กบฏสัญจร: ภายใต้ลมหนาว ความคับขันของบ้านเมืองและทุกชีวิตที่ต้องเดินต่อไป

ส่งมาเมื่อ 29 พ.ย. 2008 - 03:20:50.  หมวด: วิพากษ์  ป้าย: การเมือง, สื่อ

พิชญ์ รัฐแฉล้ม

            นานมากแล้วที่ “ประเทศของเรา” ประสบกับสภาพความมั่นคงและเสถียรภาพที่แหว่งวิ่นเต็มทน และตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าความหวังในความสำเร็จของการจัดการกับปัญหายิ่งเลือนรางไปทุกที ทุกเรื่อง ทุกราว กำลังถาโถมเข้ามาจากทุกสารทิศเพื่อมารวมศูนย์ ณ เมืองหลวงมิคสัญญีแห่งนี้ จนกระแสข่าวรายวันจากปักษ์ใต้ อีสาน...แผ่วและเบาเหมือนลมต้นฤดูหนาว

 สื่อต่างๆ ทั้งไทย-ต่างประเทศ ประโคมข่าวจากเมืองหลวงกระจายสู่ทุกอณูเนื้อโลก ช่างน่าตกใจ! ภาพแห่ง “ความรุนแรง” ของฝูงชนขาดสติและไม่เหลือแม้สายใยในความเป็นมนุษย์ร่วมกัน ถูกกระจายออกไป ควบคู่ไปกับความพยายามในการโปรโมตหนทางสู่  “สันติ”... สลับกันไปมาเหมือนนั่งดูเทนนิส เพื่อที่สุดท้ายจะสรุปบอกตัวเองว่า เรื่องราวทั้งหมดคือสินค้ายอดฮิตที่สร้างอารมณ์ร่วม (อันหม่นเศร้า) ของผู้บริโภคสื่อกระแสหลัก

เมื่อไม่นานมานี้เอง จอทีวีที่บ้านมีแต่ภาพการเสนอข่าวการจัดสานเสวนา การหาหนทางสันติ และการระงับความรุนแรงที่บานปลายอยู่ในขณะนี้เพื่อให้เข้ามาเป็นทางเลือกต่อการตัดสินใจของบรรดาผู้ (แกน) นำ โดยหวังว่าปัญหาที่เกิดขึ้นนี้จะสิ้นสุดและจบลงอย่างสวยงามโดยเร็วที่สุด แต่ภาพแบบนั้นห่างหายไปแล้ว ณ วินาทีที่ผู้คนกำลังพากันสิ้นหวังลงเรื่อย ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมามีแต่ภาพของความรุนแรง การใช้อำนาจ อาวุธ การขาดสติและเหตุผลต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ซึ่งไม่ได้มีอะไรมากไปกว่า การที่ต่างฝ่ายต่างพยายามขุดคุ้ยขยะของฝ่ายตรงข้ามออกมาประจานจนล้นเมือง... !

เราปฏิเสธไม่ได้ว่า เหตุการณ์ความขัดแย้งของกลุ่มฝูงชน การปะทะกับกับเจ้าหน้าที่ หรือการปิดล้อมสถานที่เพื่อเอาคนอื่นๆ เป็นตัวประกันต่อรอง สิ่งเหล่านั้นได้สร้างความเสียหายต่อประเทศ ทั้งทางด้านเศรษฐกิจ สังคม รวมไปถึงสภาวะจิตใจพลเมืองของชาติด้วย

  
            อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเราจะเอือมระอา เซ็งเป็ด ต่อสถานีใด ฉบับไหน แค่ไหน เพียงใด แต่สัตว์สังคมอย่างมนุษย์เราไม่มีทางที่จะปฏิเสธการรับรู้ผ่านสื่อได้เลย เพราะทุกวันนี้สื่อหรือการเสพสื่อ (ใดๆ) กลายเป็นปัจจัยที่หก (รองจากปัจจัยที่ห้าคือ มือถือ) ในการดำรงชีวิตของมนุษย์ไปเสียแล้ว ยกเว้นว่าเราจะไม่ดูอะไรและไม่พูดกับใคร

สื่อและผู้ผลิตสื่อจึงไม่มีทางปฏิเสธได้เลยว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกวันนี้ ตนเองได้เป็นผู้เกี่ยวข้องในการผสมสี (อย่างน้อยสองสี) และสร้างการรับรู้ของพลเมืองไทย... โดยเฉพาะการสร้างการรับรู้ (หรือสับสน?) ต่อเยาวชน ตั้งแต่เรื่องประชาธิปไตยยันเรื่องจั๊กแร้ที่ขาวนวลเนียน

ไม่เป็นไร ถือเสียว่า ต่อจากนี้ไปไม่ว่ากระแสข่าวจากทิศไหน ถาโถมเข้ามาอย่างไร เยาวชนและพลเมืองของชาติจะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไม่ขาดสีสัน

หมายเหตุ : ผู้เขียนเป็นนักศึกษาฝึกงาน http://www.prachatai.com/

[ Permalink ] . [ 3 ความคิดเห็น ]  

*ขอแสดง ความเสียใจ ในชัยชนะ
ที่แสนจะ อัปยศ อดสู
ของเหล่ามาร พาลทำมิตร ปิดประตู
คิดว่าอยู่ ชาติเดียว ในโลกา

*คนทั้งโลก เขามอง อย่างดูหมิ่น
จากความสิ้น วุฒิภาวะ ละศักดิ์ศรี
ไม่มีใคร ยกย่อง มองว่าดี
กับการที่ สิ้นคิด ปิดสนามบิน

*เป็นการก่อ การร้าย อย่างแน่ชัด
ภัยพิบัติ ต่อมนุษย์ สุดโหดหิน
ไม่ใช่เรื่อง เล็กน้อย ปล่อยชาชิน
เป็นความสิ้น ความไร้ ในปัญญา

*ผู้หนุนหลัง พันธมิตร จงคิดตรอง
อย่าเพียงแต่ จองหอง ครองความบ้า
ควรรู้ขอบ รู้เขต รู้เวทนา
มีปัญญา รู้คิด มีจิตใจ

*สื่อชี้นำ ล้ำลึก ศึกครั้งนี้
ที่ชวนชี้ รุกเร้า เป่าเพลิงใหญ่
สื่อเอียงข้าง ชี้ข้าง ทางเป็นไป
จนไม่รู้ อะไร ความถูกควร

คงสาแก่ใจแล้วซินะบรรดาทั้งแกนนำ และผู้อยู่เบื้องหลังการทำให้ชาติบ้านเมืองเสียหายสนองตัณหาของตน สงสารก็แต่ประชาชนตาดำๆ ที่ต้องมารับเคราะห์กรรมที่เกิดจากผู้ลุแก่อำนาจ

ชอบ อ่านกล่อน ว ณ ปากนัง อ่านหลายรอบด้วย ได้ใจ

สื่อที่ออกมาชี้นำทำให้สังคมไทยหวาดระแวงกันเองอย่างไม่สิ้นสุด
ทุกครั้งอยากบอกคนดูให้อ่าน ฟัง และทบทวน อย่าเชื่อข่าวทั้งหมด