"แม่ดึ๊" เหตุผลที่คนควรอยู่ด้วยกัน

ส่งมาเมื่อ 13 มี.ค. 2008 - 11:52:35.  หมวด: ห้องแสดงภาพ  ป้าย:

มีสถานที่ใดบ้างในโลก ที่ทำให้เราคิดถึงได้อย่างจริงๆ จังๆ ,คิดถึงและต้องกลับไปอีกครั้ง หากไม่มีความทรงจำ ,ก็คงไม่มีอดีตและอนาคต หมู่บ้านแม่ดึ๊จึงเป็นหลายเหตุผลที่คนหลายคนควรจะทำความรู้จัก

หมู่บ้านแม่ดึ๊ ตำบลแม่คง อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นหมู่บ้านริมฝั่งแม่น้ำสาละวิน เพิ่งมีโรงเรียนและครูได้ไม่นานเดือน ,สำหรับคนกะเหรี่ยงที่นั่น โลกภายนอก คือ บางสิ่งที่ควรจะเรียนรู้

...

“นาย ,นายเคยเขียนแคนโต้เกี่ยวกับแม่ดึ๊เอาไว้ใช่หรือเปล่า” ผมออกปากกะน้องอย่างนั้น
“ไมพี่ เขียนไว้นานแล้ว ตั้งแต่ไปค่ายจิตอาสากับพี่นั่นแหละ”
“เอ่อ ครือ..ผมคิดว่า เอ่อ...ผมอยากได้งานนายมาประกอบภาพว่ะ”
ผม ‘เอ่อ’ อย่างเกรงใจแกมขอกันดื้อๆ
“จริงเหรอพี่! เอาดิๆ”
เออ ดูมันเวอร์ๆ หว่ะ

^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^.^

‘แม่ดึ๊’ เหตุผลที่คนควรอยู่ด้วยกัน
1.บางเวลาของที่นี้
เดินทางไปกี่นาที
ฉันไม่เคยนับ

2.ระหว่างสายน้ำเส้นนี้
มีบางสิ่งไม่เท่ากัน
เราเรียกมันว่า "สิทธิ" หรือเปล่า

3.เสียงเด็กน้อยบางคน
ดังไม่เท่าเสียงหายใจ
รัฐมนตรี

4.ดนตรีของเราคือ
เสียงหัวเราะ
คนที่นี้

5.บางดินแดน
ไม่ต้องการ
ดินแดน

6.บางดินแดน
เพียงต้องการ
อาบน้ำห้วย

7.ฉันสร้างบางอย่างให้เธอได้
เช่น โรงเรียนและเสาธง
ที่เหลือ ฉันได้จากเธอ

8.สาละวินเดินทางมาจากไหน
ฉันเดินทางมาจากแดนไกล
เรา...มีบางอย่างร่วมกัน

9.อุดมการณ์คืออะไร
สำหรับฉันมันก็แค่
รอยยิ้มเด็กแม่ดึ๊

10.บางเช้าฉันเห็น
แสงอาทิตย์เดินทางมาพร้อม
ควันฟืน

11.ค่ำนี้เราจะกินอะไร
ดนตรี กวี ...หรือ
ความสุข

12.เหงื่อฉันไหลเปื้อนเสื้อเธอ
ที่เช็ดให้
ในเที่ยงวันหนึ่ง

13.ก่อนเดินทางมีอะไรบ้างที่เราคิด
หลังจากนั้น
มีอะไรบ้างที่เราจะไม่ลืม

14.แม่ไม่เคยถามถึงสิ่งที่เราเลือก
แม่เพียงเอ่ย
เจ้าจะกินอยู่อย่างไร ลูกเอ๋ย

15.มิตรภาพสำหรับบางคนคืออะไร
สำหรับฉัน
เราเดินทางด้วยกันบนเรือควาย

16.เสียงเตหน่า...คล้าย
เสียงเปียโน...คือ
โด เร มี ฟา ซอล ลา ที โด

17.เราฟังสิ่งที่เธอพูดไม่เข้าใจ
แต่เราแน่ใจว่าเธอหมายถึง
ยะ แอ นา

18.แม่ดึ๊ ไม่มีวาดอยู่ในกระดาษแผ่นใดบนโลกนี้
ยกเว้น
กระดาษในหน้าบันทึกของฉัน

19.เราเห็นอะไรบ้าง ณ ที่แห่งนั่น
สายน้ำ ต้นไม้ ผู้คน
เราเรียกมันว่าสิ่งมีชีวิตหรือเปล่า

