มองทางไม่เห็นทาง
“มันจะได้ผลหรือคุณ” น้ำเสียงต่ำๆ แกมรอยยิ้มที่ริมปาก ทำให้ฉันฉุนกึกอยู่ข้างใน แต่ต้องฝืนตอบออกมาอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เพราะนับเป็นครั้งที่ร้อยแล้ว ที่ตาลีถามฉันอย่างนี้ ทั้งที่ไม่ใช่กงการอะไรของแกซะหน่อย
“ได้ผลสิ ที่บ้านที่ใต้ทำใช้อยู่ประจำ”
เรากำลังสนทนาถึงน้ำหมักชีวภาพที่ฉันทำไว้ใช้เอง บรรจุในถังพลาสติกใบใหญ่และนำออกมารดพื้นดินแทบทุกครั้งที่ฝนตกชุ่ม
ความหวังที่จะฟื้นฟูแผ่นดิน เพื่อให้ไส้เดือนคืนถิ่นของฉัน ดูช่างยาวไกลราวกับนักเดินทน ที่ต้องเดินรอบโลกหลายรอบ เผลอๆอาจหมดแรงตายเสียก่อนที่จะครบรอบแรกด้วยซ้ำ

ใกล้สงกรานต์เข้ามาทุกที ตาลีเร่งการไถยกร่องเพื่อให้ฉันปลูกมันสำปะหลัง การไถด้วยรถอีแต๊กทำให้ต้นหญ้ากองตะปุ่มตะป่ำบนร่องปลูก ผิดกับของน้าไพที่ยกร่องสวยด้วยรถไถใหญ่
สาเหตุที่ฉันปฏิเสธการใช้รถไถใหญ่ ที่นอกจากจะไม่มีเงินจ้าง เพราะราคาจ้างพุ่งขึ้นปรู๊ดปร๊าด แข่งกับราคาน้ำมันที่พุ่งปรี๊ด ๆ และเพราะฉันไม่ต้องการให้รถไถใหญ่มาเหยียบย่ำบนผืนดินของฉันอีก แค่สิบกว่าปีที่คนอื่นทำกิน ด้วยการใช้รถไถใหญ่ ใต้แผ่นดินแห่งนี้ ลึกลงไปแค่หนึ่งเมตรก็แข็งเป็นดินดาน
หญ้าที่กองขวางร่องปลูกมัน จึงประจานการทำงานของฉัน ให้คนที่ผ่านมาเห็นได้อมยิ้ม แถมตาลีคนร่วมทำงานยังตอกย้ำเรื่องการฉีดยาฆ่าหญ้า หรืออันที่จริงแกอยากให้ฉันฉีดยาคุมหญ้าเสียด้วยซ้ำ จากประสบการณ์ของตัวแกเองไม่รู้จักเข็ด ปลายปีที่แล้วแกปลูกข้าวโพดส่งบริษัท เพราะฉีดยาคุมหญ้านี่แหละ ผลการคุมของมันจึงคุมการเกิดของหน่ออ่อนข้าวโพดไปด้วย แต่ฉันก็ไม่ได้ย้อนรอยอะไรแก เพราะคิดว่าให้แกรอดูผลงานของฉันก็แล้วกัน
การคิดที่จะปลูกมันสำปะหลัง เพราะฉันหมดเงินลงทุนกับไม้ใหญ้ไปโข จึงคิดจะถอนทุนคืนบ้าง อีกอย่างคิดว่าจะลองสูตรการทำเกษตรแบบอินทรีย์ให้ถึงที่สุด โดยเฉพาะมันสำปะหลังนี่น่าลองที่สุด เพราะสังคมชาวเกษตรเขาสรุปแล้วว่ามันสำปะหลังเป็นพืชที่สูบเลือดสูบเนื้อพระแม่ธรณีมากที่สุด ถ้าฉันทำให้ผืนดินสมบูรณ์ได้ทั้งที่มีเจ้าพืชชนิดนี้ในแปลงปลูกไม้ยืนต้น ในอนาคตฉันก็สามารถปลูกอะไรก็ได้โดยไม่ต้องกังวลถึงเรื่องคุณภาพของดิน
ฉะนั้น...การหมกมุ่นกับการใช้ปุ๋ยน้ำ สารสกัดจากสมุนไพร ที่ต้องลงมือทำเองทั้งสิ้นจึงดูเป็นเรื่องน่าขัน และดูเหลวไหล โดยเฉพาะตาลี ที่ชอบพูดขัดคอไปเสียทุกเรื่องว่า
“มันจะได้ผลเร้อ คุณ”
