This is England : This is Thailand : อาชญากรสร้างได้

ส่งมาเมื่อ 16 ส.ค. 2008 - 23:30:04.  หมวด: วิพากษ์  ป้าย:

นพพร ชูเกียรติศิริชัย

อังกฤษ ปี ค.ศ. 1983 ยุคที่รองเท้า ‘บู้ท' สไตล์ Dr.Matins ทรงผม ‘สกรีนเฮด' เสื้อเชิ้ต ‘ลายสก๊อต' และกางเกงยีนส์ คือสัญลักษณ์แห่ง ‘อำนาจ' ที่เหนือกว่าชนชาติอื่นในหมู่เยาวชนชาวอังกฤษ

‘ชอน' เด็กชายวัย 12 ผู้ฝังใจอยู่กับการสูญเสียพ่อไปในสมรภูมิเกาะฟอร์คแลนด์ (สงครามแย่งชิงเกาะฟอร์แลนด์ระหว่างประเทศอังกฤษและ อาเจนติน่า) กำลังเริ่มต้นค้นหาชีวิตในวัยหนุ่มกับกลุ่มเยาวชนรุ่นพี่  

เขาถูกสอนให้รู้จักกับความเป็นกลุ่มก้อน หรือความเป็นสถาบันผ่านเครื่องแต่งกายสไตล์ขาโจ๋เมืองผู้ดีในช่วงต้นคริสตศตวรรษที่ 20 เขาถูกสอนให้รู้จักกับความเป็น ‘ชาย' ผ่าน ‘เกมส์' การทุบทำลายสิ่งของในบ้านร้าง ควบคู่ไปกับการที่ ‘รัฐ' พยายามปลูกฝัง ‘ความรักชาติ' ให้เหล่าเยาวชนชายเพื่อความสะดวกในการจัดส่งพวกเขาเข้าสังเวย ‘ความใคร่' ใน ‘สงคราม' ที่ ‘รัฐ' เป็นผู้ก่อ

ในฐานะเด็กหนุ่มซึ่งเติบโตมาในสังคมแห่ง ‘การแข่งขัน' และ ‘สงคราม'... ‘ความรุนแรง' และ ‘ความหยาบคาย' (ในสายตาผู้ใหญ่) จึงเป็นเพียงทางเลือกเดียวที่จะทำให้ ‘พวกเขา' ข้ามพ้นจากการถูกรังแก

และแล้วการปรากฏตัวของ ‘คอมโบ้' เยาวชนชายชาวอังกฤษผู้ผ่านการอบรมหลักสูตรพิเศษจาก ‘กรมราชทัณฑ์' ในฐานะนักโทษ ก็ได้นำพา ‘ชอน' และเพื่อนๆ อีกจำนวนหนึ่งไปสู่ ‘ความรุนแรง' ในรูปแบบใหม่

จากคำถามเรื่องความแตกต่างทางเชื้อชาติที่ ‘คอมโบ้' หยิบยื่นให้ กลับกลายเป็นความเกลียดชัง ที่นำไปสู่อาชญากรรม พวกเขาเริ่มรวมตัวขับไล่ ‘ความเป็นอื่น' ในเกาะอังกฤษ ด้วยเหตุผลในเรื่องความแตกต่างทางเชื้อชาติ และสีผิว

จากการข่มขู่เด็กนักเรียนชาวปากีสถาน สู่การทุบทำลายข้าวของและปล้นสินค้าจากพ่อค้าชาวเอเซีย จบลงด้วยร่างของ ‘มิลกี้' เพื่อนชาวอังกฤษเชื้อสายแอฟริกาที่นอนแน่นิ่งจมกองเลือด ด้วยน้ำมือของ ‘คอมโบ้' ทำให้ ‘ชอน' เริ่มกลับมาทบทวนถึง ‘บางสิ่ง' ที่กำลังฝังรากลงในจิตใจของเขา

‘ชอน' ตัดสินใจกลับไปนำธงชาติอังกฤษที่เขาเคยภาคภูมิใจลงจากหน้าต่างห้องนอน และปล่อยให้มันล่องลอยไปกลับสายน้ำ

ในขณะที่ภาพข่าวทางโทรทัศน์ยังคงนำเสนอ ‘ชัยชนะ' ของทหารอังกฤษต่อ ทหารชาวอาร์เจนตินา ด้วยความภาคภูมิใจในจำนวน ‘ศพ' ของ ‘นักรบ' เยาวชน ‘ฝ่ายตรงข้าม'...