20.การเดินทางคงไร้ความหมาย
หากฉันเพียงแค่รู้จักผู้อื่น
ทว่า ไม่รู้จักตัวเอง

21.คาดหวังกับรอคอย
เธอเลือกอย่างใด
รอคอยหรือคาดหวัง

22. โอ้! หนุ่ม - สาว
การเดินทางของเจ้ามีจุดหมายอยู่ที่ใด
ตัวเอง หรือผู้อื่น

23.ไม่ใช่สิ่งจำเป็นที่เราต้อง
ถามหาความหมายจากชีวิต
ด้วยตัวคนเดียว

24.เดินทางมาก...ไม่รู้ว่าจะ
เข้าใจโลก
มากไปหรือเปล่า

25.ค่ำหนึ่ง...บางใบไม้
ปลิวทักทาย
พระจันทร์

26.ฉันใช้เวลาทั้งหมดที่ค่ายแห่งนี้
ด้วยการ
มีความสุข

แคนโต้ทั้งหมดนี้เป็นของ ‘โซไรด้า’ เขียนผ่านความรู้สึกระหว่างที่เธอไปออกค่ายสร้างโรงเรียนที่หมู่บ้านแม่ดึ๊ในโครงการจิตอาสากับมูลนิธิกองทุนไทย , ‘แอะนา แอะโดะ แม่ดึ๊’ ..เธอลงท้ายเอาไว้อย่างนั้น

*นำขึ้นจอครั้งแรกที่ www.rsalife.com

 

ฝั่งจอดเทียบเรือ ท่าแม่ดึ๊

สภาพบ้านเรือน หมู่บ้านแม่ดึ๊

คุณแม่เอาร้องเท้าหนูมาตากแดดฮับ!

แม่ลูกน้อย คนนี้ กำลังจูงลูกมาเก็บผ้าของตัวเอง

เด็กๆ มักจะอายเสมอเมื่อเห็นคนแปลกหน้าถ่ายรูปของพวกเธอ

ส้วม!

ชุมชนน่าอยู่ หมู่บ้านสะอาดปลอดขยะ

น้องหมาแม่ดึ๊ มันนอนผิงแดดใต้ถุนบ้าน

[ Permalink ] . [ 12 ความคิดเห็น ]  

ผมเริ่มตัดสินไม่ออกว่าเจ้าของคอลัมน์เลือกมุมมองและเรื่องมานำเสนอดีหรือว่าบทกวีในเรื่องดีกว่ากัน "กัน" ‘โซไรด้า’ ก็คุ้นๆๆ นะ ไม่แน่ว่า คือ ด๊ะด๊ะ ลูกศิษย์กวีเนิสแห่งโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย หาดใหญ่ สงขลา ที่ไกลบ้านไปเรียน (ม.เชียงใหม่) เมื่อ 1-2 ปีก่อนหรือเปล่าครับ หากใช่ฝากให้กำลังใจด้วยครับ ถ้าไม่ใช่ก็ชื่นชมครับ

พี่สบายดีนะ สักวันโลกคงหมุนพาเรามาเจอกันอีก
นอต

เหตุผลที่คนควรอยู่ด้วยกัน
เหตุผลที่เธอควรจับมือฉัน...ดีจังชอบๆ

กวีหวาน
รูปภาพสวย
ความทรงจำอุ่น

"ก่อนเดินทางมีอะไรบ้างที่เราคิด
หลังจากนั้น
มีอะไรบ้างที่เราจะไม่ลืม"

