ห่วงโซ่สังหาร

ส่งมาเมื่อ 16 ต.ค. 2008 - 00:00:00.  หมวด: ชีวิต  ป้าย:

“ทำไมพี่ไม่ใช้ตัวพ่วงท้ายที่ไถพรวนไปพร้อมๆ กับตัดหญ้าล่ะครับ ดินจะได้ไม่แข็ง”

เป็นคำแนะนำของยุทธ ซึ่งแวะมาที่ไร่แต่เช้า เพื่อขอยืมพลั่วไปตักปุ๋ยขี้ไก่ ไว้หยอดใส่หลุมแตงโมที่เถาว์เริ่มเลื้อยยาว ขณะที่ฉันขับรถแทรกเตอร์ตัดหญ้าในสวน

เจตนารมณ์ของการทำสวนที่คิดว่าจะเบียดเบียนชีวิตอื่นให้น้อยที่สุด และเพื่อประโยชน์ตนอันสูงสุด เท่าที่จะทำได้ ฉันจึงตั้งใจว่าจะไม่ไถพรวน แม้บางทฤษฎีของบางนักวิชาการจะบอกว่า ดินทรายต้องไถพรวน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงปลายฤดูฝน เพราะการไถพรวนพลิกหน้าดิน จะช่วยลดการสูญเสียน้ำใต้ดินจากการดูดซึมของต้นหญ้า

ใช่สิ ในภาคอีสานฉันเห็นการไถพรวนในเกือบทุกแปลงการเกษตร ไม่ว่าจะเป็นพืชล้มลุกหรือพืชยืนต้น อันที่จริงฉันไม่น่าจะต่อต้านการไถพรวนแต่เพียงอย่างใด เพราะเห็นแล้วว่า “ได้ผล” แต่เพราะฉันมาจากภูมิภาคที่ไม่นิยมการไถพรวน แม้ที่โน่นกับที่นี่ จะมีลักษณะชุดดินต่างกัน แต่ฉันกำลังพิสูจน์บางอย่างที่เป็นความเชื่อส่วนตัว ที่ต้องอาศัยเวลาและความตั้งใจ

ทุกครั้งที่ฉันเหยียบย่างลงไปบนพื้นดิน ฉันจะซึมซับความยืดหยุ่นและความแข็งกระด้างที่แตกต่างกัน ในเกือบทุกตารางนิ้วของพื้นที่หลายสิบไร่ จากสัมผัสที่ได้ บ่งบอกถึงความมีชีวิตของผิวดิน และเพื่อพิสูจน์ว่าสัมผัสนั้นถูกต้อง ฉันมักจะใช้จอบขุดเจาะลงไปดู และสิ่งที่ฉันสัมผัสได้ด้วยประสาทเท้า มักจะไม่ผิดความจริง

บริเวณใดที่ผิวดินมีความนุ่มหยุ่นสูง บริเวณนั้นจะมีปริมาณของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ในดินมาก และแน่นอน...สิ่งที่พวกมันอาศัยอยู่กินได้ คือภายใต้ซากหญ้าที่เน่าเปื่อย หรือใต้รากที่เซาะซอนจนดินร่วนซุย

ฉันจึงไม่เชื่อในทฤษฎีการทำลายหญ้าอย่างสิ้นซาก ไม่เชื่อว่าการแทรกแซงดินโดยวิธีการให้ปุ๋ยต้นไม้แบบปราศจากหญ้ารบกวนโดยสิ้นเชิงนั้น จะให้ผลดีในระยะยาวได้

จริงอยู่ที่บางครั้ง การทำสวนมีความจำเป็นต้องกำจัดวัชพืช แต่ไม่ใช่ทุกครั้งไป การปล่อยให้สิ่งมีชีวิตอื่นๆได้อาศัยรากและใบของวัชพืชเพื่อดำเนินห่วงโซ่ชีวิตที่เกื้อกูลแก่ต้นไม้ของเราบ้าง ก็เท่ากับการยอมรับในพลังของธรรมชาติที่จะไม่มีวันทรยศซึ่งกันและกัน

