอห์น เลนนอน ฆ่านายบ้าง เผลอๆ จะมีแต่คนล่าลายเซ็นเพื่อให้ปล่อยตัวตาเลนนอนเร็วขึ้น ส่วนนายก็จะเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนที่ไหนไม่รู้ที่เลนนอนบังเอิญฆ่าตาย เผลอๆ จะมีแต่คนคิด (หรือหลอกตัวเอง) ว่าเป็นอุบัติเหตุด้วยซ้ำ เพราะคนที่แต่งเพลงต่อต้านความรุนแรงคนนี้จะไปฆ่าคนได้ยังไง๊ (ตลกร้ายน่ะ อย่าถือสาฉันเลย)

ความศรัทธาในตัวบุคคลบางทีมันก็น่ากลัวกว่าที่คิดนะ กรณีของนายเป็นพวกบูชาฮีโร่ไม่ลืมหูลืมตาขัดขวางไม่ยอมให้นายออกจากคุก ลองดูในประเทศฉันสิ ความศรัทธาอย่างไม่ลืมหูลืมตาในตัวบุคคลมันทำให้คนประเทศเดียวกัน อยู่ภายใต้ท้องฟ้าผืนเดียวกัน ฆ่ากันมาแล้ว...

ฆ่าอย่างเหี้ยมโหดกว่าที่นายยิงเลนนอนด้วยซ้ำ

ความเห็นอกเห็นใจเป็นเรื่องดีนะฉันว่า กระนั้นคนเรามันก็กระจายความเห็นอกเห็นใจนี้ได้ไม่เท่าเทียมกันเลย การเลือกปฏิบัติมันอาจมีบ้างในตัวมนุษย์ที่เต็มไปด้วยกิเลส ซ่อนไว้ด้วยอคติอย่างเราๆ แต่ถึงขั้นว่าอีกคนเป็นฟ้า อีกคนเป็นเหว อีกคนหนึ่งพร้อมจะได้รับความเห็นใจ ขณะที่อีกคนหนึ่งจะเป็นอย่างไรก็ไม่มีใครสนแบบนี้ มันโหดร้ายเกินมนุษย์ไปไหม?

เลนนอน น่ะ เขาเป็นเด็กขาดความอบอุ่น ดูในเพลง Mother ที่เขาแต่งก็ได้ ว่าเขาโหยหาความรักจากครอบครัวขนาดไหน แต่ใข่ว่าครอบครัวนายเองจะสมบูรณ์ นายคงสับสนกับความขัดแย้งในครอบครัวนาย นายก็คงเคยเหงา เคยรู้สึกอยากให้ครอบครัวนาย บ้านของนาย เป็นแหล่งพำนักของจิตใจเช่นเดียวกับของใครอีกหลายคน แต่ให้ตายสิ! มีคนพร้อมจะเห็นใจความรู้สึกขาดพ่อขาดแม่ของเลนนอน แต่มีใครจะมาเข้าใจความรู้สึกของนายบ้างไหม

ฉันได้ยินได้ฟังและอ่านเจออะไรรอบตัว ก็มีแต่เลนนอนอย่างงั้น เลนนอนอย่างงี้ ส่วนนายน่ะ มาร์ค เดวิด แชปแมน มีบทบาทเป็นแค่ฆาตกร (บางทีก็เป็น "ฆาตกรโหด") ในคำบอกเล่าหรือข้อเขียนของพวกเขาเท่านั้นเอง

ไม่รู้หรอกนะ ว่านายจะได้ออกจากคุกเมื่อไหร่ เมื่อไหร่ยัยโยโกะ โอโน จะให้อภัยนาย หรือบางทีนายอาจจะไม่สนก็ได้ ถ้านายได้ออกมา อดีตนักโทษมาร์ค แชปแมน อาจจะกลายเป็นเป้าให้พวกที่คลั่งเลนนอนไม่ลืมหูลืมตาประนาม หยามเหยียด กลั่นแกล้ง อีกต่างๆ นานา กระนั้นฉันก็ไม่รู้ด้วยว่านายอยู่ในคุกแล้วมีความสุขดีหรือเปล่า

