เปิดตัวหนังสือ :นัยความสัมพันธ์ ของ การเดินทางอันยาวนานตั้งแต่ต้นจนจบ

ส่งมาเมื่อ 08 พ.ย. 2008 - 00:00:00.  หมวด: ชีวิต  ป้าย: นัยความสัมพันธ์, การเดินทางอันยาวนานตั้งแต่ต้นจนจบ, เสี้ยวจันทร์

เปิดตัวหนังสืออีกแล้วหรือพี่..!??!” เครื่องหมายประหลาดใจตามมาด้วยความตกใจ ประมาณว่าไม่เข็ดหลาบจำเสียทีนะพี่ หนังสือเล่มไหนเล่มใหม่หรือพี่ ออกมาเมื่อไหร่ ไม่เห็นหน้าเห็นตาเลย

“นั่นสิ มันหลบอยู่ตรงไหน กลายเป็นของหายากไปได้อย่างไร หลบหน้าหลบตาคนอ่าน”

ทีเล่นหรือทีจริงก็ตาม สุดท้ายผมก็บอกไปว่า สงสัยแผงเขาไม่ว่างวางของหนัก หรือไม่ก็เขาเก็บออกไปจากแผงเสียแล้วมั้ง แล้วเขาก็ถามต่ออีกว่า แล้วพี่จะมาเปิดตัวหนังสืออีกทำไม สำนักพิมพ์ที่พิมพ์งานของพี่รวยเหรอ ผมรีบออกตัวว่า เปล่า อาจจะจนก็ได้มั้ง

พอศอของข้าวแพงไข่ไก่แพง บนหนทางที่ไม่ได้ปลูกข้าวกินเอง และไม่ได้เลี้ยงไก่ไว้กินไข่ พอคิดว่าจะเปิดตัวหนังสือ ให้รู้สึกเป็นเรื่องยากๆเปลืองๆ(ตัว)ชอบกล ใครกันเล่าสนุกสนานกับการโขลกน้ำพริกละลายแม่น้ำ

วัฒนธรรมเปิดตัวหนังสือ จำเป็นหรือไม่เพียงใด ผู้อ่านอาจชั่งใจแล้วคิดเห็นไปได้ต่างๆนานา จำได้ว่าครั้งแรกที่ผมนั่งลงเผชิญหน้ากับคนดู เพื่อตอบคำถามและพูดถึงหนังสือเล่มที่ตัวเองเขียน ผมรู้สึกเหมือนเด็กนักเรียนหลังห้องคนหนึ่ง ครูสั่งให้ออกไปยืนอยู่หน้าชั้นเรียน พร้อมกับตอบการบ้านข้อที่ยากที่สุด

ผู้ฟังเป็นเพื่อนร่วมชั้น มองจ้องมาเป็นตาเดียว

แล้วคำตอบตะกุกตะกักก็ตามมา ครูคอยแหย่คอยหยอดบ้าง กับคำตอบที่ดูโง่ๆน่าอายเพื่อน

แต่ผมก็รอดตัวมาได้ ด้วยผู้ดำเนินรายการถามแบบถ้อยทีถ้อยอาศัย ไม่รุกฆาตให้เด็กชายเสียหน้าหน้าชั้นเรียน

ครั้งนั้น ผมออกจะตื่นเต้น เพราะเป็นหนังสือเล่มแรกในชีวิต และได้รับเกียรติอย่างสูงที่ผู้พิมพ์จัดเวทีย่อมๆ ให้ผมพูดถึงสิ่งที่ผมเขียนทั้งเล่ม ทั้งๆที่ไม่ใช่เป็นหนังสือขายดิบขายดีอะไร จำนวนพิมพ์ก็ไม่มากมาย แค่ 1,000 เล่ม (ยังแอบเห็นมีเหลืออยู่จนถึงวันนี้)

หลังจากนั้น ก็อีกครั้งหนึ่ง แล้วเว้นว่างให้ผมโล่งใจมานาน ว่าหนังสือออกมาเล่มหนึ่ง แล้วเราต้องออกไปบอกอีกว่า เราเขียนอะไรไปบ้าง โถๆๆ... อาชีพนี้ช่างประหลาดล้ำเหลือ

ความพยายามจะทำงานเขียนหนังสือ นับตั้งแต่ครั้งแรก มันเต็มไปด้วยไฟฝัน ความทะเยอทะยาน ถนนทุกเส้นที่มองไปเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้ โปรยส่งกลิ่นหอมยั่วล้อหัวจิตหัวใจ ช่างสง่างาม สวยงาม บริสุทธิ์ น่าหลงใหล อิสระในโลกกว้าง ฯลฯ ดูดีเหลือเกิน

