ตากอากาศบ้านเกิด (12) ท้องฟ้ามาถึงช้า กับหัวรถไฟไม้ฟืน

ส่งมาเมื่อ 03 ก.ค. 2008 - 00:00:00.  หมวด: ชีวิต  ป้าย:

วจีเอ่ยเอื้อนออกไป

อาจมิใช่ดังใจรู้สึก

หากแต่เราคงดำเนินต่อข้ามผ่านกาลคืน

ค้นหาแรกก้าวจากเริ่มต้น

จนพลันหายไปในอากาศ

พยายามเข้าใจ...จะดำรงอยู่อย่างมีเราอย่างไร ณ ที่นั้น

สบเข้าไปนัยน์ตาเธอ

มิใช่ใครเลยที่ฉันรู้จัก

ดื่มด่ำความงงงันอันว่างเปล่าด้วยสำนึกที่แสนเปลี่ยวเหงา

ณ บัดนี้ สำหรับฉัน บางคำผุดขึ้นมาอย่างง่ายดาย

ซึ่งฉันรู้ว่ามิมีความหมายมากมาย

หากเปรียบเทียบกับคำกล่าว

เมื่อฅนรักได้สัมผัส

เธอมิอาจรู้ว่าสิ่งใดที่ทำให้ฉันรักในเธอ

และฉันเองก็มิอาจรู้ว่าเธอรักสิ่งใดในความเป็นฉัน

อาจเป็นภาพของใครบางฅนที่เธอคาดหวัง

ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันมิอาจเสแสร้งใดใด ด้วยรู้ว่าแสนเปลี่ยวเหงา

และใกล้ถึงจุดท้ายสุดแห่งความรู้สึกที่เราต่างรับรู้

นานเท่าไหร่ที่ฉันหลับใหล

นานเท่าไหร่ที่ฉันล่องลอยกับความเปลี่ยวเหงา

ข้ามผ่านกาลคืน

นานเท่าไหร่ที่ฉันอยู่ในฝันที่อาจเป็นจริง

หากฉันเพียงหลับตาและพยายามทั้งหมดใจ

เพื่อเป็นใครฅนหนึ่งฅนนั้นของเธอ

ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันมิอาจเสแสร้งใดใด ด้วยรู้ว่าแสนเปลี่ยวเหงา

และใกล้ถึงจุดท้ายสุดแห่งความรู้สึกที่เราต่างรับรู้

นานเท่าไหร่ที่ฉันหลับใหล

นานเท่าไหร่ที่ฉันลอยล่องอย่างเปลี่ยวใจผ่านกาลคืนนั้น

นานเท่าไหร่ที่ฉันคงดำเนินต่อไปเพื่อเข้าถึงยามอรุณรุ่ง

ข้ามผ่านเสียงกระซิบ และแสงที่แปรเปลี่ยน

ณ ที่ที่เราต่างเอนกายเคียงข้าง

 

 

Late for the sky, Jackson browne

เพลงดังขึ้นในบ้าน แน่นอนว่าเป็นเสียงเพลงที่ลูกชายนำกลับบ้าน

เวลาว่างของทุกวัน เสียงกังวานของเพลงประหลาด

ผมมักเปิดเพลงที่ทำให้ต้นยางมีน้ำตาสีขาวไหลหลั่งออกมา

พกพาไป พร้อมหนังสือ

เสียงเพลงที่ไม่มีลูกบ้านไหนเปิดฟัง

เหมือนหนังสือที่ไม่มีลูกบ้านไหน อ่านมันอย่างกับจะกลืนกิน

หนังสือกับเพลง ทำให้ลูกชายของแม่หลงทาง

เบี่ยงชีวิตออกไปจากเส้นทางคาดหวังเดิมๆ

จากท่าเรือของความห่วง สู่เกาะเปลี่ยวอันน่าห่วง

น่าสะพรึงกลัว เป็นเช่นนี้มานาน

เพลงเหมือนจะบอกว่า ลูกชายกลับมาจากเกาะไหนสักแห่ง

ลอยน้ำอยู่บนโลกใบนี้

ผมหลงรักเพลง Late for the sky

Jackson browne … ไม่รับรู้ด้วย เพื่อนเอย

ยินแต่เสียงหัวรถไฟไม้ฟืน ปล่อยควันดำผ่านมาอีกแล้ว

ฝูงนกนางแอ่นบินตีคู่ขนาน

ลูกชายคนตัดฟืนหนีออกข้างรางเหล็ก

เสียงสูบฉีดไอร้อนดังน่ากลัวเกรง

กงล้อเหล็กยักษ์เหยียบรางเหล็กด้วยท่วงท่าขากิ้งกือ

เสียงร้องโหยหวน เหมือนเสียงร้องอันทุกข์ทรมาน

แซ่โบยนักโทษที่ถูกคุมขังอยู่ในถังดำมหึมา

รถจักรแล่นไป แล่นด้วยไฟกับไอน้ำ

[ Permalink ] . [ 15 ความคิดเห็น ]  

