มองทางไม่เห็นทาง
เช้านี้...ไร้เรี่ยวแรงที่จะทำงาน จึงต่อสายไฟจากหม้อแบตเตอรี่รถแทรคเตอร์ เพื่อเปิดทีวีขนาดสิบสี่นิ้ว ฟังดูข่าวคราวของโลกกว้าง พบว่าราคาน้ำมันยังพุ่งลิ่ว ผู้คนในหลายประเทศตายเกลื่อนเพราะภัยพิบัติ
ขณะที่ฉันกำลังทรมานใจกับความผิดบาปของตัวเอง เนื่องจากการทำงานเมื่อวานนี้...
งูลายทางยาวๆ สีดำ ตัวโตขนาดข้อมือเด็กๆ กำลังบิดตัวขยับร่างให้เคลื่อนไหวต่อไปข้างหน้า มันผงกหัวออกแรงพุ่ง แต่ลำตัวกลับติดตายอยู่บนพื้นดิน ท่อนกลางและท่อนหางถูกตัดออกจนเกือบขาด มีเจ้าหมาหนุ่มสองตัวของฉันกำลังเอาตีนเขี่ยให้มันเคลื่อนไหวอย่างล้อเล่น
ฉันรีบจอดรถแทรคเตอร์ เมื่อเห็นอาการแปลกๆ ของเจ้าหมาสองพี่น้อง ที่ทำท่าราวกับจะตะปบขบกัดอะไรบางอย่างอยู่ใกล้ๆ และแล้วภาพที่เห็นก็คือ เจ้างูสายพานตัวเขื่องนี้ นอนบิดตัวอย่างทรมาน แม้มันจะยังมีลมหายใจแต่ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้ นี่แหละที่ทำให้ฉันรู้สึกทรมานอยู่ลึกๆ ตลอดคืน
เครื่องมือทำงานที่ทำให้ฉันเสร็จงานเร็วขึ้น เหนื่อยน้อยลงและมีเวลาพักผ่อนมากขึ้น แต่กลับทำให้ชีวิตอื่นเดือดร้อนมากขึ้น
อาชีพใดบ้างหนอที่ไม่ต้องทำบาป อาชีพใดบ้างหนอที่ไม่ต้องเบียดเบียน อาชีพใดบ้างหนอที่ทำให้ฉันก้าวข้ามความรู้สึก “ผิดบาป” นี้ไปได้
คนที่กำลังเดินทางในหนทางเช่นนี้ ขณะที่ต้องทำมาหากินไปด้วย เขามีวิธีการอย่างไรในการจัดการกับ “ข้างใน” ของตัวเอง
จิตใจฉันไม่บริสุทธิ์พอ หัวใจฉันไม่กล้าแกร่งพอ ทั้งสติและปัญญาของฉันก็ไม่เฉียบคมพอที่จะจัดการกับความทุกข์จากสิ่งเหล่านี้ นี่คือความเศร้าโศกเสียใจที่ฉันกำลังกลืนกินมัน และมันตลบกลับหันมาขบเคี้ยวหัวใจฉันอยู่
นับตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ หลายครั้งที่ฉันเผชิญหน้ากับชีวิตอื่นๆ ทั้งที่เข้มแข็งและบอบบาง ฉันบอกกับทุกอย่างเสมอว่า ฉันเป็นแค่คนมาอาศัยอยู่เท่านั้น
ครั้งหนึ่ง ฉันเคยเดินเข้าไปในป่า ฉับพลัน...เจ้านกคุ้มตัวน้อย ถลาบินไปจากข้างๆ เท้า มันส่งเสียงร้องอย่างตกใจเสียงดังแปลกประหลาดยากจะเลียนแบบ ฉันก้มลงดูที่เท้าตัวเอง เห็นรังเล็กๆ และไข่ใบน้อยๆ สี่ใบวางเรียงอยู่ในนั้น ฉันเอ่ยขอโทษเบาๆ แล้วเลี่ยงออกมาก่อนที่เจ้าหมาหนุ่มจะตามมาเจอ
