คุกคู คุกคู ดูรึ !! ชีวิต

ส่งมาเมื่อ 01 ต.ค. 2008 - 00:00:00.  หมวด: ชีวิต  ป้าย:

ทุกชีวิตย่อมมีศักยภาพในการใช้ชีวิต หากยอมรับว่า “เกมการล่า” ว่าเป็นวิถีทางที่มีอยู่จริง

และเราสามารถยอมรับความเจ็บปวดได้เมื่อตนเองถูกล่า

ชีวิตฉันมักจะเป็นดั่งนี้…

สิบกว่าปีที่แล้ว ณ ริมธาร “ห้วยแก้ว” เชียงใหม่ สายฝนที่ตกลงมาอย่างหน่วงหนักตลอดคืน

ทำให้หลังคากระท่อมที่มุงด้วยใบหญ้าคา ทรุดฮวบลงมากองทับตัวฉันและกองหนังสือของฉันจนเปียกปอน

ฉันได้แต่หัวเราะอย่างขำขื่น สาสมใจ

วันนี้...ในหุบเขากว้าง บนแผ่นดินที่ราบสูง

หลังจากฟ้าฝนกระหน่ำสายติดต่อกันหลายวันหลายคืน ฟ้าจึงบรรณาการแสงแดดอันอุ่นเอื้อมาให้ ต้นไม้ของฉันจึงได้หายใจบ้าง ต้นไม้ใหญ่ อาจพอมีเวลาต่อรอง แต่มันสำปะหลังพ่ายแพ้แก่เกมนี้ไปแล้ว

ฉันสูญเสียความหวังสำหรับรายได้ที่ควรจะมี

ครั้งนี้ไร้เสียงหัวเราะ มีเพียงเสียงถอนหายใจ

คุกคู คุกคู ฉันเรียกขานเจ้านกน้อย “คัดเค้า”

มันเป็นเหยื่อแห่งเกมล่าของเจ้าหมาหนุ่ม ที่ฉันแย่งมาจากปากผู้ล่า เมื่อวานนี้

ขาข้างซ้ายแตกหัก ขนปีกและขนอ่อนตามตัวถูกทึ้งจนเกลี้ยงเกลา ยับเยิน

แววตาตื่นตระหนกหวาดกลัวยังพอมีอยู่

โชคดีที่ฉันมีต้นตะขบลูกดกอยู่หน้าบ้านหนึ่งต้น
อาหารชนิดใหม่ที่อาจไม่อร่อยเท่าเนื้อสัตว์

แต่มันก็ยอมกลืนกิน

อาจเป็นโชคดีที่ไม่ยืนยาวนัก เพราะต้นขะตบอายุปีกว่า ใบเริ่มเหลืองพราว

น้ำที่ท่วมขังโคนต้นกำลังทำให้มันพ่ายแพ้แก่เกม

กินเข้าไปมากๆ นะ หายเร็วๆ ด้วย ฉันวิงวอนร้องขอ

ขนปีกงอกออกมาเมื่อไหร่ ฉันจะปล่อยแกไป

เพราะฉันเองก็ไม่ชอบให้ใครมากักขังชีวิตฉันเช่นกัน

รีบเข้มแข็ง เพราะเราต่างมีหน้าที่ในการใช้ชีวิต

คราวหน้าอาจไม่โชคดีเหมือนคราวนี้

แกอาจจะถูกหมาตะปบเข้าปากแบบทันควัน

และฉันอาจจะต้องย้ายถิ่นไปปลูกต้นไม้บนแผ่นดินอื่น

[ Permalink ] . [ 7 ความคิดเห็น ]  

"เธอถูกล่าใช่มั้ย?"
"ยังไม่เคยถูก...แต่ฉันล่าชีวิตตัวเองในบางครั้ง"
"ทำไม...?"
"เผื่อการคงตัวละสิ...."
"ไม่จริงมั่ง..."
"เผื่อการอยู่รอดไง..."
"แต่บางอย่างมันหลีกเว้นได้ไม่ใช่หรือ...?"
"งั้น....ทำไมไม่ล๋ะเสียบ้าง..?????"
...............................
เข้ามาเยี่ยมเยือน....หวังว่าสบายดีน๋ะจ๋าๆๆๆๆ

