blogazine prachatai บล็อกกาซีน (beta)  |  บล็อกทั้งหมด  |  จัดการบล็อก  |  เงื่อนไขและข้อตกลง  |  นโยบายความเป็นส่วนตัว  |  ประชาไท

ฟางมีค่ากว่าทองคำ

Submitted on 23 June 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย: ,

 

1.

ไฟไหม้ฟาง

Submitted on 09 June 2009 - 01:44:59.  Category: สังคม.  ป้าย:

-1-

หลังการเก็บเกี่ยวข้าว นวดข้าว ขนข้าวมาเก็บไว้ในหลอง(ยุ้งฉาง)ของชาวนา ไม่นาน ท้องทุ่งเบื้องล่างก็ดูเปิดโล่ง มองไปไกลๆ จะเห็นตอซังข้าว กับกองฟางสูงใหญ่กองอยู่ตรงนั้น ตรงโน้น กระนั้น ท้องทุ่งก็ไม่เคยหยุดนิ่ง มันมีชีวิต มีการเคลื่อนไหวอยู่อย่างต่อเนื่องตลอดเวลา

เท่าที่เขาเฝ้าดู ในหน้าแล้ง หลังฤดูกาลเก็บเกี่ยว คนเลี้ยงวัวประจำหมู่บ้านคงมีความสุขกันถ้วนหน้า พวกเขารู้ดีว่าจะทำอย่างไงหลังจากชาวนาขนข้าวขึ้นหลองเสร็จเรียบร้อย คนเลี้ยงวัวจะรีบปล่อยฝูงวัวสีขาวสีแดงหลายสิบตัวลงไปในทุ่งโดยไม่ต้องบอกเจ้าของนา ไม่มีใครว่า ปล่อยให้มันเล็มยอดอ่อนจากตอซังข้าว บ้างก้มเคี้ยวเศษฟางข้าว รวงข้าวที่กระจัดกระจายเต็มทุ่ง

ปลายทางเส้นนี้มีดอกไม้

Submitted on 21 May 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:



เกือบค่อนปีที่ข้าตัดสินใจหันหลังให้กับใบหน้าของเมืองใหญ่
มุดออกมาจากกล่องของความหยาบ แออัดและหมักหมม
ถอยห่างออกมาจากความแปลก แยกออกมาจากความเปลี่ยน
สลัดคราบมนุษย์เงินเดือน สลัดความเครียดที่สะสม
สลัดทิ้งซึ่งพันธนาการ ตำแหน่ง หน้าที่การงาน และความโลภ
ที่นับวันยิ่งพอกพูนสุมหัวใจข้า - - กระชาก ขว้างทิ้งมันไว้ตรงนั้น
อา,ทุกอย่างช่างหน่วงหนักและเหน็ดหน่าย - -ย้อนถามตัวตน
ข้าระเหระหนเดินทางมาไกลและแบกรับสัมภาระมากเกินไปแล้ว !

เยือนรัง “พ้อเลป่า” ปราชญ์ปกากะญอ คนเขียนหนังสือ: เขียนชีวิตและจิตวิญญาณ (จบ)

Submitted on 12 May 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:

ค่ำนั้น, ผมกลับมานั่งในบ้านปีกไม้ในหุบผาแดง นิ่งมองภาพเก่าๆ ของพ้อเลป่า สลับกับภาพครั้งสุดท้ายของเขาก่อนจะละสังขารไปอย่างสงบเมื่อวันที่ 2 เมษายนที่ผ่านมา

เยือนรัง “พ้อเลป่า” ปราชญ์ปกากะญอ คนเขียนหนังสือ: เขียนชีวิตและจิตวิญญาณ(3)

Submitted on 24 April 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:



เดาะ บื่อ แหว่ ควา สี่ จื้อ เนอ

มู้ โข่ ลอ ปก้อ เฉาะ ถ่อ เจอ

พี่น้องประสานนิ้วมือ

ฟ้าถล่มช่วยกันค้ำไว้

 

โถ่ ศรี ซี้ เล้อ แหม่

จอ ป่า ซี้ ด่า แค

นกยูงตายเพราะขนหาง

ขุนนางตายเพราะเชื่อคนยุยง

เยือนรัง “พ้อเลป่า”ปราชญ์ปกากะญอ คนเขียนหนังสือ: เขียนชีวิตและจิตวิญญาณ(2)

Submitted on 17 April 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:

 
ที่มาภาพ : www.thaioctober.com/forum/index.php?topic=308.105

เมื่อเราพูดถึงเรื่อง การพัฒนาและความเจริญ ที่คนส่วนใหญ่ต่างมุ่งไปทางนั้นอย่างไม่ลืมหูลืมตา และมันกำลังรุกคืบคลานเข้ามาในวิถีบนบ้านป่าบ้านดอยอย่างต่อเนื่อง

เยือนรัง “พ้อเลป่า”ปราชญ์ปกากะญอ คนเขียนหนังสือ: เขียนชีวิตและจิตวิญญาณ (1)

Submitted on 09 April 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:

ผมหยิบงานที่ผมเขียนถึง ‘พ้อเลป่า' ปราชญ์ปกากะญอขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หลังทราบข่าวจาก หญ้าน้ำ ทุ่งขุนหลวง' ว่า พ้อเลป่า' เสียชีวิตอย่างสงบแล้วเมื่อวันที่ 2 เมษายนที่ผ่านมา... ก่อนที่ผมและเพื่อนกำลังออกเดินทางไปบนทางสายเก่า สายนั้น...