"การเดินทางคงไร้ความหมาย
หากฉันเพียงแค่รู้จักผู้อื่น
ทว่า ไม่รู้จักตัวเอง"

"โอ้! หนุ่ม - สาว
การเดินทางของเจ้ามีจุดหมายอยู่ที่ใด
ตัวเอง หรือผู้อื่น"

อ่านท่อนนี้แล้วได้คิดมากๆเลยค่ะ
เพราะหลายๆครั้งไม่เคยตอบตัวเองได้
เดินทางเพื่อจุดหมายอะไร
ขอชื่นชมคุณโซไรด้าค่ะ
เขียนได้จับใจ

แอบเสียดายที่ไม่มีโอกาสไปเยี่ยมแม่ดึ๊เลย

เป็นกำลังใจให้นักสร้างสรรค์ทุกคนค่ะ

"เสียงเด็กน้อยบางคน
ดังไม่เท่าเสียงหายใจ
รัฐมนตรี"

---ความจริงที่ไม่ต้องพิสูจน์---

พอเห็นบล็อกนี้ ภาพความทรงจำเก่าๆ ลอยเด่นขึ้นมา
คิดถึง ได้แต่คิดถึง และเป็นกำลังใจให้เสมอนะ

หมู่บ้านดูอบอุ่นดี หรือว่าเป็นเพราะโทนภาพตามที่ตั้งใจ ก้อไม่รู้นะ

แต่กวีหวานจิงๆด้วย

ก่อนเดินทางมีอะไรบ้างที่เราคิด - เยอะมาก
หลังจากนั้น มีอะไรบ้างที่เราจะไม่ลืม - เยอะมากเหมือนกัน
ทุกครั้ง 2 สิ่งในหัวสมอง ต่างเวลาแค่ก่อนและหลัง เป็นสิ่งที่แตกต่างกันสิ้นเชิง

คุณโซไรดาเขียนได้งามมากนะคะ มีข้อคิดทุกข้อ ..ลึกซึ้งจริงๆค่ะ
ภาพก็สวย...แต่งานนี้ต้องยกให้คุณกันที่กล้าของานดีๆ..แบบตรงๆมาให้เราอ่านกันค่ะ
และขอบคุณคุณโซไรดา..ที่ยินยอม..ให้งานมา ให้เรามาร่วมชื่นชมด้วยค่ะ

เดินทางมาก ...ไม่รู้จะเข้าใจโลกมากหรือเปล่า อืม...น่าคิด

ยิ่งเดินทางมาก.....ยิ่งรู้ว่า...ที่เรารู้นั้นแทบไม่รู้อะไรเลย.....
ยิ่งเดินทางมาก.....ยิ่งรู้ว่า...เรานั้นตัวเล็กนิดเดียว.....
ยิ่งเดินทางมาก.....ยิ่งรู้ว่า...เราเป็นเพียงแค่อนุภาคหนึ่ง ....ของความยิ่งใหญ่ และทรงพลังของธรรมชาติ

แล้วมนุษย์....จะอหังการ์ไปใย...

ยิ่งเดินทางมาก...ยิ่งรู้ว่า...เราคือ..อากาศ
ยิ้งเดินทางมาก...ยิ่งรู้ว่า...เราคือ..น้ำ
ยิ่งเดินทางมาก...ยิ่งรู้ว่า...เราคือ..ดิน
ยิ่งเดินทางมาก...ยิ่งรู้ว่า..เราคือ..ดวงอาทิตย์

เมื่อเราคืออากาศ เราคือน้ำ เราคือพื้นดิน เราคือดวงอาทิตย์
เรากับโลกก็หายใจเป็นจังหวะเดียวกัน....ถือกำเนิดมาพร้อมกัน..และแตกดับไปพร้อมกัน

แล้วมนุษย์จะอหังการ์ไปใย....

