บล็อกกาซีน (beta) |
บล็อกทั้งหมด |
จัดการบล็อก |
เงื่อนไขและข้อตกลง |
นโยบายความเป็นส่วนตัว |
ประชาไท บล็อกกาซีน (beta) |
บล็อกทั้งหมด |
จัดการบล็อก |
เงื่อนไขและข้อตกลง |
นโยบายความเป็นส่วนตัว |
ประชาไทบันทึกจากหุบเขาผาแดง
ในที่สุด, ผมก็พาตัวเองกลับคืนสู่บ้านเกิดอีกครั้ง
หลังจากโชคชะตาชักชวนชีวิตลงไปอยู่ในโลกของเมืองตั้งหลายขวบปี
การกลับบ้านครั้งนี้ ผมกะเอาไว้ว่า จะขอกลับไปพำนักอย่างถาวร
หลังจากชีวิตเกือบค่อนนั้นระหกระเหินเดินทางไปหลายหนแห่ง
ผ่านทุ่งนา ภูเขา แม่น้ำ ทางป่า ถนนเมือง...
จนทำให้บ้านเกิดนั้นเป็นเพียงคนรู้จักที่ไม่คุ้นเคย
เป็นเหมือนโรงเตี๊ยมพักผ่อนชั่วคราวก่อนออกเดินทางไกล
อย่างไรก็ตามได้อะไรมากและหลากหลาย...
สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาสู่,ชีวิต
การกลับบ้านเกิดหนนี้, เหมือนกับว่าไปเริ่มสู่จุดเริ่มต้นและก่อเกิด
ผมบอกกับหลายคนว่ากำลังเกิดใหม่เป็นหนที่สาม
จากบ้านเกิด เข้ามาเรียนในเวียง ระเหเร่ร่อน เรียนรู้กับความกร้าน
ทั้งดีและเลวทรามอย่างสุดๆ ทำงานแบกเหล็ก พนักงานเก็บเงิน ยามโรงแรม
เป็นครูอาสาเดินสอน,ผลิตสื่อโรงเรียนกาวิละอนุกูล,ครูพี่เลี้ยงเด็กตาบอด ฯลฯ
ก่อนตัดสินใจขึ้นไปเป็นครูดอยทำงานอยู่กลางป่านับสิบปี
ก่อนตัดสินใจลงมาทำงานในโลกของไซเบอร์
ได้สัมผัสเรียนรู้กับโลกสื่อสารมวลชน คนข่าว ทั้งเสรีและคับแคบ
โลกของสังคมอันสับสนอลหม่านและซับซ้อน
โลกของการเมือง อันกระอักกระอ่วน เน่าเหม็นและทับซ้อน
โลกของมิตรแท้และศัตรูชั่วคราวและถาวร
กระนั้น ก็เป็นสิ่งที่เรามิอาจหลีกเลี่ยงมันได้เลย
ทำให้นึกไปถึงถ้อยคำของ ‘วีระศักดิ์ ยอดระบำ’
ที่บอกเล่าถึง ‘หนทาง’ ที่ชัดเจน
“การเคลื่อนตัวเข้าไปอยู่ในสนามแห่งความจริง
ทำให้คนเราต้องเผชิญหน้ากับตัวเองและสังคม”
มาวันนี้, ผมได้ตัดสินใจกลับคืนสู่วิถีธรรมชาติอีกครั้ง- -ชีวิต
กลับไปเป็นคนสวนเล็กๆ พร้อมๆ กับเป็นคนเขียนหนังสือ
“ผมกำลังเกิดใหม่เป็นหนที่สาม...” ผมบอกกับตัวเอง
แต่มีมิ่งมิตรบอกว่าไม่น่าจะใช่การเกิดใหม่หรอก
มันเป็นเพียงการรีเซ็ตปุ่มชีวิตตัวเองมากกว่า
และยังบอกอีกว่า บางครั้งก็อยากให้ชีวิตมันเหมือนเกม
ที่เราจะชนะหรือแพ้สักกี่ครั้งก็ได้
เพราะเรารู้ว่าถ้าเป็นเกม มันจะเริ่มใหม่ได้ตลอดเวลา!?
