พายุแห่งชีวิต

ส่งมาเมื่อ 29 เม.ย. 2008 - 10:00:03.  หมวด: สังคม  ป้าย:

เสียงลมอื้ออึง ปลุกฉันจากความหลับใหลที่เนื่องมาจากความอ่อนล้าโรยแรง
ฉันตื่นกลัวจนกระทั่งเผลอกลั้นลมหายใจ ผุดนั่งอย่างลืมตัว

ผืนผ้าใบที่ชายคาเสียงดังพึ่บ มันสะบัดปลายจนเรือนไม้หลังน้อยสะเทือนไหว เงี่ยหูฟังเสียงลมที่กำลังมุ่งหน้ามามันมีกำลังแรงขึ้นและแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว

แสงสว่างวาบลอดเข้ามาตามช่องฝาผนัง  ฉันกอดอกด้วยความหวาดกลัว  และแล้ว ..เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาใกล้ๆ
“ฉันมาทำอะไรที่นี่” เสียงครางอยู่ข้างในถามไถ่ตัวเองอย่างน่าสงสาร

น้อยครั้งนักที่ฉันจะหวาดกลัวอะไร หรือจะคิดจินตนาการอะไรๆ ที่เป็นเรื่องร้ายๆ ต่อชีวิต แม้ในท่ามกลางวิกฤติ เพราะฉันมีความเชื่อว่าพระจะต้องคุ้มครองฉันเสมอ  ครั้งนี้ก็เช่นกัน คำว่าพายุฤดูร้อนจะต้องผ่านไปด้วยดีเหมือนที่เคยเป็นมา เพียงแต่ฉันยังไม่ชินกับเสียงฟ้าผ่าในยามดึก ไม่คุ้นกับสายฝนอารมณ์ร้ายที่สาดสายเข้ามาอย่างบ้าคลั่งจนเปียกปอนไปทุกซอกมุม ไม่เว้นแม้แต่ในห้องนอน

ฉันไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากความอดทน ยิ่งอดทนยิ่งหวาดกลัว เพราะรู้ดีว่าบ้านไม้หลังนี้ไม่มีความแข็งแรงเพียงพอที่จะต้านแรงพายุ

สวดมนต์อยู่ในใจ ขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีด้วยเถิด

แว่บของอารมณ์ วิ่งไปสู่เรื่องราวเมื่อยามค่ำ ความไม่ชอบใจบังเกิดขึ้นทันที ฉันยังไม่ได้สะสางกับความคิดของตัวเองในเรื่องนั้น แล้วยังต้องมาเผชิญในเรื่องนี้ตอนดึกดื่นค่อนคืนอย่างสาหัสสากรรจ์

ใครคนนั้น แวะมาหาพร้อมกับการสนทนาที่เหลวไหลไร้สาระ ทำให้ฉันตระหนักว่า การใช้ชีวิตของฉัน มีบางสิ่งที่น่ากลัวกว่าพายุฤดูร้อน  มันคือแรงโทสะที่อยู่ภายในใจของตัวเอง ที่พร้อมจะโหมกระพือออกมาทุกครั้งไป ยามถูกกระตุ้นด้วยคำพูดและการกระทำของคนบางจำพวก

“เรื่องแต่งงานหรือไม่แต่งงาน มีใครหรือไม่มีใคร ไม่ต้องมาชวนคุย ไม่ชอบพูดเรื่องส่วนตัว และไม่อยากฟังเรื่องส่วนตัวของใคร”  ฉันไม่เกรงใจใคร เพราะฉันถือว่าความอยู่รอดปลอดภัยไม่ได้มาจากความเมตตาสงสารหรือความเอ็นดูของใคร แต่จะอยู่รอดได้ก็เพราะเรี่ยวแรงและความเข้มแข็งของตัวเอง

ฉันจึงไม่ยั้งที่จะปล่อยความเป็นนางตัวร้ายและอาการกระด้างสุดๆ ของฉันออกมา แต่ก็ใช่ว่าจะหยุดยั้งความอยากรู้อยากเห็นของเขาได้  กระแสเสียงที่สืบเสาะถามไถ่ถึงเรื่องของฉัน ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ล้วนแต่เกี่ยวข้องกับความไม่ปกติของฉัน ที่ออกมาใช้ชีวิตที่บ้านไร่ชายป่าเพียงลำพัง