นั่นสิ มันจะได้ผลหรือคุณ ฉันแอบเคี้ยวคำแล้วกลืนลงคออย่างยากเย็น เอานา...ยังไงก็ดีกว่าการทำอะไรแบบโง่ๆ ที่ไร้หลักการ เช่นการปลูกแตงโมที่อัดฉีดยาเคมีกันแทบโลกทลาย เมื่อฉันถามแกว่า
“เวลาแตงโมเกิดโรค รู้ได้ยังไงว่าจะต้องใช้ยาอะไร” คำตอบที่ฉันได้ยิน เล่นเอาอึ้งไปเลย
“ก็เล่าอาการให้พ่อค้าฟัง เขาก็จัดยามาให้เองแหละ”
เวทีชีวิตแห่งนี้ จึงต้องมีผลผลิตที่ดีเป็นเดิมพันธุ์ ซึ่งตาลีไม่รู้หรอกว่า ความเชื่อมั่นของฉันสั่นคลอนทุกครั้งไป ที่ได้ยินคำถามแบบนี้
“แล้วมันจะได้ผลหรือคุณ”
นั่นสิ !! ฉันอยากจะตอบแกว่า
“ก็ไม่ได้หวังว่าจะได้ผลอะไรนักหรอกตาลี แค่ทดลองไปเท่านั้นเอง”
นั่นสิ !! ฉันจะทดลองทั้งชีวิตเลยหรือ แล้วชีวิตที่เหลืออยู่ มีอะไรให้ทดลองอีกล่ะนี่
[ Permalink ] . [ 10 ความคิดเห็น ]
การทดลองไม่ได้ทำกันแค่วันสองวันน๋ะครับ
บางครั้งเราเคยได้ยินคนพูดกันว่า การทดลองนั้นเป็นชั่วอายุคนเลยแหละ
นี้เป็นสวนที่ขอนแกนใช่มั้ย?
ใช่มันเป็นการทดลอง ที่เราไม่ได้หวังผลอะไรไว้สูงเลิศเลอ
ปีนี้ผมก็วาดหวังเตรียมไว้แบบนี้เหมือนกันครับพี่
รอฝนมาเยือน...
เตรียมเมล็ดถั่วแดงได้จากพี่น้องปะหล่อง จากฝาง ผ่านสวนเมตตาธรรม
ได้เมล็ดพันธุ์ข้าวพื้นเมือง ของพี่น้องปวาเก่อญอจากอมก๋อย
รวมทั้งเมล็ดพันธุ์เครื่องเทศอีกมากมาย
กะว่าจะไม่ไถ ไม่พรวน แต่จะใช้หว่านลงไปพร้อมฟ้าฝน
ให้กล้าข้าวแทงยอด ให้ถั่วคลุมดินคลุมหญ้า
แบบแนวทางของฟูกูโอกะ...
ใช่มันเป็นการทดลอง ที่เราไม่ได้หวังผลอะไรไว้สูงเลิศเลอ
ใช่มั้ยพี่..
ดีใจด้วยที่มีมิ่งมิตรคิดฝันและลงมือทำเหมือนๆ กัน
ดีจัง...
ที่ยังมีผู้คอยฟ้าคอยฝนเช่นเดียวกัน
รอคอยลงถั่วอยู่เช่นกัน แม้จะเป็นที่ผืนเล็กๆ
แต่ตอนนี้คล้ายโอเอซิสของสรรพสิ่ง
แม้แต่หนอนยังกัดกินพืชพันธุ์อย่างเมามัน...
T_T
ปล.พี่เงาศิลป์ครับ สืบเนื่องจากกระทู้ก่อน
ไม่แน่ใจว่าต้นเดียวกันหรือเปล่า ระหว่าง สีดาป่าของพี่ กับ คำพอกหลวง
ผมไปขุดล้อมมันมาจากป่าข้างทาง(ต้นเล็กๆ ครับ)
ได้สองต้น ฮี่ๆๆๆ
^_^
ว่าแต่มะเดื่อเป็นอย่างไรบ้างครับ
ด้วยมิตร
มาคารวะแล้วเอาใจช่วยกับการทดลองของทั้งสองท่านเลยค่ะ ทั้งคุณเงาศิลป์และคุณภู
ถนนมีตั้งร้อยตั้งพันที่ยังไม่ได้เดิน จะลองเดินดูจะเป็นไรไป ใช่ไหมคะ
สู้ค่ะ เอาใจช่วย
ศิลป์ ลุยไปเลย รากเหง้าวิถีชีวิตของมนุษย์ก็ออยู่ตรงนี้ ตรงที่ดำรงชีวิตให้กลมกลืนกับแม่พระธรรมชาติ แล้วชีวิตจักดีเอง ขอให้พลังใจจ้า
ใช่ค่ะ คุณแสงพูไช สวนนี้อยู่ขอนแก่นแดนอีสาน ที่เป็นดินทราย
ภู ขอให้สนุกกับการทดลองแบบไม่หวังผล แต่เอาจริงๆนะคะ (อย่างน้อยสิ่งที่ได้ คือได้ทำ ฮา !!)