ผมมักมีน้ำเสียงกระซิบบอกตัวเอง เป็นไงนาย สาแก่ใจแล้วสิ เหมือนอย่างที่นายหวังหรือเปล่า ... กว่าจะรู้ สัมผัสถึงแก่นแท้อย่างจริง เวลาก็รวบหัวรวบหางไปเรียบร้อยแล้ว

“แก่นแท้อย่างจริง”  ที่ว่านั้น ผมบอกใครตรงๆบนบรรทัดสาธารณะไม่ได้หรอก และมันอาจเป็นความลับไปตลอดชีวิตก็ได้

ครั้งนี้ น่าจะเป็นครั้งที่ 3 ที่ผมออกมายืนหน้าชั้นเรียนอีกแล้ว เพียงแต่ว่าคราวนี้ ผมมีเพื่อนนักเรียนหลังห้องด้วยกันมายืนเป็นเพื่อนด้วย แม้ไม่อาจรู้ว่า เพื่อนจะทำให้เราหน้าแตก หรือคุณครูกับเพื่อนรวมหัวกันทำให้เรากลายเป็นตัวตลก ให้เพื่อนๆในชั้นเรียนหัวเราะขำๆ

เริ่มต้นมาจาก เสี้ยวจันทร์ แรมไพร บรรณาธิการผู้อยู่เบื้องหลัง ซีไรต์ อะวอร์ด มาแล้ว 3 คน กำลังออกหนังสือเล่มใหม่ชื่อ นัยความสัมพันธ์ (ชื่อออกจะหมิ่นเหม่ในหัวอกเราเหลือเกิน ผมได้ยินครั้งแรก เหมือนเสียงมีหางหวานๆลอยมาประมาณว่า ไงจ๊ะ ในความสัมพันธ์)

หนังสือเขาออกมาใหม่หมาด เขามีใจอยากชวนผมไปร่วมด้วย

“นัยความสัมพันธ์ ของ การเดินทางอันยาวนาน ตั้งแต่ต้นจนจบ”

นัยนั้นจึงเกิดขึ้นมาอย่างมีปีมีขลุ่ย มีเพลง ด้วยผู้มารับเชิญคือ วงฝ้าย กับ ไวด์ซี๊ด พร้อมเครื่องดื่มบ้าง ขนมบ้าง มีเก้าอี้ให้นั่ง ณ ร้านเล่า ถนน นิมมานเหมินทร์ เย็นย่ำ 6 โมง วันอาทิตย์ ที่ 16 พฤศจิกายน 2551

 

เรียบร้อยเสร็จสรรพในนัยความสัมพันธ์จริงๆ

เสี้ยวจันทร์ แรมไพร เป็นบรรณาธิการให้งานเขียนของผมมาแล้ว 5 เล่ม ไม่น้อยเลย ไม่น่าเชื่อ อาจจะโทษฐาน นัยความสัมพันธ์ นี่แหละ

“การเดินทางอันยาวนาน ตั้งแต่ต้นจนจบ” รวมเรื่องสั้นที่ใกล้จะเก็บออกจากร้านไปอยู่ห้องเก็บของเต็มที หรือบางร้านอาจจะเก็บไปเรียบร้อยแล้ว ด้วยข้อหาฉกรรจ์ว่า ยอดขายไม่เดิน ฮ่าฮ่า..

“แล้วมาเปิดตัวในวันที่หนังสือกำลังถูกเก็บออกจากร้านนี่นะพี่”

“ใช่” ผมตอบเสียงแข็ง “แต่ในความสัมพันธ์เพิ่งเริ่มต้น”(ฮ่าฮ่า)

ผมไม่รู้ว่าน้องคนถามจะเข้าใจหรือเปล่า ว่าผมได้ยืนหน้าห้องเรียนเคียงคู่กับบรรณาธิการที่เขียนหนังสือ ครั้งแรกเลยนะเนี่ย

ดูท่าเขาจะตามมา edit ชีวิตจริงต่อหน้าสาธารณะกันคราวนี้แหละกระมัง edit ต้นฉบับงานเขียนบนหน้ากระดาษยังไม่พอ ยังตามมาบนพื้นที่ชีวิตจริงอีกต่างหาก

ลองดูและลองแลครับ ใครว่าง ใครใกล้ ใครไกลแต่บังเอิญมาอยู่ใกล้ถนนนิมมานเหมินทร์วันนั้น ลองแวะไปดูเด็กหลังห้องสองคน มายืนต่อหน้าคุณครูที่ชื่อ อุรุดา โควินท์ แถมหัวท้ายด้วยเพลงอีก 2 วง สงสัยมีถั่วคั่ว ข้ามเกรียบ อะไรๆชุบแป้งทอด พั้นส์หวานให้กินดื่มบ้างนะครับ