ใครคนนั้นตั้งใจมาเยือนฉันในยามวิกาล ในเวลาที่ไม่ควรจะมา และอย่างหาธุระอะไรไม่ได้

ฉันรู้สึกว่า นี่เป็นอีกครั้งที่ฉันไม่อาจไว้วางใจผู้ชายที่ดิบหยาบ คิดได้แค่เพียงว่า
“ผู้หญิงจะต้องเป็นช้างเท้าหลัง ต้องพึ่งพาผู้ชายวันยังค่ำ”

ช่างไม่ต่างอะไรกับครั้งหนึ่งของชีวิตที่เกาะลันตา...โลกที่สวยงามเพียงลำพังของฉัน ถูกท้าทายด้วยท่าทีคล้ายกับว่าฉันจะต้องไร้เดียงสาและต้องการผู้คุ้มครอง เมื่อฉันแสดงความร้ายกาจออกมาเพื่อปกป้องโลกส่วนตัว สิ่งที่ฉันได้รับก็คือความจงเกลียดจงชัง ท่าทีที่แสดงออกมาราวกับฉันเป็นผู้หญิงกร้านโลกีย์ ที่กุลสตรีไม่ควรเข้าใกล้

โลกที่อยู่ตรงหน้า ฉันจึงต้องอดทนกับฟ้าฝนที่แปรปรวน ต้องอดทนกับเสียงและสายตาที่ตรวจสอบ ฉันรู้สึกได้ถึงแรงสะเทือนภายใน ที่เรียกได้ว่า “ทุกข์” แม้จะเคยมีบทเรียนจากดินฟ้าอากาศแปรปรวนหลายครั้ง แต่ฉันก็ยังรู้สึกเป็นทุกข์

จนกระทั่งคืนนี้…
ฟ้ากระหน่ำแสงเสียงจนโลกสะท้านสะเทือน ฉันกอดเข่าซุกคางไว้ระหว่างเข่า รับรู้แต่เพียงว่ากำลังกลัวฟ้าสุดขีด

ตั้งสติได้ ถอนหายใจ...อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดเถิดนะ  ในเมื่อฉันบังคับอะไรฉันไม่ได้อีกแล้ว ฉันยอมแพ้แล้วต่อทุกอย่าง ถ้าจะตายก็ไม่เป็นไร ฉันยอมแล้วจริงๆ

อารมณ์ผ่อนคลายอย่างเห็นชัด  ล้มตัวลงนอน ท่ามเสียงเปรี้ยงๆ ครืนๆที่ขับกล่อม  แล้วเสียงเหล่านั้นก็ค่อยๆ แผ่วจางลง ก่อนจะหลับใหลลงสู่ห้วงนิทรารมณ์   มีเสียงรำพึงอยู่ภายใน

ฉันเป็นอะไรก็ได้ เท่าที่คุณอยากให้เป็น  ตามสบายเลยนะ

[ Permalink ] . [ 7 ความคิดเห็น ]  

พี่ศิลป์จ๋า
อยากบอกว่าพี่ไม่เพียงแต่เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งในสายตาของน้องตลอดมา
แต่ยังเป็น"จิตวิญญาณ"ที่มีคุณค่ามหาศาลต่อโลกใบนี้
ขอบคุณสำหรับเวลาดี ๆ ที่ผ่านมา
...คิดถึง
saisawada@gmail.com
saisawada666.multiply.com

หวัดดีจ้ะหญิง ดีใจที่ได้เจอกันในนี้
พี่เป็นแค่คนใช้ชีวิตธรรมดาๆเท่านั้นเองค่ะ ขอบคุณมากที่ยังคิดถึงกันในฐานะพี่น้อง

เช่นกันค่ะ ขอให้เข้มแข็งทั้งกายและใจ

พี่ศิลป์

"เงาศิลป์" ... " ตถาตา "...จ้า... โลกร้อนแล้งเลวร้ายไปทุกที ก้อด้วยฝีมือของมนุษย์ อ วิ ช ชา ... กะไอ้เรื่อง แต่งงาน หรือ ไม่ แต่งงาน ... มีผัว มีเมีย ละยัง? มันก้อเป็นเรื่องสิทธิของปัจเจกชน มาก้าวก่ายกันทำมายยยยยยย ทำไมต้องส่อเสือกกับชาวบ้านนัก?

อ้ายฯ เองกะเดี๋ยวนี้ ก้อยัง ไม่มี เ มี ย เ ล๊ ยยยย...ha ha .