ทุกเช้าตรู่ที่ตื่นมา แล้วพบว่าเราอยู่กับผืนดินจริงๆ แค่นี้ก็คุ้มกับชีวิตและล่ะ..ว่าไหม
ดุจดั่งฯ สร้างอาหารไว้ให้หนอนเยอะๆ ดีแล้ว
พี่สังเกตเห็นต้นถั่วปีของพี่ที่อวบน้ำ(รด)และปุ๋ยหมัก แมลงไม่กล้ากินเลยล่ะ ที่แกร็นๆ มันซัดคืนเดียวเกลี้ยง
ต้นสีดาป่า ถามยายแดง แกว่าลูกมันรสชาดคล้ายฝรั่ง แต่เล็กกว่า ขนาดเท่าหัวแม่มืองเอง
ชื่อที่คุณว่า น่าจะใช่นะ ถามพี่ชาย นักการเกษตร เขาว่าเป็นพุดป่าชนิดหนึ่ง
วิธีขยายพันธุ์ของมัน เท่าที่สังเกต ต้นอ่อนแตกมาจากราก การทำให้มันขยายพันธุ์ จึงควรเอาเสียมตัดราก แล้วทิ้งไว้อย่างนั้น เพื่อให้มันงอกหน่อใหม่ออกมา แล้วจึงขุดมาปลูก
พี่ตัดกิ่งใหญ่ๆมาชำในน้ำใส่น้ำชีวภาพลงไปเล็กน้อย เผื่อได้ผลจะแบ่งให้ไปปลูก..แวะมาเอานะ
มีอีกหลายชนิดที่ออกดอกฤดูนี้ พบบางชนิด เป็นช่อ ดอกทรงกระดิ่งคว่ำ ขนาดใหญ่และคล้ายลิลลี่ หอมมาก เสียดายวันนั้นไปป่าโดยไม่ได้ถือกล้องถ่ายรูปไป อ้อ..มีดอกส้านป่าสีเหลืองขนาดเท่าฝ่ามือด้วย
ต่อ.....ตอบดุจดั่งฯ .....
มะเดื่อฝรั่ง คงกลายเป็นมะเดื่อหินไปแล้วมั้ง ลูกมันที่ติดต้นมาสามเดือน โตตามต้นนะ แต่ไม่ยอมสุกเสียที ทดลองลงดินแล้วหนึ่งต้น ลุ้นผลการเติบโต ถ้าโตดีในดิน จะได้ปล่อยลงดิน เพราะโตคับกระถางขนาดกลางแล้ว
ขอบคุณค่ะคุณหมี่เกี๊ยว มาลุ้นถึงที่ไร่ดีไหมคะ
แม่นแล้วอ้าย ลุยไปเลยได้ไง ก็อยู่แค่ขอนแก่น อิ อิ ล้อเล่นค่ะ
ขอบคุณค่ะ
แก้ไขๆ...
ต้น คำมอกหลวงฮะ ไม่ใช่คำพอก
ชำไว้นะฮะ แวะไปเอาแน่นอนเด้อ...
^_^
ขอให้กำลังใจแก่เพื่อนๆที่ตั้งใจทำดีเพื่อแผ่นดิน
เรามารวมกลุ่มเป็นเครือข่ายกันความดีเพื่อแผ่นดินไทย
เพื่อช่วยผ่อนโลกร้อน
เพื่อจะได้ช่วยกันทำความดีในหลายๆ เรื่อง
เริ่มจากการสร้างสังคมการพึ่งพาตนเอง
ร่วมกันปลูกพืชโดยไม่ใช้สารเคมี และทำอาหารที่ปลอดภัยรับประทาน
เพื่อสร้างสุขภาวะที่ดีทั้งกายและใจ แก่ตนเองและสังคม
ติดต่อแลกเปลี่ยนข้อมูลและความรู้กัน
น้ำชัย namchai32@hotmail.com
พี่ศิลป์,
ให้กำลังใจกับ..งานของชีวิต..พี่ศิลป์
คิดถึงเสมอ
นึกถึงอยู่บ่อย ๆ แต่นึกทีไรเห็นแต่พี่ศิลป์สะพายเป้ขึ้นรถไฟ
วันนี้เห็นบ้านแล้ว...ฝนตกเย็นฉ่ำไปทั่วกรุงเทพฯยันจังหวัดนนทฯ
หญิงมีวิชาใหม่..พาราณสีกับการไขชีวิตคน ก็บรรลุธรรมได้
กำลังคร่ำเคร่งกับโหราศาสตร์ที่ไม่ต้องสะเดาะเคราะห์ แต่ใช้วิธี "สะเดาะใจ"
....แวะเยี่ยมหญิงบ้างนะคะ
www.saisawada666.multiply.com