สัมพันธภาพของสัตว์โลก

ส่งมาเมื่อ 22 ก.ย. 2008 - 12:02:02.  หมวด: ชีวิต  ป้าย:

ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นตื่นตระหนกเบิกโพลงอยู่ในความมืดสลัวของกระสอบปุ๋ย ทันทีที่ฉันเปิดปากถุงพวกมันต่างเงยหน้าจ้องมองมาที่ฉัน ดวงตาอีกสี่คู่เป็นสีน้ำตาลกลมกลืนกับความมืดจึงไม่สะดุดใจเท่าดวงตาคู่ที่เป็นสีน้ำทะเลกระจ่างจ้าคู่นั้น

“โถ ลูกหนอลูก” ฉันร้องครางอยู่ในใจ

นั่นคือเหตุการณ์ในเวลาเช้าตรู่ ที่ฟ้าฝนกระหน่ำสายอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย กาลเช่นนี้ได้ลักพาความสดชื่นแห่งวันใหม่ไปซุกซ่อนไว้ในม่านเมฆฝนหนาทึบริมฟ้า ราวกับมันเป็นจำเลยที่ต้องโทษหนัก และเช่นกัน ฉันผู้เคยเสพสุขจึงต้องร่วมรับโทษทัณฑ์นั้นไปด้วย เพราะเวลาที่อึมครึมในแต่ละนาทีดูเหมือนเนิ่นช้าและหน่วงทับอารมณ์มากขึ้นและมากขึ้นทุกขณะ

ฉันรู้สึกตัวว่าได้ร่วมเป็นจำเลยที่ถูกพิพากษาแล้วจากธรรมชาติ ด้วยการถูกสั่งสอนให้ตระหนักรู้ถึงความสำคัญของแสงอาทิตย์ที่มีความหมายมากกว่าความสว่าง ความอบอุ่น หรือความร้อนแรงที่แผดเผา แต่มันคือความหมายแห่งความหวังของทุกชีวิต ทั้งฉัน ทั้งต้นไม้ของฉัน และทั้งแมวเหมียวตัวน้อยๆห้าตัวที่ตะเกียกตะกายอยู่ในถุงพลาสติกที่เปียกชื้นและคับแคบนี้

ลูกแมวสีดำล้วนสองตัว และสีดำแต้มขาวที่ปากและเท้าอีกสามตัว อายุของพวกมันราวๆสามเดือน แต่ร่างกายที่ผอมแกร็นทำให้ดูเหมือนอายุน้อยกว่านั้นมาก

คนที่เอามันมาส่งให้ฉันคือตาเก้ เพื่อนชาวไร่ที่มีอาณาบริเวณอยู่ติดกันทางทิศเหนือ แกเอามาให้เพราะว่าฉันเอ่ยปากถามหาลูกแมวมาเลี้ยงสักหนึ่งตัวหรือสองตัวกับยายแท่นผู้เป็นเมียของแก ที่แวะมายืมจอบไปให้คนงานดายหญ้าในแปลงมันสำปะหลัง เมื่อวันก่อน

ใครจะไปคิดว่าลูกแมวจะมาเร็ว และมากขนาดนี้ด้วยเล่า

“ผมไปขอมาจากข้างบ้าน เจ้าของเขาใส่กระสอบมาให้ทั้งคร่อก ก็ไม่รู้จะว่ายังไงเหมือนกัน”

นั่นน่ะซี ฉันคิดในใจ ฉันเองก็ไม่รู้จะว่าอย่างไรเหมือนกัน ได้แต่ถอนหายใจ แค่หมาสองตัวมันก็กินข้าววันละกิโลแล้วนี่