เจอมาเหมือนกั๊นพี่เอ๋ย แต่ไม่ถึงกับทำให้เกิดโทสะ เพราะคิดว่าเขาไม่ชินกับ "ความแปลก" ของเรา ในบางแห่งที่ความเป็นปัจเจกชนเป็นเรื่องปกติ เราอยู่ได้อย่างสบาย ไม่ต้องคอยตอบคำถามเซ้าซี้ ไม่มีใครมาตั้งคำถามกับการดำรงอยู่ของเรา แต่ในบางที่อย่างในบ้านป่าทางอีสานย่อมเจอคำถามและทัศนะเยี่ยงนั้น น้องสาวใช้วิธีแผ่เมตตาและสื่อสารให้มากขึ้น แค่ไหนก็แค่นั้น และบอกให้เขารู้ว่าคนเรายังต้องเรียนรู้กันอีกนาน

ป.ล.หนูก็กลัวฟ้าเหมือนกัน...

พี่ศิลป์จ๋า,
อันนี้ขำ ๆนะ
มีใครหลายคนเล่าให้หญิงฟังถึงคำถามน่ารำคาญพวกนี้ ก็เลยคิดกันว่าวันหลังเราคงต้องแปลงอารมณ์ใหม่เมื่อไหร่ก็ตามที่ได้ฟังคำถามพวกนี้ให้คล้าย ๆ กับคำถามว่า "กินข้าวหรือยัง" "ไปไหนมา" ดีกว่ามั้ง จะได้ตัดรำคาญ
555555

ชอบนอนฟังเสียงเวลาฟังร้องตอนคืน
มันรู้สึกตื่นเต้นจังที่แผ่นดินยังสั่นสะเทือนได้เลย
ให้รู้สึกว่าเรากำลังอยู่ตรงกลางระหว่างฟ้ากับดิน
และสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่ของมัน

แต่ไม่ชอบเวลาที่มีลมพัดกรรโชกแรงเลย น่ากลัว

ขอบคุณทุกเสียงอักษรค่ะ โดยเฉพาะพี่แสงดาว อุ๊ยย อ้ายน่ะโสดสนิทเชียวนิ อิ อิ

อ่านแล้วมีกำลังใจ"สร้างอารมณ์ขำ" เพิ่มขึ้นเยอะ
ที่ฉุนขาดเพราะว่า มนุษย์แบบนี้ชอบก่อความ"ไม่งาม" ให้กับคนอื่นๆด้วย แต่คนอื่นๆอาจจะฉลาดที่จะรับมือ แต่เรามันโง่เอง...แหะๆๆ

บลูไอซ์ กล่าวได้จับใจยิ่ง "อยู่ระหว่างฟ้าระหว่างดิน"

แสดงความคิดเห็น

ในทุกความคิดเห็น จะมีหมายเลขไอพีของคุณ (38.103.63.17) แสดง

• การแสดงความเห็นในเว็บบอร์ดต้องอยู่บนพื้นฐานการเคารพในสิทธิและความหลากหลายทางเชื้อชาติ เพศ ศาสนา วัฒนธรรม และความเชื่อ ตลอดจน วิถีชีวิต และสิทธิส่วนบุคคล
• การวิพากษ์วิจารณ์คำพูด ข้อเขียน หรือความคิดเห็นของบุคคลอื่น ย่อมทำได้โดยสุภาพหลีกเลี่ยงข้อความใดๆอันเป็นการละเมิดหรือดูแคลนต่อบุคคลอื่น
• การวิพากษ์วิจารณ์การกระทำของบุคคลอื่นย่อมทำได้โดยสุภาพ ในกรณีที่เป็นการกระทำที่กระทบต่อสาธารณะหรือกระทำโดยสาธารณะ
• ประชาไทขอความร่วมมือ หากต้องการให้ข้อมูลที่คิดว่าเป็นประโยชน์ได้แสดงบนเว็บบอร์ด กรุณางดเว้นการใช้ถ้อยคำที่มีลักษณะเหยียดเพศ เหยียดเชื้อชาติ ศาสนา และเชื่อมโยงถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นการล่อแหลม

คำถาม: วันนี้วันที่เท่าไหร่ ? (ใส่เฉพาะเลขวันที่เท่านั้น) *

ชื่อ: *

อีเมล: (ถ้ามี) ข้อมูลนี้จะไม่แสดงต่อสาธารณะ.

โฮมเพจ: (ถ้ามี)

ความคิดเห็น: * ใช้โค้ด HTML ไม่ได้

(สูงสุด 1,000 ตัวอักษร)
พิมพ์ได้อีก ตัว