กรุงเทพ ปี ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ยุคสมัยที่ทั้งครูบาอาจารย์และเยาวชนไทยถูกปลูกฝังให้เชื่อมั่นในเทคโนโลยี ยิ่งกว่าพ่อแม่บังเกิดเกล้า

อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยหลายสถาบัน ตัดสินใจให้ลูกศิษย์ส่งงาน และดูงานผ่าน ‘อีเมล' (ทั้งๆ ที่ต้องเจอหน้าอาจารย์อยู่ทุกวันในชั้นเรียน) ด้วยความเชื่อมั่นว่า ทุกๆ บ้านในประเทศไทยจะต้องมี ‘คอมพิวเตอร์'

แต่สำหรับนางสาว ‘วัลลี' (นามสมมติ) คำสั่งของอาจารย์กลับสร้างความกังวลใจให้กับเธออย่างยิ่งยวด เพราะเมื่อนับระยะทางจากบ้านของเธอ (อ.บ้านแหลม จ.เพชรบุรี) เพื่อเข้าสู่ตัวอำเภอ มันก็หลายกิโลอยู่

ขณะที่เท้าของเธอยังคงถีบจักรยานมุ่งหน้าสู่ร้านอินเตอร์เน็ต มันสมองของเธอก็แอบรำพึงรำพันใฝ่ฝันอยากจะได้คอมพิวเตอร์สักเครื่อง แต่สำหรับอาชีพเกษตรกรอย่างพ่อและแม่ของเธอ การได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ก็นับว่าเป็นบุญโข

"อาจารย์แม่งคิดว่าเด็กทั้งประเทศมันรวยกันทุกคนหรือไงวะ" วัลลีแอบสบถด่าท่านอาจารย์ผู้เสพเทคโนโลยีแทนอากาศด้วยความเคารพ

ท่ามกลางสภาวการณ์ทางการเมืองที่สับสนอลหม่าน เด็กนักเรียนมัธยมปลายวัย 18 ปี ตัดสินใจใช้มีดปลายแหลมปลิดชีพ ‘คนขับแท็กซี่' ด้วยข้ออ้างที่ว่า ‘เลียนแบบเกมส์คอมพิวเตอร์'

สื่อมวลชนผู้รักงานข่าวเป็นชีวิตจิตใจ เฝ้าประโคมข่าวการจัดระเบียบร้านเกมส์อินเตอร์เน็ต และเปิดเผยรายชื่อ 10 สุดยอดเกมส์อันตราย อย่างต่อเนื่อง โดยไม่คิดที่จะมองหาแรงจูงใจอื่นๆ ที่ยากไปกว่าการลงประกาศโฆษณาคุณสมบัติของเกมส์ และการนำไมค์ไปจ่อปากผู้หลักผู้ใหญ่ที่รักเยาวชนอย่างจับขั้วหัวใจให้ช่วยกันถ่มน้ำลายเพื่อสร้างภาพ

ขณะที่เจ้าของธุรกิจรถจักรยานยนต์กำลังหมกหมุ่นอยู่กับการคิดแคมเปญใหม่ๆ เอาใจวัยโจ๋ บริษัทคอมพิวเตอร์ทุ่มเทงบโฆษณาคอมพิวเตอร์รุ่นล่าสุดที่มีสีสันโดนใจวัยรุ่น เจ้าหน้าที่นอกแถวบางส่วนกำลังจัดหา ‘ตัวยา' ใหม่ๆ ไว้เมามอมเยาวชน

นักการตลาด และนักออกแบบระดับโลก กำลังคิดค้นนวัตกรรมใหม่ๆ เพื่อดูด ‘เงิน' จากกลุ่มGeneration Z[1] (ผู้ที่เกิดใน ค.ศ.1995-2009 ซึ่งเป็นกลุ่มเยาวชนที่เติบโตมากับโทรศัพท์มือถือ และคอมพิวเตอร์) หลังจากที่พวกเขาประสบความสำเร็จกับการรณรงค์ให้เด็กๆ ทั่วโลกหันมาสนใจ ‘แฮรี่พอตเตอร์' เครื่องเล่มเกมส์ ‘เพลย์สเตชั่น' ‘โทรศัพท์มือถือ' ‘iPod' และอีกสารพัดสินค้าในยุคที่โลกถูกทำให้เล็กลงเท่าปลายนิ้ว