“ถ้ายังไงที่เหลือผมเอาไปให้ทางเถียงนาด้านล่างโน่นก็ได้” ตาเก้เห็นท่าทางยุ่งยากใจของฉันจึงพยายามหาทางออกให้ แต่ฉันสิกลับยุ่งยากใจกว่า เพราะทางข้างล่างโน่นห่างไปร่วมครึ่งกิโลเมตร มีแต่เถียงนาตาลี ใครๆก็รู้ว่ายายแดงไม่ชอบแมว ฉะนั้น ฉันพอจะนึกออกว่าพวกมันที่เหลือจะต้องระเห็จไปอยู่ที่ไหน ที่ไหนนะหรือ ก็ในป่าดงพงไพรแถวนี้ และคงเปียกปอนหนาวสั่นจนตาย หรือไม่ก็ถูกหมาพรานของตาแส เพื่อนบ้านทางทิศตะวันออกไร่ของฉันนี่แหละเขมือบมัน

ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไรถ้าจะดูแลแมวอีกห้าตัว แต่เวลาฉันไม่อยู่ไร่ใครจะดูแลแทน ช่างเถอะเรื่องนั้นค่อยว่ากัน ฉันสรุปในใจ แล้วบอกขอบคุณตาเก้อย่างเคอะเขิน ก็อย่างว่าล่ะนะ..ขอบคุณที่อุตส่าห์เอามาให้ แต่ใจหายที่มากเกินไป

ในที่สุดเจ้าเหมียวหนึ่งคร่อกก็มาแบ่งปันพื้นที่บนบ้านของฉัน พวกมันทั้งกินทั้งถ่าย ทั้งเดินทั้งวิ่งให้วุ่นไปหมด เพราะพื้นที่ข้างล่างยังเปียกแฉะไปด้วยน้ำที่ท่วมขังมาหลายวันแล้ว ไม่เว้นแม้แต่ใต้ถุนบ้าน โชคดีของเจ้าหมาหนุ่มสองตัวที่ยังมีแคร่ไม้ไผ่ให้อาศัยนอน ฉันต้องหาดินมาถมขึ้นเป็นเนินสำหรับก่อกองไฟเพื่อไล่ยุงและให้ไออุ่นในยามค่ำคืน

สามวันผ่านไป ลูกแมวทั้งหลายพยายามจะป่ายปีนลงไปข้างล่าง มันมีสัญชาตญาณของนักล่า หลังจากล่าจิ้งจก จิ้งเหลนจนกระเจิงไปหมดบ้าน มันคงอยากจะลงสนามจริงๆ ซึ่งอุดมไปด้วยหนูจี๊ดมากมายก่ายกองอยู่ทั่วไปทั้งสวน แต่เจ้าหมาหนุ่มผู้มีอำนาจเด็ดขาดในบ้านมาก่อนตั้งป้อมร้องขู่ฮึ่มๆอยู่ทุกครั้งไปที่เห็นเงาเจ้าตัวเล็กกำลังมุดช่องกล่องกระดาษที่เป็นเครื่องกัดขวางตรงประตู บางครั้งบางตัวก็กระโดดลงมาหลายขั้นบันได

ทุกครั้งที่มีเสียงแฮ่ๆ ฮึ่มๆ ฉันรีบวิ่งมาฉวยเจ้าตัวนุ่มโยนขึ้นบ้านก่อนที่จะสายเกินแก้ จนเกิดการปะทะสร้างความเสียหายแก่ชีวิต เพราะเค้าของสงครามแย่งพื้นที่ได้ก่อตัวขึ้นแล้วในบ้านนี้

นี่คือความวุ่นวายในวันฝนตกน้ำท่วมนอง ฉันต้องเฝ้าระแวดระวังไม่ให้เกิดการเผชิญหน้า แม้จะดูคล้ายๆเรื่องไร้สาระ แต่ไม่อาจมองข้าม เพราะต่างฝ่ายต่างไม่อาจเจรจา ด้วยว่าภาษาที่ใช้นั้นต่างกัน

เรื่องฟ้าฝน ฉันยอมรับว่าไร้อำนาจในการควบคุมโดยสิ้นเชิง ต้องปล่อยให้ชะตา(ฉัน)ฟ้าลิขิต แต่เรื่องราวความไม่ชอบหน้า ไม่พอใจกันระหว่างหมาและแมว ฉันไม่อาจดูดายให้ฝ่ายใดถูกทำร้ายได้ จึงครุ่นคิดหาหนทางสร้างสันติสุขในบ้านให้จงได้ แต่เพราะฉันไร้ประสบการณ์ในเรื่องราวเหล่านี้ ไม่เคยเป็นนักจัดการความขัดแย้ง ครั้นจะหาหาตำรา “สันติวิธี” หรือ “อหิงสาอารยะขัดขืน” อะไรเหล่านั้นมาอ่าน ก็คงช่วยอะไรไม่ได้