รอ (คนสองหน้า)

"เขียนรูปความเศร้า ทางรถไฟสีเทา...และคนเหงาเดินทางเดียวดาย"
ิ

:-]

หวัดดีครับพีนนท์

ขออนุญาต เก็บไว้นะครับ

รักษาสุขภาพนะครับ

คุณสายชลครับ น่าจะมีรูปความเศร้าจากทางรถไฟ รถไฟ ไม้หมอน และคนเดินเดียวดายแน่ๆครับ มีเรื่องชวนหนาวๆอยู่ในฉากนั้นเยอะมาก และพยายามถอดรหัส คุณjim อยู่ครับ สงสัยว่าไม่จบแน่ๆครับ และเอกครับ ได้เลยครับ ขอบคุณครับ

คุณนนท์ ทางรถไฟ ไม้หมอน ตู้ ชั้น มีชีวิตที่หลากหลายอยู่ในนั้น ฉันนิยมชั้นสามมีเพราะมีอะไรให้ดูให้รู้สึกมากๆ อีกอย่างฉากชีวิตในตู้รถไฟบางทีต้องดูด้วยว่าเป็นสายใหน และบรรยากาศขณะเดินทางมีส่วนกับความรู้สึกนะ

รถไฟชั้น 3 นั่นแหละที่ได้เห็นวิถีชีวิตชาวบ้านแท้ ๆ
สายเหนือ-นั่งสบายคุยกันเบา ๆ เรื่องฝนตกแดดออกไม่ค่อยมีเรื่องหนัก
สายอีสาน-ร้อน....แน่น....ผู้โดยสารเต็มตลอด..ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่เพิ่มรถสายอีสาน การรถไฟทำอะไรอยู่ สัมภาระของคนอีสานก็มีมากกว่าคนภาคเหนือ....รถไม่สะอาด ตู้โดยสารก็เก่า ไม่ค่อยมีคนหัวหมอร้องเรียนเหมือนคนสายใต้หรือเปล่า???????
สายใต้-เต็มทุกเที่ยวเหมือนกันพอดี สัมภาระคนใต้ก็ไม่ค่อยมีเพราะคนใต้รวยแล้ว ไม่ต้องหอบหิ้วของมากมาย ตู้โดยสารก็สะอาดดีกว่าสายอีสาน ถ้าไม่สะอาดก็จะโดนร้องเรียนทุกเรื่อง(ก็เลยจำเป็นต้องทำให้มีมาตรฐาน
นั่งรถไฟคนเดียวเหงาแน่ ๆ ชีวิตก็ลำบาก...ต้องนั่งนึกถึงอนาคต...ต้องนึกว่าลงรถไฟแล้วจะทำอย่างไรต่อ...พรุ่งนี้จะเอาอะไรกิน...เจ้าหนี้จะมาทวงไหม....เรื่องขึ้นโรงศาลจะเอาเงินที่ไหนจ้างทนาย....เรื่องทุกข์ร้อยแปด...จะหาความยุติธรรมให้ชีวิตได้ที่ไหน...ชาติหน้าละมั้ง
คนรวยน่ะหรือ ขึ้นเครื่องบินไปแล้ว...ชั่วโมงเดียวก็ถึง..กลับบ้านไปนอนห้องแอร์สบาย
นี่แหละชีวิตและข้อแตกต่าง.....

ใช่ ใช่ ขึ้นรถไฟ ชั้นสาม มันส์ เรจพบความหลากหลายทางชีวภาพ เห็นคนทุกชนชั้นบางทีรถเต็ม มีคนอุ้มลูกจูงหลานมา อ้ายก็ยกที่ให้เขา และเราก็ได้รู้จักสนทนาผู้คนด้วย มิตรภาพเกิดขึ้น ณ ที่นี่ ฯลฯ แต่ตอนนี้อายุมากแล้ว เมื่อเดินทางโดยรถไฟ เมื่อมีกะตัง อ้ายก้อไปตู้นอน ไปร่วมกิจกรรมการเคลื่อนไหวที่กรุงเทพ หรือไปสัมมนา ฯลฯ เราเกรงไม่มีแรง แต่เมื่อใดขากลับขึ้นเชียงใหม่ไม่หน้าเทศกาล อ้ายก็นั่งชั้นสาม เก้าอี้ว่าง เราก็เหยียดตัวนอน ได้ ตวย มันส์ คับพี่น้องทั้งหลาย , นนท์ รักษาสุขภาพ ทั้งครอบครัว นะ คับ มีโอกาศจักไปเยือน ไปสิงอีก