เอาล่ะ ไหน ๆ ฉันก็เอานายมาใช้หากินในคอลัมน์เกี่ยวดนตรีนี่นา ฉันน่าจะพูดถึงเพลงหน่อยเป็นไร ใช่ ฉันรู้ว่ามันต้องมีคนทำเพลงรำลึกถึง John Lennon จำนวนไม่น้อยแน่ๆ แต่เพลงที่เขียนโดยใช้ชื่อของนายก็มีนะ เป็นเพลงจากวงแนว Industrial แต่งตัวบ้า ๆ ที่ชื่อ Mindless Self Indulgence น่ะ เพลงที่ชื่อ Mark David Chapman โดยส่วนตัวฉันไม่ค่อยชอบดนตรีมันเท่าไหร่เลยแฮะ แต่เนื้อหามันตลกร้ายดี พวกมันบอกว่านายจะเป็นผู้มาโปรดช่วยกวาดล้างวงดนตรีจอมปลอมให้หมดไปจากโลกแน่ะ

"When the worlds overrun
With too many bands
Who is it time for?

Mark Chapman

When they all seem absurd
He will thin out that herd
Ladies and gentlemen

Mark Chapman"

เมื่อโลกใบนี้มีวงดนตรี
ซ้าซากกันมากเกินไป
ถึงเวลาแล้วเวลาสำหรับใคร?

มาร์ค แชปแมน (น่ะสิ!)

เมื่อพวกมันเริ่มไร้สาระ
เราจะทำให้อะไร ๆ มันโล่งขึ้นเอง
ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี

มาร์ค แชปแมน"

- Mark David Chapman -

ยังไงก็เถอะ สุดท้ายแล้วถึงจะดูเหมือนพวกนี้ชู ๆ นาย แต่พวกมันก็ทำแบบล้อเลียน ๆ มันคงไม่ทำให้นายรู้สึกดีสักเท่าไหร่เว้นแต่นายมีอารมณ์ขันพอ จะมีอยู่ท่อนหนึ่งเท่านั้นที่เนื้อหาดูเหมือนจะแสดงความเข้าใจในตัวนายบ้าง

"I'm just a prisoner
In the same prison as you
We wait for other shoes to fall into position
Already obsolete
No one will miss us at all"

"ฉันก็เป็นผู้ต้องขัง
อยู่ในคุกเดียวกับคุณ
เราเพียงรอเกือกบินลอยมาตกใส่
เราพ้นสมัยไปแล้ว
ไม่มีใครจะมานึกถึงเราอีก"

มาร์ค แชปแมน เสียงปืนของนายเป็นความผิดบาปในฐานะของผู้ที่คร่าชีวิตมนุษย์ด้วยกัน แม้สำหรับหลายคนจะรู้สึกว่านายได้กระทำสิ่งที่รุนแรงเหี้ยมโหด แต่สำหรับฉันแล้วฉันรู้สึกว่า ฉันอยากบอกพวกนั้นเหลือเกิน ว่าจอห์น เลนนอนก็เป็นคนๆ หนึ่ง ที่มีเลือดเนื้อมีชีวิต เช่นเดียวกับหางเครื่องบนเวทีลูกทุ่ง เช่นเดียวกับศิลปินเร่ร่อนผู้หวังเพียงได้สร้างผลงานตามแรงปรารถนาของตน เช่นเดียวกับพระที่แอบตั้งวงเล่นไพ่เวลาเซ็งๆ เช่นเดียวกับคนขับรถตุ๊กๆ ท่ามกลางแดดเที่ยงร้อนระอุ เช่นเดียวกับนักเต้นอวดร่างเนื้อยามราตรี เช่นเดียวกับคนเข็นรถขายไก่ทอด เช่นเดียวกับคนใส่สูทให้ห้องประชุมติดแอร์ เช่นเดียวกับนักศึกษาที่นั่งหน้าจอโน๊ตบุ๊คทั้งวัน ...เช่นเดียวกับฉัน เช่นเดียวกับนาย

And the World will live as one.

ไม่ว่าจะสูงต่ำดำขาว ทุกคนล้วนมีชีวิตเฉกเช่นเดียวกัน ไม่มีชีวิตของใครที่มีค่ามากกว่าของใคร
ท่านทั้งหลาย...ประโยคสุดท้ายในเพลง Imagine ของ จอห์น เลนนอน ไม่ได้มีความหมายแบบนี้หรอกหรือ?