ตราบใดที่หมายังเชื่อมั่นในอำนาจ และแมวก็ยังอยากจะได้อิสระภาพกว้างไกลในชีวิต

เจ้าหมาคงไม่ยอมฟังฉัน และเจ้าแมวคงไม่ยอมรับอำนาจของหมา

โอ....ฉันจะทำอย่างไรดี

[ Permalink ] . [ 7 ความคิดเห็น ]  

เคยถามตัวเองเวลาเห็นอะไรๆ ที่น่าเศร้าว่า
เราช่วยได้ไหม?
ช่วยให้ตลอดรอดฝั่ง เราทำได้ไหม?
ถ้าทำไม่ได้ ก็อย่าได้ทำเลย เพราะมันจะรู้สึกเจ็บช้ำหัวใจภายหลังที่ช่วยเหลือได้ไม่รอดพ้นฝั่ง

แต่ใจหนึ่งก็ค้านว่า ทำไปเถอะถึงแม้จะถึงทำได้ไม่ดี ทำได้ไม่หมด
ทำในสิ่งที่เราทำได้ ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย
เพราะถ้าหากเราไม่ทำวันนี้ ไม่ช่วยในวันนี้ เราอาจจะเสียใจตอนที่เห็นสิ่งๆ นั้น นอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจในวันรุ่งขึ้นก็เป็นได้

หลายครั้งคิดได้แต่ทำไม่ได้ ไม่รู้ทำไมกัน

เพราะเราไม่กล้า หรือเพราะเรากลัว
หรือเพราะมันเป็นกรรมของเขา หรือเพราะมันเป็นกรรมของเรา อย่างไหนกันแน่นะ

หึ หึ เอาเป็นว่าถ้าคิดมากก็ไม่ต้องทำหรอกค่ะบลูไอซ์
ไม่ทำแล้วก็ห้ามเอามาคิดอีก ทำได้หรือเปล่า

ปัญหาของมนุษย์มันอยู่ที่ความคิดจริงๆ
เลิกคิดมาก ทำให้มากแล้วจะเจอทาง..ถ้าไม่เชื่อ..ต้องลงมือพิสูจน์

สวัสดีพี่ศิลป์ครับ
บ้านผมอยู่ห่างออกมาจากบ้านลุงคำครับ...
แต่ก็มีถนนตัดลัดผ่านป่ามาถึงบ้านผมได้ครับ
ผ่านมาทางหุบเขาผาแดง แวะมาเที่ยวหากันนะครับ

ปล่อยสักพักครับ....บางครั้งมันก็ดีกันได้...เผลอ ๆ อาจจะเป็นเพื่อนกัน กินด้วยกัน นอนด้วยกัน....มันเป็นเรื่องธรรมชาติครับ...สงสัยจะต้องเหนื่อยคลุกข้าวนะครับ....welcome back.....

ฝ่ายหนึ่งยึดมั่นในอำนาจ อีกฝ่ายหนึ่งอยากได้อิสรภาพ
น่าคิดเหมือนกัน..

เข้าใจว่าพอน้ำลดก็คงมีทางออก,
ดีใจที่ได้รับข่าวสารอีกครั้งครับ

ขอบคุณค่ะ คุณนกเอี้ยงนครเจดีย์ สำหรับคำทักทายพูดคุย คลุกข้าวไม่เหนื่อย แต่เผลอเหนื่อยใจตอนที่คิดว่ามันอายุยืนอีกตั้งสิบกว่าปี จากนี้ไป ใครเล่าจะดูแล หากต้องเดินทางออกจากไร่บ้าง

คุณพราย สบายดีนะคะ
ค่ะ คิดว่าน้ำลดลง คงมีทางออกไปตามธรรมชาติของมันเช่นกัน