พบกันที่ประชาไท

ส่งมาเมื่อ 04 มี.ค. 2008 - 01:18:01.  หมวด: สังคม  ป้าย:

การใช้ชีวิตในบ้านไร่ชายป่า บางครั้งทำให้ฉันถามตัวเองว่า การใช้คอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ต เป็นความฟุ่มเฟือยของชีวิตด้วยหรือเปล่า แต่แล้วก็มีบางเรื่องราวมาคลี่คลายเป็นคำตอบให้ ซึ่งไม่ได้เกี่ยวกับคำถามใดๆ ทั้งสิ้น

.......

สวัสดีค่ะ
พี่ชื่ออะไรเหรอคะ
หนูชื่อทรายนะคะ
บังเอิญเข้ามาอ่านเจอพอดี
พี่ทำงานกับป๊าหนูด้วยเหรอค่ะ (ยงยุทธ ตรีนุชกร)
แต่พ.ศ.31 หนูเพิ่งจะเกิดเอง
คงไม่รูจักพี่แน่เลย!!
แล้วจะเข้ามาอ่านใหม่นะค่ะ
อ่านแล้วชอบมากๆ เลย
เพราะหนูเรียนแพทย์แผนไทยอยู่ ก็เลยรู้สึกดีที่มีคนชอบการรักษาแบบแผนไทยเหมือนกัน
ขอให้พี่หายเร็วๆ นะคะ
แล้วก็ช่วยเป็นกำลังใจให้ป๊าด้วยนะคะ

……………………….

ข้างบนนั้นคือคำทักทายจากน้องทรายในเอ็นทรีเก่า ที่ฉันเขียนเกี่ยวกับความพิการของตัวเอง และน้องทรายคนนี้ ฉันยังจำเธอได้ ในวัยที่เธอเป็นเด็กหญิงตัวน้อยๆ ร่างบอบบาง เดินตามหลังพี่ชายร่างอวบอ้วนที่ชื่อไผ่

พี่ชายของเธอ ตั้งแต่เล็กแต่น้อย ที่คนเป็นพ่อมักจะหอบหิ้วเข้าไปในหมู่บ้านยามทำงาน และมีฉันเป็นพี่เลี้ยงจำเป็น ซึ่งไม่ยากเย็นอะไรเลยเพราะเขาเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายที่สุด แต่เมื่อถึงคราวมีน้องทราย ฉันก็ลาออกจากงานนั้นแล้ว

เส้นทางแห่งมิตรภาพ บางครั้งทอดยาวออกไปไกลลิบสุดสายตาคาดเดา แต่บางครั้งมันวกเวียนวกวนหวนกลับมาราวกับเส้นทางแห่งเขาวงกต

เพียงคำทักทายของคนที่เคยรู้จัก ที่บอกว่ายังจำฉันได้ หรืออาจไม่ได้รู้จักกันมาก่อน แต่ได้รู้จักฉันแล้วในประชาไท เพียงเท่านี้ ก็นับว่าเป็นพลังชีวิตที่มีค่า คล้ายๆสายฝนในวันร้อนแล้ง หรือคล้ายแสงอาทิตย์แรกในวันฟ้าหม่นเพราะฝนพรำ  ซึ่งฉันได้สัมผัสความสุขเช่นนั้นในการใช้ชีวิตกับธรรมชาติ

การพบเจอคนรู้จักในการสื่อสารยุคไอทีก็ไม่แตกต่างกัน ฉันรู้สึกยินดีที่มิตรภาพหวนคืนมาอย่างง่ายดาย ท่ามกลางความรู้สึกยุ่งยากในการใช้เครื่องมือสื่อสารเมื่ออยู่กลางป่าดง ที่ฉันมักจะรู้สึกว่าการทำงานผ่านเครื่องมือสมัยใหม่เป็นความรุงรังของชีวิต โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามขุดดินฟันหญ้ากลางป่าเปลี่ยว จึงเคยคิดอยากจะเลิกใช้งานมันมาหลายหนแล้ว หรือบางครั้งมีการสื่อสารจากคนแปลกหน้า ที่ทำให้เกิดอาการคลื่นเหียนรังเกียจในความหยาบโลน ไร้ยางอาย จนไม่อยากจะพบเจอ

แต่ด้วยคำทักทายของน้องทราย ที่ดึงใจฉันให้กลับมามองดูมันใหม่อย่างยุติธรรม

“ขอให้พี่หายเร็วๆนะคะ แล้วก็ช่วยเป็นกำลังใจให้ป๊าด้วยนะคะ”

ขอบคุณน้องทราย ที่ทำให้น้าได้พบกับคุณค่าของจิตใจที่ยังคงอยู่อย่างครบถ้วน ในการสื่อสารผ่านเครื่องมือที่ยุ่งยากและชวนกังขาในบางที

[ Permalink ] . [ 7 ความคิดเห็น ]  

แท้จริงแล้ว...
สิ่งใดกันแน่ที่จำเป็นสำหรับชีวิต?

เมื่อคราวหยาดเหงื่อหล่นต้องผืนดินที่แห้งผาก
ระหว่างหาบน้ำไปรดต้นไม้
หยดเหงื่อเพียงน้อยนิดรีบซึมซับหายไปกับตา
ราวกับกลัวในคำถาม
หรืออาจบางที ก็แค่เรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่ง...

แม้แต่สิ่งฟุ่มเฟือยก็ยังล้ำค่าได้
ในตอนที่เราเข้าใจว่า สิ่งใดกันแน่ที่จำเป็นหรือสิ่งใดกันเรียกว่าฟุ่มเฟือย
ยังไม่ถึงกับเข้าใจ แค่กำลังพยายาม...

ดูเหมือนจะกล่าวฟุ่มเฟือยเสียแล้ว...

ด้วยจิตรคาราวะ

มิแปลกดอก หากเราใช้ทเคโนโลยีให้เป็นประโยขน์ต่อเพื่อนมนุษยชาติ ต่อโลกชีวิต เราต้องเป็นนายของเขา(เทคโนโลยี่) มิใช่เป็นทาสของมัน แล้วทำลายธรรมชาติรากเหง้าวิถีชีวิตของมวลมนุษยชาติ ประชาชนเราต้องต่อสู้ทุกรูปแบบ แบบไร้กระบวนท่า เพื่อรักษาดาวโลกไว้ ,,, ha ฮ้า ... พูดเหมือนตัวเองยิ่งใหญ่ มิใช่ดอก มนุษย์เราเป็นเพียงผงฝุ่นธุลีของโลกเอกภพ จักรวาล ท่าวน้านนนนนน เองงงงงงงง

เงาศิลป์ครับ
ไม่ต้องไปกังขาอะไรหลอกครับ
เอาเลย
เขียนเรื้อยๆอย่านานนักแล

เป็นกำลังใจครับ เพราะเราก็พบกันที่ประชาไท

ผมก็พบน้าของผมที่ประชาไทเหมือนกัน อิอิ

ขอบคุณค่ะ "พบกันที่ประชาไท" อย่างแท้จริง

แวะมาทักทาย..สบายดีนะครับ

ผมว่าการเขียนเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง
เป็นศิลปะการถ่ายทอดเรื่องราวในมุมมองของผู้เขียน
ไม่ว่าจะใช้เครื่องมือชนิดใด-ย่อมมีค่าเสมอ

ดีใจด้วยจริงๆ ครับที่มีน้ำใช้แล้ว