วัชพืชอาจแย่งอาหารจากต้นไม้ใหญ่ที่เราปลูกได้ในบางจังหวะ แต่ที่สุดแล้วการสิ้นอายุขัยของมันที่สั้นกว่าไม้ยืนต้นมากมายนัก ในวันนั้น มันจะคืนทุกสิ่งทุกอย่างแก่พื้นดิน เพื่อให้ดินจัดสรรต่อไปยังต้นไม้อื่นและสิ่งมีชีวิตอื่นๆ

“ทุกสิ่งที่อุบัติขึ้นในโลกนี้ ไม่มีสิ่งใดที่ไร้ประโยชน์ แม้แต่ความเลวร้าย” นั่นคือสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้

ฉันจึงพยายามเป็นผู้เฝ้าดูและลงมือกระทำ อย่างเชื่อมั่นในหนทางแห่งธรรมชาติ หากจะมีการลงมือแทรกแซงในขั้นตอนใดๆ จึงต้องกระทำอย่างเคารพในกระบวนการของมัน และอย่างมีสติ

ฉันปลูกต้นไม้ เพื่อให้ต้นไม้เลี้ยงชีพฉัน

ฉันดูแลต้นไม้ เพื่อให้ต้นไม้ดูแลผืนดิน

ฉันดูแลผืนดิน เพื่อให้ต้นไม้เติบโต

เกือบทุกวันในยามเย็น ฉันเดินย่ำไปในพงหญ้าสูงท่วมเอว เพื่อมองหาและเก็บเกี่ยวฝักถั่วเขียวที่สุกดำ ก่อนที่ฝักมันจะปริแตกดีดเมล็ดลงสู่ดินเสียหมด ฉันต้องค่อยๆ เดินและมองหา...ทั้งเพื่อจะจดจำภาพของสวนหญ้านี้ไว้ เพราะอีกไม่นานมันจะเปลี่ยนแปลงไป กลายเป็นสวนรกเรื้อด้วยต้นไม้ใหญ่ หากไม่มีอะไรที่ผิดเพี้ยนเกิดขึ้นกับโลกนี้เสียก่อน ฉันคงจะได้เก็บเกี่ยวอาหารธรรมชาติที่หลากหลายกว่านี้

ที่น่าขำ แต่ยากที่จะขำก็คือ เมล็ดถั่วเขียวที่ได้มีขนาดเล็กกว่าเมล็ดพันธุ์ที่หว่านไว้เกือบเท่าตัว ฉันบอกกับตัวเองว่า “ไม่เป็นไรหรอก สิ่งที่ได้มากกว่านั้น นั่นคือสภาพดินที่จะสมบูรณ์ขึ้นเรื่อยๆ”

เพียงมีความหวังที่มั่นคง ฉันจึงรู้สึกว่าชีวิตนี้ ช่างแสนสุขเสียนี่กระไร

แต่ยามที่จิตประหวัดไปถึงเรื่องราวการเข่นฆ่าในเมืองใหญ่ ฉันได้แต่ถอนหายใจ น้ำตาซึม จนต้องปลอบประโลมตัวเอง ด้วยอมตะวาจาของท่านผู้เฒ่าพ้อเลป่า แห่งดอยแม่แฮคี้ ที่ว่า

“ทุกคนต้องกินข้าว แม้แต่คนขับเครื่องบินก็ต้องลงจากเครื่องบินมากินข้าว”

นั่นสิ รักชาติกันขนาดนี้

“มาแข่งปลูกข้าวกันดีกว่า ฝ่ายไหนชนะ ให้ปกครองประเทศ”

บางที ขณะที่ก้มหน้าลงปักดำ หยาดเหงื่อที่ไหลเข้าตาของผู้รักชาติแต่ละคน อาจทำให้คิดอะไรขึ้นมาได้บ้าง แต่ถ้าหากมีการโกงเกิดขึ้นอีก คงช่วยอะไรไม่ได้อีกแล้ว นอกจาก...ปล่อยให้ “ห่วงโซ่สังหาร” ทำงานของมันต่อไปอย่างยุติธรรม

[ Permalink ] . [ 11 ความคิดเห็น ]  

....อืม

ทุกสิ่งที่อุบัติขึ้นในโลกนี้ ไม่มีสิ่งใดที่ไร้ประโยชน์ แม้แต่ความเลวร้าย อันนี้เห็นด้วยอย่างแรง
อยากให้มีคนคิดแบบนี้เยอะ ๆ

