เพียงพบบนทางผ่าน






ภาพประกอบโดย : ขวัญข้าว
จากตาน้ำน้อยน้อยค่อยหยาดหยด
ผ่านขุนห้วยเคี้ยวคดรดรินไหล
สู่ลุ่มน้ำสาขา - -เดินทางไกล
ไปเลี้ยงชีพหล่อเลี้ยงในหัวใจคน
กว่าจะเป็นแม่น้ำอันกว้างใหญ่
ต้องผสานสายใยอันใหญ่ล้น
ดินอุ้มน้ำ ป่าอุ้มฝน คนอุ้มคน
กว่าจะเป็นผลิตผลของแผ่นดิน
นั่นแสงแดด สายลมคอยห่มป่า
โน่นเม็ดฝนหล่นโปรยมามิรู้สิ้น…
ฟังสิเพลงนกป่า หญ้าผลิบานให้ได้ยิน
ว่าชีวินนั้นสอดคล้องกันและกัน
ลองหันมองจ้องดูสรรพสิ่ง…
เราจะเห็นความจริงมิแปรผัน
คน ดิน น้ำ ป่า ฯ พึ่งพาอาศัยกัน
หากสิ่งหนึ่งผกผัน สิ่งนั้นตาย !
มาเถิด, มาร่วมกันปกป้องป่า
มารักษาสายน้ำ อย่าให้สูญหาย
มาฟื้นฟูธรรมชาติก่อนวอดวาย
มาค้นหาความหมายของชีวิต.
๑๕ มี.ค.๒๕๕๐
[ Permalink ] . [ 7 ความคิดเห็น ]
ภูครับ
เยียมเลยครับ.......เมื่อมองเห็นภาพทำให้ผมนิกถืงบ้านเกีดที่เชียงขวางเมืองพวน
ที่นั้นเป็นบ้านเกีดของผม...แม๋จะจากมานานแล้ว...แต่หัวใจดวงน้อยๆดวงนี้ยังคงคิดถืงอยู่
สวัสดีครับ
ธรรมชาติสวยงามยิ่ง ดอยหลวงเจียงดาวแม่นก่อ งามขนาด แล้วจะส่งดอยเอียนของ อู๋ดอยเอียนไปให้ดูบ้าง
" มาเถิดมา มาร่วมปกป้องป่า
มารักษาสายน้ำอย่าให้สูญหาย
มาฟื้นฟูธรรมชาติ ก่อนวอดวาย
มาค้าหาความหมายของชีวิต "
มาเถิดมาดวงใจผองเพื่อนมนุษย์
มิสิ้นสุดหากความหมายชีวีสถิต
หากหลอมใจ หลอมวิญญาณจิต
โลกฃีวิตย่อมสดใสแลงดงาม
เขียนดีที่เดียว
บทนี้โดนใจ
โดนอย่างจังๆๆ
1+1+1=1
5+2+3+4 =?
ตอบ
ผลรวมก็ยังเท่ากับหนึ่ง
สาย น้ำให้ใจให้ชีวิต
น้ำ ให้น้ำมิตรจิตผ่องใส
ผืน นาข้าวผลิรวงถูกแบ่งไป
ป่า ขุนเขาถูกไฟมารผลาญแหลกลาญ
โยทะกา สีชมพู
อ่านของอ้ายแสงดาวแล้วอยากเขียนบ้างไม่ได้เขียนนานแล้ว
เคยพบบนทางผ่าน
แสนนานสิสหาย
วันนั้นเราหญิง-ชาย
นั่งเริงร่ายสุราริน
ณ มุมแห่งเมืองหลวง
อันโบ๋กลวงทุกย่านถิ่น
เราเสวนา "การโบยบิน"
นกพลัดแผ่นดินจากเมืองไกล
ว่าทางคูคือทางน้ำ ว่าทางคูคือทางน้ำ
ให้ไหลตามทางอยากไหล
ซับตาน้ำต่อเติมเป็นธารใจ
คำตอบนั้นอยู่ในการแบ่งปัน
นานแล้วพี่ชาย-สหายรัก ไม่นานคงได้พบพาน