สวนชีวิต (12) ในสุสานความทรงจำ

Submitted on 13 March 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:

 


            
            (๑)

 

หอมกลิ่นภูเขา

ล่องลอยโชยมาในห้วงยามเย็น

ฉันยืนอยู่บนเนินเขาเหนือหมู่บ้าน

ปล่อยให้สายแดดสีทองส่องสาดกาย

มองไปเบื้องล่าง- -

ท้องทุ่งแห่งชีวิตยังเคลื่อนไหวไปมา ไม่หยุดนิ่ง

ในความหม่นมัว ในความบดเบลอ

ฉันมองเห็นภาพซ้อนแจ่มชัด แล้วเลือนราง

สวนชีวิต (11) เดินในสวน

Submitted on 21 February 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:



ผมเข้าใจว่าคนส่วนใหญ่ที่ใช้ชีวิตในเมืองนั้นคงเหน็ดหน่ายและเหนื่อยหนักจากการงาน ชีวิตหลายชีวิตอาจถูกทับถมด้วยภาระหน้าที่อันหนักอึ้ง ยังไม่นับนานาปัญหาที่เข้ารุมสุมแน่นหนาอีกหลายชั้น จนดูเหมือนว่าชั่วชีวิตนี้คงยากจะสลัดให้หลุดพ้นไปได้ ที่ผมพูดเช่นนี้เพราะครั้งหนึ่งตัวผมเองเคยเอาชีวิตไปวางไว้อยู่ในเมืองนานหลายปี

แน่นอน ใครหลายคนในสังคมเมืองจึงชอบเอา ‘การเดินทาง' เป็นหนทางเดียวที่จะหลุดพ้นออกจากกงล้อแห่งการงานนั้นได้ และมักเอาช่วงสิ้นปีหรือวันปีใหม่ เป็นวันแห่งการปลดปล่อย ในขณะที่ตัวผมนั้น กลับไม่ได้เดินทางไปไหนเลย ยังมีชีวิตแบบวันต่อวัน อยู่กับปัจจุบันขณะ ในหุบเขาผาแดงแห่งนี้

สวนชีวิต (10) ความฝัน ความงาม ความจริง

Submitted on 07 February 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:

ผมไม่รู้ว่าในช่วงชีวิตหนึ่งของคนเรา
จะมีสักกี่คนสามารถทำความฝันให้เป็นจริงได้กี่ครั้งกี่หนกัน
แน่นอน ความฝันใครบางคนอาจเกลื่อนกล่น
ความฝันใครหลายคนอาจหล่นหาย
ใครหลายใครอาจมองว่าความฝันคือความเพ้อฝัน ไกลจากความจริง
แต่เชื่อว่ายังมีอีกหลายๆ คน ไม่เคยละทิ้งความฝัน
พยายามฟูมฟักความฝัน กล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดู
แม้บ่อยครั้งอาจอาจเหนื่อยหนัก เหน็ดหน่าย
กว่าจะทำให้ความฝันนั้นกลายเป็นจริงได้...
เหมือนชายคนนี้...ที่ทำให้ฝันหนึ่งนั้น
กลายเป็น ความงาม และความจริง...

ผมมีโอกาสเดินทางไปเยือน เวียงแหง อำเภอเล็กๆ ของจังหวัดเชียงใหม่ อยู่ติดกับชายแดนไทย-พม่า
ซึ่งผมเคยบันทึกไว้ว่า เป็นดินแดนหุบเขาที่มีชีวิต เป็นเมืองในหุบเขา ค่ำคืนนั้น เราได้แวะหามิ่งมิตรเก่าแก่เมื่อครั้งผมยังเป็นครูดอยแถบนี้ ผมเรียกเขาว่า 'หมอวิทย์" ภาพเก่ายังย้ำเตือนให้เห็นถึงมิตรภาพทีเรามีต่อกันอยู่ย้ำๆ
ภาพเขาพาพยาบาลบรรจุใหม่แบกเป้พกกระเป๋ายาเดินดุ่มขึ้นดอยน้ำบ่อใหม่ บนระยะทางครึ่งค่อนวัน ผมสอนหนังสืออยู่ที่นั่น ใช่, ทุกคนที่นั่นทำงานกันไปพร้อมๆ กับการเรียนรู้ ทดสอบชีวิตของตนให้กล้าแกร่งไปในตัว

« ก่อนหน้า

 

ภู เชียงดาว

ภู เชียงดาว

หน้าเว็บ

บันทึกล่าสุด

ความคิดเห็นล่าสุด

รวมลิงก์

บล็อกก่อนหน้า

มีอะไรใหม่ในบล็อกกาซีน

พิเศษ