ภาวนาขอให้เจ้านกน้อยหายบาดเจ็บไวๆ เมื่อโตเติบใหญ่พอที่จะบินได้ แล้วพี่เงาศิลป์จักปลดปล่อย เธอ โบยบินไป ศิลป์ แจ้งข่าวเจ้านกน้อยให้ผู้อ่านทราบด้วยนะจ๊ะ เป็นระยะ ระยะ คิดว่าผู้อ่านคงต้องการนทราบข่าวคราวและเป็นห่วง เอาใจช่วย รักษษสุขภาพ เจ้า

อ้ายแสงพูไชย
ดูเหมือนอ้ายจะบรรลุเรื่อง การ"ล่า" ได้อย่างหมดจดแล้ว
แฮ่มๆๆ
.....
อ้ายแสงดาว ขอบคุณค่ะ
ค่ะ แล้วจะเล่าให้ฟังว่าในที่สุดคุกคูเธอเป็นอย่างไร
คิดถึงเจ้าปีกงามของอ้ายแสงดาวนะคะ

แต่ก็คิดถึงนกย่างที่แม่สะเรียงแหงมโตย (อิ อิ)

"เธอประสบผลสำเร็จในการ ล่าหรือยังค่ะ?"
"ยังครับ...."
"ทำไมไม่สืบต่อการ "ล่า"ต่อไปล๋ะ?"
"สงสารชีวิตอื่นๆน๋ะครับ...นับทั้งตัวเองด้วย...หากเวลาที่คนล่า..."

ยิ้มสู้ไว้
กำลังใจจากใต้หล้า
แผ่ฝากนภาฟ้า
ดิ่งตรงส่งมาสู้ใต้ผืนดิน


รากน้อยค่อยๆ งอก
ใบเขียวเล็กๆ จะค่อยๆ ผลิออกดังถวิล
ความอบอุ่นของใจส่งไปให้ทั่วทุกแดนดิน
เข้มแข็งๆ ไว้ ความหวังไม่สิ้น ยามโบยบินจะชื่นใจ

ผู้ถูกล่า ไม่เป็นผู้ล่า
ชีวิตเต็มไปด้วยมายาภาพ

ในธรรมชาติเงียบงัน,น่าอยู่
และนิ่งสงบตลอดนิรันดร์

บลูไอซ์

ยิ้มสู้ไว้ในโลกแห่งการ"ล่า"
จึงต้องหาพันธุ์ไม้เพื่อปลูกใหม่
คงต้องปล่อยต้นเก่าเน่าเฉาไป
หวังไม้ใหม่..แกร่งกล้ากว่าต้นเดิม

....
แสงแดดในจำปาสัก

มายาภาพของเกมล่า
ทุกการล่าไม่เคยชนะธรรมชาติ

สงบนิ่ง เงียบงัน
ยามยอมรับการถูกล่า

แสดงความคิดเห็น

ในทุกความคิดเห็น จะมีหมายเลขไอพีของคุณ (38.103.63.62) แสดง

• การแสดงความเห็นในเว็บบอร์ดต้องอยู่บนพื้นฐานการเคารพในสิทธิและความหลากหลายทางเชื้อชาติ เพศ ศาสนา วัฒนธรรม และความเชื่อ ตลอดจน วิถีชีวิต และสิทธิส่วนบุคคล
• การวิพากษ์วิจารณ์คำพูด ข้อเขียน หรือความคิดเห็นของบุคคลอื่น ย่อมทำได้โดยสุภาพหลีกเลี่ยงข้อความใดๆอันเป็นการละเมิดหรือดูแคลนต่อบุคคลอื่น
• การวิพากษ์วิจารณ์การกระทำของบุคคลอื่นย่อมทำได้โดยสุภาพ ในกรณีที่เป็นการกระทำที่กระทบต่อสาธารณะหรือกระทำโดยสาธารณะ
• ประชาไทขอความร่วมมือ หากต้องการให้ข้อมูลที่คิดว่าเป็นประโยชน์ได้แสดงบนเว็บบอร์ด กรุณางดเว้นการใช้ถ้อยคำที่มีลักษณะเหยียดเพศ เหยียดเชื้อชาติ ศาสนา และเชื่อมโยงถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นการล่อแหลม

คำถาม: วันนี้วันที่เท่าไหร่ ? (ใส่เฉพาะเลขวันที่เท่านั้น) *

ชื่อ: *

อีเมล: (ถ้ามี) ข้อมูลนี้จะไม่แสดงต่อสาธารณะ.

โฮมเพจ: (ถ้ามี)

ความคิดเห็น: * ใช้โค้ด HTML ไม่ได้

(สูงสุด 1,000 ตัวอักษร)
พิมพ์ได้อีก ตัว