มีใครบางคนถาม "ทำไมไม่จุดไฟเผาเสียล่ะ แป๊ปเดียวก็หมดแล้ว"
...
^_^
ผมทำได้แค่ยิ้ม และตัดหญ้าต่อไป
ผมตัดหญ้าอย่างที่ใครๆต้องหัวเราะ
ตัดหญ้าอย่างไม่ถอนโคน อีกไม่นานพวกมันก็งอกงามขึ้นใหม่
ผมจะบอกกับใครได้...
ผมไม่อยากสูญเสียหน้าดินอันมีค่าไป
จากการเผา จากสารเคมี จากความเชื่อบางอย่าง

สวนที่รกด้วยวัชพืชนี่เองที่บางครั้งก็มอบรอยแผล มอบหยดเลือด มอบหยาดเหงื่อ หรือทั้งคราบน้ำตา
และรวมทั้งรอยยิ้ม...

ด้วยมิตร

ใช่แล้วศิลป์ " ห่วงโซ่อาหาร" ก้อคือ "ห่วงโซ่อาหาร" ล้วนสัมพันธ์เกี่ยวของกัน อ้ายว่า ที่เรียกว่า วัชพืชนั้นไม่มีจริงดอก เพราะผองเธอคือ "ห่วงโซ่อาหาร"

.....นี้คือความจริงของธรรมชาติ แต่จะมีอยู่กี่ % ในโลกของสังคมที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วและเห็นแก่ตัวขณะนี้

หลายครั้งแล้วพี่ศิลป์ ที่มีคนมายืนมองๆ ดงหญ้าในบ้านสี่ขา กับวิธีบรรจงใช้เคียวเกี่ยวหญ้าทีละฟ่อน แล้วบอกหนูว่า ใช้ยาฆ่าหญ้าก็สิ้นเรื่อง ไม่รู้จักหรือยาฆ่าหญ้าน่ะ
(แล้วยามันรู้ได้ยังไง ว่าต้นไหนที่ควรฆ่า ต้นไหนไม่ควรฆ่า มันจะรู้ไหมว่าดอกหญ้าหลายชนิดมันสวย มันจะรู้ไหมว่าหญ้าบางอย่าง พวกหมาๆ เอาไว้กินเวลาไม่สบาย)
พอบอกว่าไม่เอา ไม่ชอบใช้ยา เขาก็แนะนำว่า งั้นก็จุดไฟเผาเสียสิ
แล้วก็มีคนชอบมาถามว่า ต้นคางน่ะโค่นทิ้งเสียเถอะ เอาไว้ก็กินไม่ได้ ไม้ก็ขายไม่ได้ พอหนูบอกว่ามันให้ร่มเงานะ ก็มีคนบอกว่า แค่นั้นน่ะ?
หนูอยากบอกว่า หมาๆ ชอบนอนแผ่บนดินเย็นๆ ใต้ต้นคาง แล้วเจ้านกกิ้งโคลงก็แวะเวียนมาสร้างรังอยู่ทุกฤดู แต่ขี้เกียจจะฟังคำถามว่า แค่นั้นน่ะ?
“ทุกสิ่งที่อุบัติขึ้นในโลกนี้ ไม่มีสิ่งใดที่ไร้ประโยชน์ แม้แต่ความเลวร้าย”
ยกมือเห็นด้วยแบบสุดแขนเลยค่ะ

ขอบคุณสำหรับทุกเสียงอักษรค่ะ

น้องมูนคะ เรื่องที่เกิดขึ้นแบบนี้ ในขณะที่พี่ทำงานด้วยสองมือและหนึ่งหัว(สมอง) เช่นเดียวกับคนพื้นถิ่น ทำให้คิดได้ว่า

ความ"ไม่รู้"ใช่ว่าจะขจัดไม่ได้ แต่ความ"ไม่ยอมรับรู้" และ"ความถือ(ว่ากูก็รู้)ดี" เป็นสิ่งที่ขจัดได้ยาก