รถไฟชั้น3 ระหว่างจังหวัดน่านั่งมากครับ มีบางอย่างเกิดขึ้นกับรถไฟวิ่งระยะสั้น คือคนมักคุ้นหน้าคุ้นตากัน มีคนขึ้นประจำ และความรู้สึกใกล้ เสียงโหวกเหวกพูดคุยกันลั่นโบกี้ นั่นเป็นสิ่งที่ใครคงคาดไม่ถึง แต่ต้องรถไฟวิ่งระยะสั้นนะครับ
แต่ชั้น3ระยะยาวมันก็ได้กลิ่นไปอีกแบบ มันอึด มันนาน ทน ข่มใจ ได้ความรู้สึกบำเพ็ญมากๆครับ ผมอยู่ในบรรยากาศนั้น เป็นสิบๆปี เพิ่งน้อยลงเมื่อไม่นาน
ชั้น3 คืออารมณ์ความรู้สึกเพื่อนร่วมชาติจริงๆครับ
และเราก็เป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมชาติของคนอื่น

ขอบคุณครับ คุณสายชล คุณนกเอี้ยงนครเจดีย์ และอ้ายแสงดาวครับ
มาร่วมมองรถไฟชั้น3
ไม่ค่อยมีใครเขียนถึงรถไฟชั้น2 นะครับ ผมมักเรียกว่า ชั้นเอน
ผมกะว่า จะเขียนถึงด้วย ต่อจากชั้นเอน ก็จะถึงชั้นนอน

สรุปรถไฟมี 3 ชั้น ชั้นนั่ง ชั้นเอน และชั้นนอน ครับ..
(ความสะอาดนั้น ค่อยว่ากันครับ)

วจีเอ่ยเอื้อนออกไป
อาจมิใช่ดังใจรู้สึก...

และมากมายกว่านั้นคือทุกสิ่งที่เราแสดงต่อกัน
อาจจะไม่ใช่ดังที่ใจรู้สึก
อ่านแล้วเศร้า...
อาจเพราะหนทางแบบนั้น
ไม่ยอมสุดสิ้น
และมีแต่ต้องเดินต่อไป

ส่วนรถไฟนี่นั่งทีไรเป็นเหงาทุกที
ไม่ว่าจะเหงาแบบนั่ง เอน หรือนอน
^^'

น้องตุ๊กครับ รถไฟเป็นอย่างนั้นจริงๆ การออกตัวของมัน เหมือนสบัดอะไรบางอย่างออกไป
แต่ไม่หลุดออกไปเสียที
เรื่องของคนส่ง และเรื่องของคนไป รถไฟแน่ๆ

วจีเอ่ยเอื้อนออกไป
อาจมิใช่ดังใจรู้สึก..
เป็นอย่างนั้นจริงๆ เพลงประจำตัวครับ

การฝึกความอดทนที่ดีไม่ต้องไปไหนหรอกครับ ให้ฝึกนั่งรถไฟไทย ชั้น 3 (ขอย้ำว่ารถไฟไทย...ไม่ใช่รถไฟยุโรปหรืออเมริกา.....ทั้งอึด ทั้งทน และนานมากกกกก..........
เรื่องตรงเวลาก็ไม่ต้องพูดถึง.....อย่างที่คุณชนกลุ่มน้อยว่านั่นแหละครับ....

ผมก็เริ่มหลงรักเพลง Late for the sky แล้วครับพี่นนท์
ผมเห็นพี่นนท์ เขียนถึงหลายคั้งเลยไปหามาฟัง
รักมันแล้วครับ ถึงว่าเพลงของพี่นนท์ส่วนใหญ่ รู้สึกถึงความเศร้าได้ทั้งนั้น
รักษาสุขภาพครับพี่นนท์