 

[ Permalink ] . [ 11 ความคิดเห็น ]  

Mark David Chapman

เรารักคุณ

ออกจากคุกมา มาช่วยยิงไอ้พวกที่อ้างว่าตัวเองเป็นอินดี้ที่เมืองไทยด้วย เกลียดพวกมันจริงๆ ถุย

โดยเฉพาะไอ้ค่าย เบ๋เกอรี๋ และ love eat ตอแหลมาก หาแดกกับวัยรุ่นชั้นกลางที่มีกำลังซื้อ ไอ้วัยรุ่นเหล่านั้นก็ชอบไปเหยียดเพลงตลาดอื่นๆ ว่ากูแน่กูเจ๋งกว่าคนฟัง อาเอ็ด กับแกรมมั่ว

ถุย อินดี้ปลอมๆ ถูกค่ายมือถือซื้อตัวไป ไอ้บ๋อยกับไอ้ปอด น่ะ ไอ้พวกตอแหลเอ๊ย ไปตายซะ

ทำไมไม่รู้จักให้อภัยเขานะ ยัยโยโกะ

คนเขียนเรื่องนี้อันตราย ต้องระวังไว้เสียหน่อยว่า อาจจะเป็นพวกชอบ Paul McCartney แล้วไม่ชอบ Lennon ก็ได้ เลยแกล้งทำมาเป็นเขียนแสดงความเห็นใจน้องมาร์ค เดวิด แชปแมน ใช้น้องมาร์ค เป็นเครื่องมือต่อว่าอีตา Lennon

รักเสมอ
จาก พี่มาร์ค

คุณ ภฤศ ปฐมทัศน์ เขียนได้ดีอีกแล้ว จริงๆผมอ่านมานานแต่ไม่ค่อยได้ comment เท่าไหร่ อ่านตั้งแต่บทความแรกของคุณเพราะผมเป็นแฟนประชาไทตัวยงคนหนึ่ง
เขียนต่อไปนะครับเป็นกำลังใจให้ อย่างน้อยมันทำให้ผมคิด คิด แล้วก็คิดมากขึ้น ถึงเรื่องของดนตรี

ผมสงสัยว่ามันจะชอบไอ้เหลี่ยม เป็นลิ่วล้อทักษิณ
ถอดรหัสในบทความดู เจอคำว่า
โปรดเลือกพลังประชาชน

เลิกดูถูกคนอื่นด้วยและตัวคุณเองเถอะครับ คุณความเห็นด้านบน
มันมีอะไรมากกว่าเรื่อง ทักษิณ สนธิ สมัคร อภิสิทธิ์ มากนัก
การเมืองแบบที่คุณเข้าใจมันเหมือนเด็กอนุบาลเข้าใจจริงๆครับ
หรือว่าข้างบนนี่เป็นเด็กอนุบาลก็ไม่ทราบได้

เกรียนสาด ชามะนาว ... อินดี้ตัวจริงของนายนี่หมายถึงวงไหนเหรอ แน่จริงนายยกตัวอย่างมาสิ คงไม่ใช่อินดี้ที่ทำเพลงห่วยๆ แล้วให้เหตุผลแค่ว่าเรารักดนตรีหรอกนะ

"ฆ่าคนตาย" ยังไงมันก็ผิดทั้งนั้นแหละคะ ถึงแม้จะเป็นเลนนอน หรือคนขับตุ๊กๆ หรือคนทอดไก่ หรือใครก็ตามที่คุณเขียนถึง หรือใครก็ตามในโลกนี้ ถ้าถูกฆ่า มันก็ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีทั้งนั้น คนฆ่าเป็นใคร ถึงมีสิทธิ์ไปสั่งให้ใครตาย สำหรับการตายของใครก็ตาม นั่นก็ชีวิตหนึ่งชีวิตเหมือนกัน เป็นลูก เป็นพ่อ เป็นแม่ เป็นเพื่อน เป็นเพื่อนร่วมโลก ของใครอีกคนหนึ่ง การสูญเสียมันไม่ใช่เรื่องดีเลย ไม่ว่าคุณจะมาพยายามเข้าใจมาร์ค เดวิด เชพแมน ขนาดไหน คุณก็ไม่มีทางรู้หรอกว่าจริงๆเขาต้องการอะไรหรือคิดอะไร เพราะคุณไม่ใช่เขา ไม่ใช่แม้กระทั่งเมียเขาหรือเพื่อนเขาด้วยซ้ำ คุณไม่มีทางรู้หรอกว่าชายคนนี้มันคิดอะไรอยู่ตอนมันตัดสินใจลั่นไกฆ่าผัวของผู้หญิงคนหนึ่งต่อหน้าเธอ ฆ่าพ่อของลูกชายเล็กๆ ฆ่าเสาหลักของครอบครัวๆหนึ่งไป ไม่ต้องมาอ้างเรื่องความจอมปลอมมายาอะไรหรอก มาร์ค เชพแมนก็เหมือนพวกฆาตรกรที่ตั้งใจฆ่าคนทั่วไปนั่นแหละ พยายามหาเหตุผลให้ตัวเองว่าทำไมต้องฆ่า

