ส่งมาเมื่อ 05 ก.พ. 2008 - 11:26:21. หมวด: กวี ป้าย:
เคยได้ฟังมาว่า ครั้งหนึ่งเออเนส เฮมมิงเวย์ได้เคยกล่าวเอาไว้ว่า
ภาวะที่ดีที่สุดสำหรับนักเขียน คือภาวะที่เปลี่ยวเหงาโดดเดี่ยว เมื่อไรก็ตามที่นักเขียนเป็นที่รู้จักของมหาชนมากขึ้น ยื่งมากขึ้นเท่าใด พลังแห่งการสร้างสรรค์ของนักเขียนก็จะยิ่งเหือดหายไป..................... เมื่อคราวแรกที่ดูหนังเรื่อง Finding Forester ก็สงสัยว่า ตัวละครหลักของเรื่องคือ William Forester ซึ่งเป็นนักเขียนมีชื่อเสียง เขียนหนังสือเล่มเดียวแล้วก็ไปเก็บตัวอยู่โดดเดี่ยวในห้องเช่าเล็กๆ ในเขตคนผิวดำ แล้วก็ไม่มีผลงานตีพิมพ์อีกเลย เมื่อดูหนังเรื่องนี้หลายรอบเข้า ว่าก็ปาเข้าไป ห้าถึงหกรอบเข้าไปแล้ว ถึงได้รู้ว่า สาเหตุที่เขาไม่เขียนหนังสืออีก คือ (ในเรื่องเขาเล่าเรื่องนี้ให้ เด็กหนุ่มชื่อ จามอล วอลเลส ฟัง) พี่ชายเขาป่วย เขาพาพี่ชายไปโรงพยาบาล ยามนั้นเขาเป็นนักเขียนชื่อดัง พยาบาลซึ่งแทนที่จะใช้เวลาดูแลคนป่วย กลับมาถามแต่เรื่องงานเขียน หนังสือ หรือเรื่องราวอื่นๆ กับเขา หลังจากพี่ชายตาย เขาก็เลิกเขียน หรือเขียนแต่ไม่ได้พิมพ์งาน แล้วก็มาอาศัยในห้องเช่าเล็ก ๆ ในเขตบล็อง
ว่ากันต่อมาว่า
ชีวิตนักเขียนต้องเดินทาง ไปใกล้ไปไกลอย่างไรก็ขอให้ได้ไป การได้ไปสัมผัสชีวิตในมิติต่างๆ พบเจอเรื่องราวต่างๆ ทำให้ได้แรงบันดาลใจ ทำให้ได้รับฟังและเก็บเรื่องราว และสิ่งสำคัญก็คือการฟัง ว่าในแง่การฟังก็เป็นส่วนสำคัญอันหนึ่งของชีวิต กับการเกี่ยวข้องเชื่อมโยงกับผู้คนและธรรมชาติ
ครั้งหนึ่งผู้เฒ่าในเมือง ตั้งคำถามกับผู้เฒ่าบนดอยว่า มีที่ดินสามสิบไร่ในเมืองเป็นที่ยังรกร้างว่างเปล่า จะทำอะไรในที่ดินผืนนั้น ผู้เฒ่าบนดอยบอกผู้เฒ่าในเมืองว่า ท่านต้องไปที่นั่นบ่อยๆ อาจจะพักค้างคืนที่นั่นบ้าง แล้วรอฟังเสียง ฟังว่าผืนดินนั้นจะบอกให้ท่านทำอะไร ถ้าท่านฟัง ท่านจะได้ยิน เวลาต่อมาผู้เฒ่าในเมือง ก็ไปที่ผืนดินนั้น บ่อยเข้า ในที่สุดที่ดินผืนนั้นก็กลายเป็นทุ่งนา แม้ว่าชาวบ้านละแวกนั้นจะวิพากษ์วิจารณ์กันว่า เอาที่ดินราคาหลายร้อยล้านมาทำนาก็ตาม
เช่นนั้นเอง..... การเดินทางของนักเขียนจะมีความหมายอะไร หากว่าเขาไม่ได้ ฟัง นั่นเพราะว่า นักเขียนก็คือนักเล่าเรื่อง ด้วยอักษร ถ้อยคำอักษร ความจริงก็อาจจะไม่ต่างจากถ้อยคำที่กล่าวออกไป ความหมายของมันจึงงดงามในความที่ว่า เรื่องราวเหล่านั้นถูกร้อยเรียงออกมาด้วยความงดงาม สิ่งที่ถูกบอกเล่าคือ ภูมิปัญญาบรรพชน หลอมรวมกับความรู้สึกนึกคิดของผู้เล่า ซึ่งประกอบไปด้วยการเกื้อหนุนมากมาย ทั้งพ่อแม่พี่น้อง ทุ่งนาป่าเขา แม่น้ำลำคลอง ทั้งหมดนั้นส่งผ่านวิญญาณนักเล่าเรื่อง ให้เขาเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว เช่นนั้นเอง เรื่องราวที่เล่าก็หาใช่เรื่องราวที่เขาสร้าง หากแต่องค์ประกอบทั้งหลายนั้นล้วนมีส่วนต่อถ้อยความทั้งหลาย
ในภาวะอันโดดเดี่ยวของนักเขียน ความจริงจึงมิอาจโดดเดี่ยว ตราบใดที่เขายังบอกเล่าเรื่องราวทั้งของตัวเอง และของผู้อื่น เขาจะโดดเดี่ยวไปได้อย่างไร แต่ความหมายก็คือ โอกาสในการที่จะได้ฟังเรื่องราวต่างๆ นั้นจะได้มาอย่างไร การเดินทางที่สามารถเกื้อหนุนการรับฟังนั้นจะเกื้อกูลอย่างไร แล้วสภาวะใดเล่าที่ดีที่สุด คำตอบก็คือ
ขณะนี้.........
[ Permalink ] . [ 0 ความคิดเห็น ]
บล็อกกาซีน (beta) |
บล็อกทั้งหมด |
จัดการบล็อก |
เงื่อนไขและข้อตกลง |
นโยบายความเป็นส่วนตัว |
ประชาไท
Creative Commons (by)-3.0 2007