น้องเอกครับ ดีใจด้วยครับ พบและได้ฟังเพลง เลท ฟอร์ เดอะ สะกาย กับพี่--ที่มามันยาวมาก เป็นเพลงสามัญประจำบ้านก็ว่าได้ ทั้งพกพา ทั้งพกไปเปิดในสถานที่อโคจร โซโลบาดใจ ตะโกนตัดพ้อโลกแบบไม่เกรี้ยวกราด แต่ประมาณว่า มีอะไรอีกมั้ยที่ท่านยังไม่โยนลงมาใส่ฉัน โยนลงมาสิ แล้วท่านจะเสียใจ เพราะฉันยังมีชีวิตอยู่ต่อไป ท่านอย่าเจ็บช้ำให้มากไปกว่านี้เลย ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันหัวเราะให้กลางดึกได้โดยที่ต้นไม้ไม่เคยคิดว่าฉันบ้า อะไรอย่างนั้น ประมาณนั้นแหละน้อง เอ..!! เกี่ยวกับสาระเพลงมั้ย

นกเอี้ยงนครเจดีย์ครับ เหมือนคุณว่าครับ ชั้น3 เป็นประชากรชั้น3ของประเทศ และประชากรชั้นที่จำต้องเลือก เช่น ไม่มีที่นั่งชั้นอื่น จำต้องไป อาจทนนั่งหรือไม่ทนนั่งไปสู่ปลายทางแบบความรู้สึกตกอยู่ท่ามกลางสารเคมีรั่วทำอันตรายแก่ร่างกายได้ อะไรทำนองนั้นแหละครับ

แต่รถไฟชั้นที่ลวงโลก คือชั้น2 นะครับ
คงได้เขียนถึงแน่ หรือคุณเห็นเป็นอย่างไรครับ

ชั้น3ซื่อตรงต่อความอึด อืด ข่ม ทน นาน
ชั้นนอน ชั่งเถอะ

ชั้น 2

ขอบคุณครับ มาทักมานำพากันไปดูรถไฟ

วันนี้(แบบว่าอู้งาน) ควานหา Late for the sky มาฟัง
ด้วยความอ่อนด้อยทางภาษาปะกิด
ไม่อินนัก
แต่สำนวนถอดความของพี่นนท์
ทำให้ตะกอนที่นอนก้นฟุ้งขึ้นมาเชียว
จากที่ลึกๆนั่นแหละค่ะ
โดยเฉพาะท่อน

สบเข้าไปนัยน์ตาเธอ
มิใช่ใครเลยที่ฉันรู้จัก

คิดว่าตัวเองรู้ซึ้งดีไม่น้อยไปกว่า
Jackson browne
แน่นอน

ถ้า

วจีเอ่ยเอื้อนออกไป
อาจมิใช่ดังใจรู้สึก

ทำให้เศร้าลึกแล้วละก็

สบเข้าไปนัยน์ตาเธอ
มิใช่ใครเลยที่ฉันรู้จัก

ก็ทำให้เจ็บลึก อืมมม ลึกทีเดียว

-..-''

แสดงความคิดเห็น

ในทุกความคิดเห็น จะมีหมายเลขไอพีของคุณ (38.103.63.60) แสดง

• การแสดงความเห็นในเว็บบอร์ดต้องอยู่บนพื้นฐานการเคารพในสิทธิและความหลากหลายทางเชื้อชาติ เพศ ศาสนา วัฒนธรรม และความเชื่อ ตลอดจน วิถีชีวิต และสิทธิส่วนบุคคล
• การวิพากษ์วิจารณ์คำพูด ข้อเขียน หรือความคิดเห็นของบุคคลอื่น ย่อมทำได้โดยสุภาพหลีกเลี่ยงข้อความใดๆอันเป็นการละเมิดหรือดูแคลนต่อบุคคลอื่น
• การวิพากษ์วิจารณ์การกระทำของบุคคลอื่นย่อมทำได้โดยสุภาพ ในกรณีที่เป็นการกระทำที่กระทบต่อสาธารณะหรือกระทำโดยสาธารณะ
• ประชาไทขอความร่วมมือ หากต้องการให้ข้อมูลที่คิดว่าเป็นประโยชน์ได้แสดงบนเว็บบอร์ด กรุณางดเว้นการใช้ถ้อยคำที่มีลักษณะเหยียดเพศ เหยียดเชื้อชาติ ศาสนา และเชื่อมโยงถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นการล่อแหลม

คำถาม: วันนี้วันที่เท่าไหร่ ? (ใส่เฉพาะเลขวันที่เท่านั้น) *

ชื่อ: *

อีเมล: (ถ้ามี) ข้อมูลนี้จะไม่แสดงต่อสาธารณะ.

โฮมเพจ: (ถ้ามี)

ความคิดเห็น: * ใช้โค้ด HTML ไม่ได้

(สูงสุด 1,000 ตัวอักษร)
พิมพ์ได้อีก ตัว