ทางออกของผู้ใหญ่ในสังคมไทย คือ "อย่าให้เด็กรับรู้อะไรที่ผู้ใหญ่ไม่ชอบ" แต่สำหรับเยาวชนไทย ข้อมูลมากมายที่ถูกยัดลงในหัวสมอง มันทำให้พวกเขาสับสนว่า แท้จริงแล้ว ‘บางสิ่ง' ที่มีผลต่อจิตใจและพฤติกรรมของพวกเขาในวันนี้คือ ‘อะไร' แล้วเขาจะจัดการกับเจ้า ‘อะไร' ได้ ‘อย่างไร' คำอธิบายอย่างง่ายที่สุด มันจึงลงเอ่ยที่ ‘การเลียนแบบ' ‘ใคร' และ ‘อะไร' สักอย่าง

น่าเสียดายที่พวกเขามิอาจค้นพบ ‘บางสิ่ง'ในจิตใจ ได้เหมือน ‘ชอน' ในภาพยนตร์ This is England

[1] อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมใน บทความ Genaration Z Toward the world of the child-king.นิตยสาร iDesign ฉบับที่ 54 เดือนมกราคม 2007

[ Permalink ] . [ 5 ความคิดเห็น ]  

นั่นคือมุมมองข่าวอาชญากรรมที่เกิดขึ้นบ่อยๆในหน้าหนังสือพิมพ์ไทย
ผู้ร้ายคือคนร้ายในตัวเอง ไม่มีใครพูดถึงสังคมที่แวดล้อมตัวเขาอยู่
นอกจากสิ่งปลุกเร้าในชีวิตสมัยใหม่แล้ว ผมยังสนใจประโยคที่พ่อเด็ก
บอกว่า ลูกอยากได้มอร์ไซต์แต่ยังไม่มีเงินซื้อให้ สื่อไม่ได้ทำให้เรารู้จัก
ครอบครัวนี้มากขึ้นเท่าไหร่นัก น่าคิดต่อว่า สังคมไทยมีส่วนสร้าง ความยากจนให้ครอบครัวนี้มากน้อยเพียงใด เรื่องจึงกลายเป็นเศร้าแบบนี้

สำหรับผม สาเหตุหลักและตัวเร่งก็คือทักษิณ ที่กลายเป็นระบอบทักษิณไปนานแล้ว เพราะมันไม่ใช่เรื่องของตัวบุคคล แต่เป็นระบบและประกอบไปด้วยกลุ่มคนจำนวนมากที่คิดแบบเดียวกัน มีเครือข่าย มีการจัดตั้งองค์กร มีแผนการ มียุทธศาสตร์ มีทุน มีความกระเหี้ยนกระหือรือ โดยมีเป้าหมายเดียวกันคือเงินและอำนาจไม่ว่าคุณจะต้องแลกมาด้วยความพินาศฉิบหายของสภาพแวดล้อม ทั้งทางกายภาพและทางสังคม มากมายเพียงใด

ครอบครัวถูกบั่นทอนให้ล่มสลาย พ่อแม่ถูกกดดัน ถูกบีบให้ทิ้งลูกออกไปหาเงิน โดยสิ้นเปลืองเวลามากกว่าที่ควร และโดยวิธีที่ต้องเสียความเคารพ ความนับถือตัวเอง คุณจะรู้สึกว่าดำรงชีพได้ยากขึ้นทุกทีถ้าไม่รู้จักการโกหก การเอารัดเอาเปรียบ การเห็นแก่ตัว การทำลายผู้อื่น การประจบประแจง ดังนั้นจึงเป็นการดีที่จะให้ลูกๆได้เตรียมตัวไว้ โดยฝึกจากเกมส์ก่อนออกไปเจอของจริงข้างนอก คุณต้องละทิ้งศาสนา เพราะเห็นว่ารังแต่จะเป็นตัวถ่วงคุณในการรักษาชีวิตให้อยู่รอดได้ในโลกใบนี้ โลกที่ถูกออกแบบและชี้นำด้วยทุนนิยมสามานย์ ที่ทักษิณเป็นสังฆราชอยู่ในไทย ถึงตอนนี้ทักษิณจะไม่อยู่แต่ระบอบนี้หยั่งรากลงแล้ว การทำลายระบอบนี้ยังมีงานที่ต้องทำอีกเยอะ