ชีวิตในบ้านไร่ ได้พบเห็นการล่าสัตว์เพื่อประทังชีวิตอยู่ทุกวัน นั่นเป็นเรื่องธรรมดาของคนอื่นๆ ที่ฉันไม่ก้าวก่าย แต่สำหรับฉันการภาวนาขอให้สัตว์ที่โชคร้ายทั้งหลายได้ไปเกิดใหม่ในภพภูมิที่ดี อาจเป็นเพียงจิตวิทยาเยียวยาหัวใจตัวเอง แต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเสียเลย
ชีวิตของงูตัวหนึ่ง ที่ฉันสังหารมัน และยืนดูมันดิ้นรนอย่างทรมาน อย่างไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ ไม่สามารถอุ้มเอามาเยียวยาให้มันสิ้นใจอย่างสงบสุขเหมือนหมาแมว หรือสัตว์อื่นๆ ที่ฉันเคยคิดว่ามันต้องการการดูแลได้
หากฉันไปยืนดูชีวิตหลายชีวิตที่ต้องตายเกลื่อนกลาดเพราะแผ่นดินไหว ไฟไหม้ น้ำท่วม พายุพัด ฉันจะรู้สึกอย่างไรหนอ ฉันจะสำนึกเสียใจอย่างลึกซึ้งไหมว่า สิ่งเหล่านั้นล้วนเกิดจากน้ำมือของฉันด้วย
ภาพจากในจอทีวี แค่ทำให้ฉันเศร้าสลดชั่วครู่ ทั้งที่มีชีวิตมากมายก่ายกองที่จบสิ้นลง แล้วฉันก็เดินออกไปทำงานต่อได้อย่างเต็มกำลัง เหลือความหวั่นไหวทิ้งค้างไว้ในใจบ้างเล็กๆ
แต่ภาพของงูที่สิ้นใจเพราะเครื่องตัดหญ้าของฉันนี่สิ ที่ฉันต้องทรมานด้วยความรู้สึกผิดปาบจนไร้เรี่ยวแรงทำงาน
และสิ่งที่ฉันทำได้ก็เพียง ขออโหสิกรรม...
[ Permalink ] . [ 4 ความคิดเห็น ]
ศิลป์
คงสบายดีน๋ะแม้ว่าเธอจะทำชีวิตตัวน้อยต้องสี้นใจตาย
ไม่รู้น๋ะ...ทำไมคนทั้งโลกจริงคำนิงเพียงเผื่อึวามร่ำรวยของตัวเอง แต่เวลาเดียวกันก็ทำให้ชีวิต อื่นๆต้องตายเพราะวามร่ำรวยนั้นด้วย...เห็นมั้ยละ ภัยพิบัติที่เกีดขื้นในโลกใบนี้
ทว่าคนทั้งโลกเป็นอย่างที่เธอเป็นคงดีไม่หน้อยน้อ ฮา...ฮา
เมื่อก่อน เราคิดว่า
กลัว่อายุจะน้อยไม่พอจะทำเรื่องดี ๆ แต่ตอนนี้เริ่มคิดใหม่ว่า
ดีที่เรามีเวลาไม่มากนักทีจะทำเรื่องไม่ดี
ขอบคุณอ้ายแสง ขอบคุณยาย
เป็นเช่นนั้นจริงๆ
หากเป็นเรา
ถ้าตอนนั้นลองตั้งสติแล้วระลึกให้ดีๆ
บางทีอาจจะได้รู้เบื้องหลังนับย้อนไปไกลแสนไกล
พอรู้ความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นๆ เราก็จะไม่เศร้า เลิกเศร้า
และถึงแม้จะยังเศร้าก็คงไม่เกาะติดมาก
แต่ทว่าในตอนนั้น
ตอนที่เห็นงูแดดิ้นอยู่ ณ ตรงนั้น
ต่อให้เป็นใครก็คงเศร้าหมองครองไว้อย่างอัตโนมัติ
ปลอบใจตัวเองไปก่อน
เกิด-ตาย ธรรมดา....แต่ไม่น่าด้วยมือเราเล้ย!!
โกรธตัวเองไหม โมโหตัวเองไหม เกลียดตัวเองไหม
เอาไงดีล่ะเนี่ยะ