อีกคนหนึ่งบอกผมว่า “น่าจะเรียกว่าลอกคราบดีกว่ามั๊ย
เป็นคนเดิมแต่เริ่มใหม่!?”
กระนั้น, ในห้วงยามนี้ ผมรู้สึกว่าชีวิตผมเป็นสุข ปลอดโปร่งโล่งใจมากยิ่งขึ้น
วันๆ ไม่ต้องครุ่นคิดอะไรให้มากและกว้างไกลไปกว่า
ขลุกอยู่ในสวน ปลูกต้นไม้ เหนื่อย ตัวเปียกปอนด้วยเหงื่อและฝน
ทว่าชีวิตสดชื่นรื่นรมย์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
พักงานสวน- - กลับมานั่งอยู่ในห้องทำงาน
ลงมือเขียนหนังสือ จดจ้องมองชาวนา ทุ่งนา ท้องฟ้า ภูเขา ผ่านช่องหน้าต่างกระจกใส
ก่อนส่งสารถ้อยคำออกไปผ่านสัญญาณอินเตอร์เนตดาวเทียม
มันช่างเป็นอะไรที่น่าอัศจรรย์ใจกระไรเช่นนี้!!
ในขณะชีวิต ตัวตนพำนักอยู่ในหุบเขา
ทว่าปล่อยให้ตัวหนังสือ ถ้อยคำเดินทางล่องลอยไปตามคลื่นแห่งโลก
ไปบอกเล่าเรื่องราวมากมายทักทายผู้คนอยู่ทั่วทุกหนแห่ง...
เพียงเท่านี้ ก็ทำให้ผมรู้สึกว่า...
ชีวิตนี้...โลกนี้ คือสิ่งที่น่าอัศจรรย์ใจเสียยิ่งนัก!!
หมายเหตุ : ตีพิมพ์ครั้งแรกใน พลเมืองเหนือรายสัปดาห์ 15 ก.ย.51
[ Permalink ] . [ 5 ความคิดเห็น ]
สบายดี
ภาพข้างบนนั้นสวยจริงๆหวะ.....
ภู กะว่าจะชวนให้ผมต้องกลับไปเชียงขวางอีกใช่มั้ย?
อ่านแล้วนิกถืงบ้านเกีดจริงๆ
บ้านภู อยู่ตรงผาแดง เส้นทางเดียวกับที่ไปบ้านปะหล่องปางแดงของลุงคำหรือคะ
...
ดูพื้นที่แล้วดินอุดมสมบูรณ์มาก
ดินที่สมบูรณ์ คือชีวิตที่สมบูรณ์
ถ้าใช่บริเวณที่ว่า..พี่เคยไปเห็นสภาพดินมาแล้ว ขอบอกเลยว่า อิจฉา...
เพราะที่นี่ แทบจะต้องจุดธูปง้อให้ต้นไม้โต
สบายดี อ้ายแสง...
ไว้ว่างๆ เฮาไปเชียงขวางด้วยกันมั้ย
อยากไปเบิ่งบ้านนักเขียนลาวบ้างนิ
สวัสดีพี่ศิลป์ครับ
บ้านผมอยู่ห่างออกมาจากบ้านลุงคำครับ...
แต่ก็มีถนนตัดลัดผ่านป่ามาถึงบ้านผมได้ครับ
ผ่านมาทางนี้ แวะมาเที่ยวหากันนะครับ
ยินดีด้วย ที่เลือกทางชืวิตได้อย่างที่ตัวเองเคยฝัน ภาพไร่ข้าวโพดสวยเหลือเกิน สักวันหนึ่ง คงมีโอกาสได้ไปเยี่ยมเยียน
อ้ายภู เฮือนชมผาแดงงามขนาด หน้าหนาวยิ่งงามแต้งามว่า เอาไว้จะไปแอ่วเน้อ
บันทึกจากหุบเขาผาแดง
blogazine.prachatai.com/user/ongart
บล็อกนี้อยู่ที่ blogazine.prachatai.com จัดหาพื้นที่โดย www.prachatai.com
Creative Commons (by)-3.0 2007