เราไม่ควรต้องตกอยู่ในสภาพนี้เพราะบรรพบุรุษเราได้คิดวิธีป้องกันไว้ให้เราเรียบร้อยแล้ว แต่เป็นเพราะความประมาท และขาดการรักษาสืบต่อมรดกที่บรรพบุรุษให้ไว้อย่างเอาจริงเอาจัง จึงทำให้เราหลงทาง เห็นผิดเป็นชอบไปหลงไหลได้ปลื้มกับมารร้ายทักษิณกับทุนสามานย์ ที่คอยแต่จะชักนำเราไปเป็นทาส มอมเมา กดขี่ ทำร้าย ตัวเราและลูกหลาน ทางออกจากกับดักมรณะนี้ เราต้องหันกลับไปทบทวนภูมิปัญญาของบรรพบุรุษเรา ซึ่งเป็นหนึ่งในหลายๆหนทางที่จะช่วยเราจากวิกฤตินี้ได้ เพียงแค่คุณเปิดใจยอมรับและเลิกดูถูกตัวเอง เลิกดูหมิ่นบรรพบุรุษตัวเอง เลิกเห็นฝรั่งเป็นพระเจ้า ศึกษาพระรัตนตรัยของชนเผ่าเรา คือ ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ใคร่ครวญและตรองดูให้ดี คุณจะพบทางออก คุณจะเห็นคุณค่าแล้วจะพบด้วยความประหลาดใจว่าบรรพบุรุษของเราช่างยิ่งใหญ่และอัจฉริยะเหลือเชื่อ ทิ้งสิ่งดีๆให้เรา(แค่ที่ตั้งของประเทศก็อยู่ในทำเลที่อุดมสมบูรณ์สะดวกสบายที่สุดของโลกอยู่แล้ว ) ประเทศเล็กๆอย่างเรา มีมรดกที่ล้ำค่าอยู่ในครอบครอง แต่ส่วนใหญ่ของพวกเรากลับไม่ค่อยรู้กัน วันนี้มีบางคนได้เริ่มจุดประกายบางอย่าง แม้จะสะเปะสะปะ แต่เชื่อว่าในที่สุดเราจะพบมรดกและทางออกของเรา

มันไม่เกี่ยวกับเทคโนโลยีเลยแม้แต่น้อย เชื่อดิ หมู่บ้านฉันห่างไกลความเจริญโคตร ๆ ยังมีฆ่าหั่นศพ ผลักตกน้ำ มีความรุนแรง กลายเป็นตำนานที่เอาชื่อฉันไปอ้างด้วยเสียอีก (ฉันซวยเลย) แต่เทคโนโลยีทางการแพทย์ (ที่ครอบคลุมการวินิจฉัยทั้งร่างกายและจิตใจ) ที่กำลังจะเข้ามาในหมู่บ้านฉันนี่แหละที่จะทำให้รู้สาเหตุต้นตอของความรุนแรง

สิ่งที่รุนแรงที่สุดมันข้นลึกเข้าไปในจิตใจเรานั้นเอง แต่การแสวงหาทางจิตวิญญาณเลิฟแอนด์พีซบ้าบออะไรนี้มันไม่ได้ช่วยอะไรหรอก จะกำจัดปีศาจโดยที่จะไม่เป็นปีศาจไปด้วยมันเป็นไปไม่ได้ การโทษเกมส์หรืออะไรมันก็เป็นความมักง่ายของพวกอนุรักษ์นิยมก็แค่นั้น เทคโนโลยีไม่เกี่ยวอะไรเลย

อ่านดูคอมเมนท์ของคุณไทยแท้ๆ แล้ว สังสัยอดคิดไม่ได้ว่า "ระบอบทักษิณ" มีความหมายคำจำกัดความว่าอย่างไร กินขอบเขต ขนาดไหน, หรือมีความเข้าใจส่วนตัวว่าอย่างไร หรือ เป็นแค่สำนวนบัญญัติที่แม้ คนพูดยังรู้คุมคลือเอง
อะไรคื่อขอบเขตความหมาย ที่ไม่ว่า ฟนไม่ตก น้ำไม่มา ไฟไม่มี ขี้ล้นถัง ก็โยนให้เป็นเพราะระบอบทักษิณได้