เห็นแล้วรู้สึก 2 อย่างนะ
อย่างแรกคือ ความสุขของวิถีที่อิสระ
อย่างหลังคือ เศร้ากับความอยุติธรรมของสังคม

ขอบคุณพี่กันที่ให้พื้นที่เล็กๆสำหรับแคนโต้ของเรา
ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่เข้ามาเป็นกำลังใจให้ทั้งกวีแคนโต้และภาพถ่าย"กันและกัน"
ขอบคุณ ฟ้ากว้าง ทางไกล ที่ให้พวกเราคนหนุ่มสาวได้เดินทางและเรียนรู้
ขอบคุณ แม่ดึ๊...ที่ทำให้เราได้แบ่งปันความสุขและรอยยิ้ม ...แด่ผู้อื่น


ปล.เราชื่อโซไรด้า "หญิงสาวช่างฝันแห่งทะเลภาคใต้" (เมืองคอน) ไม่ได้เรียนที่ ม.เชียงใหม่ แต่รักเชียงใหม่จังๆ !!!

พี่กันและด้า
คุณทั้งสองคนกำลังสร้างผลงานทางด้านศิลปะ ร่วมกัน
รู้ตัวหรือเปล่า
งดงาม
งดงาม

งดงามครับ...

เห็นคำว่าแม่ดึ๊...ผมคลิ๊กเข้ามาดูแทบไม่ทันใจ..!!!

ผมมีเหตุที่ได้เจอกับแม่ดึ๊...ครั้งแรกตอนต้นปี 49 ครั้งที่ 2 ต้นปี 50 (ในเวลาอันน้อยนิด)

***พอกลับมา...ไม่รู้เป็นไร...

คิดถึงแม่ดึ๊...

อยากกลับไปหาแม่ดึ๊...

เจอใคร..ก็ชวนไปแม่ดึ๊...

แม่ดึ๊...มีอะไรดี...

***น้องๆ พี่ๆ ต้องไปแม่ดึ๊...

///แล้วผมจะไปหาคำตอบ...บางคำที่มันค้างใจ...ทำไมต้องแม่ดึ๊..???

ไปไม่ชวนเลยนะครับ......บอกกันหน่อยนะครั้งหน้า

แสดงความคิดเห็น

ในทุกความคิดเห็น จะมีหมายเลขไอพีของคุณ (38.103.63.17) แสดง

• การแสดงความเห็นในเว็บบอร์ดต้องอยู่บนพื้นฐานการเคารพในสิทธิและความหลากหลายทางเชื้อชาติ เพศ ศาสนา วัฒนธรรม และความเชื่อ ตลอดจน วิถีชีวิต และสิทธิส่วนบุคคล
• การวิพากษ์วิจารณ์คำพูด ข้อเขียน หรือความคิดเห็นของบุคคลอื่น ย่อมทำได้โดยสุภาพหลีกเลี่ยงข้อความใดๆอันเป็นการละเมิดหรือดูแคลนต่อบุคคลอื่น
• การวิพากษ์วิจารณ์การกระทำของบุคคลอื่นย่อมทำได้โดยสุภาพ ในกรณีที่เป็นการกระทำที่กระทบต่อสาธารณะหรือกระทำโดยสาธารณะ
• ประชาไทขอความร่วมมือ หากต้องการให้ข้อมูลที่คิดว่าเป็นประโยชน์ได้แสดงบนเว็บบอร์ด กรุณางดเว้นการใช้ถ้อยคำที่มีลักษณะเหยียดเพศ เหยียดเชื้อชาติ ศาสนา และเชื่อมโยงถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นการล่อแหลม

คำถาม: วันนี้วันที่เท่าไหร่ ? (ใส่เฉพาะเลขวันที่เท่านั้น) *

ชื่อ: *

อีเมล: (ถ้ามี) ข้อมูลนี้จะไม่แสดงต่อสาธารณะ.

โฮมเพจ: (ถ้ามี)

ความคิดเห็น: * ใช้โค้ด HTML ไม่ได้

(สูงสุด 1,000 ตัวอักษร)
พิมพ์ได้อีก ตัว