สังคมบ้านเราจึงปั่นป่วน ลุกลามไปใหญ่โต เพราะเรามีนิสัย(รักความสบาย)ถาวรแบบนี้กัน

พี่เองยังต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะ อีกเยอะมาก จึงจะเอาตัวรอดได้ในท่ามกลางความขัดสนของวัตถุภายนอก

แต่ยังนับว่าโชคดีที่มีสนามให้ทดลอง....."รักเธอประเทศไทย"

มื้อดึก กินมาม่านี่จัดเป็นห่วงโซ่อาหารด้วยป่าวพี่หญิงกู่(หญิงเหล็ก2008)

มีที่อยู่ผืนน้อย 4 ไร่กว่า ริมฝั่งแม่เรวา
ยังไม่ได้ลงมือทำอะไรกับมันเลย
นานครั้งถึงจะได้ไปเดินท่อมๆแหวกหญ้ารกๆดูโน่นนี่

ริมน้ำมีกอไผ่ใหญ่มากๆอยู่ 2 กอ
มีต้นสักใหญ่อีกหลายต้น

เอาใจช่วยเธอที่ลงไปสุดตัวเพื่อปลูกดินให้งาม

ตาพราน ถ้ากินมาม่า แล้วมีกำลังไปทำสิ่งดีๆก็กินเถิด
แต่ระวังห่วงโซ่ของมาม่าจะทำให้ความเป็นปกติของร่างกายเสียสมดุล (ยิ้ม)

อีเลน ชื่อเท่มาก
ปล่อยดินไว้เฉยๆอย่างนั้นก็ดีนะ ประเดี๋ยวเดียวต้นไม้ใหญ่จะโผล่มาให้ชื่นชมเองแหละ
(ถ้าน้ำไม่ท่วมมาก อากาศไม่แล้งจัด)

ขอบคุณสำหรับแรงใจ

ผมก็กำลังสู้กับสิ่งที่เกิดขึ้นบนผืนดินผืนโลกนี้อยู่ราวสี่ห้าไร่เหมือนกันพี่
มันทำให้เราเรียนรู้อะไรๆ กับมันได้อีกเยอะเลยนะ ดิน มดแมลง ผักไม้ใบหญ้า ฯลฯ

ชอบจัง คำของพ้อเลป่า...
“ทุกคนต้องกินข้าว แม้แต่คนขับเครื่องบินก็ต้องลงจากเครื่องบินมากินข้าว”

แสดงความคิดเห็น

ในทุกความคิดเห็น จะมีหมายเลขไอพีของคุณ (38.103.63.62) แสดง

• การแสดงความเห็นในเว็บบอร์ดต้องอยู่บนพื้นฐานการเคารพในสิทธิและความหลากหลายทางเชื้อชาติ เพศ ศาสนา วัฒนธรรม และความเชื่อ ตลอดจน วิถีชีวิต และสิทธิส่วนบุคคล
• การวิพากษ์วิจารณ์คำพูด ข้อเขียน หรือความคิดเห็นของบุคคลอื่น ย่อมทำได้โดยสุภาพหลีกเลี่ยงข้อความใดๆอันเป็นการละเมิดหรือดูแคลนต่อบุคคลอื่น
• การวิพากษ์วิจารณ์การกระทำของบุคคลอื่นย่อมทำได้โดยสุภาพ ในกรณีที่เป็นการกระทำที่กระทบต่อสาธารณะหรือกระทำโดยสาธารณะ
• ประชาไทขอความร่วมมือ หากต้องการให้ข้อมูลที่คิดว่าเป็นประโยชน์ได้แสดงบนเว็บบอร์ด กรุณางดเว้นการใช้ถ้อยคำที่มีลักษณะเหยียดเพศ เหยียดเชื้อชาติ ศาสนา และเชื่อมโยงถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นการล่อแหลม

คำถาม: วันนี้วันที่เท่าไหร่ ? (ใส่เฉพาะเลขวันที่เท่านั้น) *

ชื่อ: *

อีเมล: (ถ้ามี) ข้อมูลนี้จะไม่แสดงต่อสาธารณะ.

โฮมเพจ: (ถ้ามี)

ความคิดเห็น: * ใช้โค้ด HTML ไม่ได้

(สูงสุด 1,000 ตัวอักษร)
พิมพ์ได้อีก ตัว