อ่อ........อีกเรื่องคือ ฉันไม่รู้ว่าคุณมองโยโกะ โอโนะ แบบไหน แต่เธอเป็นเมียจอห์นคะ ตรงกันข้ามคือคุณไม่ใช่ ฉะนั้นคุณไม่มีทางรู้ว่าการเสียสามีไปด้วยเหตุผลคิดมากของคนบางคน ต่อหน้าต่อตาแบบนั้นมันเป็นยังไง เธอจะยอมให้เขาปล่อยตัวคนฆ่าผัวเธอออกมาง่ายๆงั้นเหรอคะ ไม่ว่าเหตุผลงี่เง่ายังไงเธอก็ต้องใช้คะ

ขออีกเรื่องนะคะ ความต้องการ กับ ความสามารถมีได้ ของคนเราต่างกันนะคะ ผิดเหรอคะที่เลนนอนเป็นคนดัง มีคนเทิดทูน มีเงินมีทอง และต้องการให้โลกสงบสุข ไม่รู้ว่าคุณเอาไปเทียบกับชีวิตของเชพแมนได้ยังไง เขามาคนละทางกัน เลนนอนเป็นนักดนตรี มีเพลงเป็นตำนาน มาจากความสามารถ และทำให้มีเงินมีทองมาได้ ต่างจากเชพแมนที่มาจากไหนไม่รู้ อยู่ๆมาคิดว่าคนๆหนึ่งหลอกลวง ปลิ้นปล้อน สร้างมายา ต้องกำจัดทิ้ง แล้วก็ฆ่ามันซะ แค่นั้น ก็คิดๆดูนะคะ อาจถูกใจหรือไม่ถูกใจคุณ ก็ขออภัย ฉันมันก็แค่เด็กนักศึกษาปีสามคนหนึ่ง

ยังไงก็ผ่าไปแล้วตั่งหลายสิบปี จนตอนนี้ฮอลลีวูดท์ได้สร้างหนังเกี่ยวกับพี่แกแล้ว ยังไงก็ไปอุตหนุนกันนะแฟนๆทั้งหลาย

แสดงความคิดเห็น

ในทุกความคิดเห็น จะมีหมายเลขไอพีของคุณ (38.103.63.62) แสดง

• การแสดงความเห็นในเว็บบอร์ดต้องอยู่บนพื้นฐานการเคารพในสิทธิและความหลากหลายทางเชื้อชาติ เพศ ศาสนา วัฒนธรรม และความเชื่อ ตลอดจน วิถีชีวิต และสิทธิส่วนบุคคล
• การวิพากษ์วิจารณ์คำพูด ข้อเขียน หรือความคิดเห็นของบุคคลอื่น ย่อมทำได้โดยสุภาพหลีกเลี่ยงข้อความใดๆอันเป็นการละเมิดหรือดูแคลนต่อบุคคลอื่น
• การวิพากษ์วิจารณ์การกระทำของบุคคลอื่นย่อมทำได้โดยสุภาพ ในกรณีที่เป็นการกระทำที่กระทบต่อสาธารณะหรือกระทำโดยสาธารณะ
• ประชาไทขอความร่วมมือ หากต้องการให้ข้อมูลที่คิดว่าเป็นประโยชน์ได้แสดงบนเว็บบอร์ด กรุณางดเว้นการใช้ถ้อยคำที่มีลักษณะเหยียดเพศ เหยียดเชื้อชาติ ศาสนา และเชื่อมโยงถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นการล่อแหลม

คำถาม: วันนี้วันที่เท่าไหร่ ? (ใส่เฉพาะเลขวันที่เท่านั้น) *

ชื่อ: *

อีเมล: (ถ้ามี) ข้อมูลนี้จะไม่แสดงต่อสาธารณะ.

โฮมเพจ: (ถ้ามี)

ความคิดเห็น: * ใช้โค้ด HTML ไม่ได้

(สูงสุด 1,000 ตัวอักษร)
พิมพ์ได้อีก ตัว