กว่าจะเป็นหนังสือสักเล่มหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย จะยืนอยู่บนแผงวางได้นานๆก็ยาก กว่าจะเดินทางไปขึ้นหิ้งหรือวางบนโต๊ะนักอ่านยิ่งยากไปอีก ยิ่งเป็นเรื่องการเปิดตัวหนังสือ โอ..ยย.. ยากจริงๆ(หากไม่มีนัยความสัมพันธ์)

วันที่เราไม่อาจคาดหวังได้ว่า หนังสือจะมีช่องทางออกตามหาคนอ่านหรือไม่ แต่เวลานอนบูดมอมแมมบิดเบี้ยวอยู่ในโกดังเก็บของนั้นมีเหลือเฟือ โอกาสได้พบหน้านักเขียนหน้าเหี่ยวหน้าย่น ก็มีเวลาเพียงน้อยนิดเช่นกันครับ สมบัติยั่งยืนนานยืนทนซ้ำซากของคนเขียนหนังสือเค้าหล่ะครับ

แต่อย่างน้อยที่สุด มาร่วมต้อนรับและอาลัยให้กับหนังสือ 2 เล่ม เล่มหนึ่ง กำลังจะออกไปจากร้าน พร้อมเชื้อเชิญหนังสืออีกเล่มหนึ่งเข้าร้านมาแทน นัยความสัมพันธ์ของการเดินทางอันยาวนาน ตั้งแต่ต้นจนจบ ครับ

 

 

[ Permalink ] . [ 11 ความคิดเห็น ]  

ได้ซื้อหนังสือการเดินทางอันยาวนาน ตั้งแต่ต้นจนจบ จากซีเอ็ด มาอ่านเมื่อหลายเดือนก่อนน๊ะ
เนื่องจากไปสดุดตากะชื่อผู้เขียน เพราะยังจำได้ไงเมื่อยี่สิบปีที่แล้วนู้นนนนน ที่ศูนย์วัฒนธรรมภาคเหนือที่ กทม.
แล้วจะไปหาซื้อนัยความสัมพันธ์มาอ่าน วางขายต่างจังหวัดแล้วยัง ขอให้ขายดี เชื่อเถอะน๊ะ

กำลังชั่งใจอยู่ครับ...
ตระเวนพฤศจิกายน หรือธันวาคมดี?
ใจหนึ่งอยากนั่งรถไฟไปเรื่อยๆ เปื่อยๆ
คิดถึงเส้นทางคดเคี้ยวลัดเลาะภูเขา ดงดอย และสายลมหนาวเหลือเกิน
อีกใจรอว่าจะโปร่งโล่งได้สัก 4-5 วันหรือไม่
ไปเที่ยวต่างเยี่ยมเยือนเพื่อนมิตร...
เช่นทุกๆ ปี

คงต้องรอใกล้ๆ วันสุดท้ายปลายสัปดาห์...
พี่นนท์สบายดีนะครับ

ระลึกถึง...
(และฝากไปยังเพื่อน-ไวด์ซี้ดด้วยครับ
ไม่ได้เจอนานเหลือเกิน)

ยินดีๆครับคุณพระคุณ อยากให้อ่านให้สนุก และมีอะไรจับใจบ้างนะครับ

ลองดูครับอังคาร ถ้าพบคราวนี้ หรืออีกครั้ง ต้องชวนมากินกาแฟใต้ร่มสักหน้าบ้านสักมื้อ(หรือหลายมื้อครับ)ครับ 16 พย ไวด์ซีดมาแน่ และคงอยู่ไปถึงอีกงาน 22 พ.ย เปิดอัลบั้ม หมายเหตุเชียงใหม่2008 ร่วมกันหลายคน ไวด์ซี๊ด ด้วยครับ
ที่ศูนย์สถาปัตยกรรมล้านนา(คุ้มเจ้าบุรีรัตน์) สี่แยกกลางเวียง เผื่อจะมีเวลาครับอังคาร ทางภูเขายังเหมือนที่อังคารว่า ยังมีอีกมากครับ อาจเจอกันใช่ไหม
ระลึกถึงและคิดถึงครับ

โฮ้ น่าไปร่วมนะคะงานเปิดตัวอัลบั้ม แต่เสียดายจังคงไม่มีโอกาส เพราะกลับไปถึงบางกอกวันที่ยี่สิบเอ็ด คงไปเชียงใหม่ไม่ทัน เสียดายจัง ยังไงก็ขอให้หนุกหนานนะคะ

คุณjimครับ มีโอกาสและว่างได้มานะครับ ระดับความปลอดภัยของเชียงใหม่ยังสามารถร้องเพลง imagine ได้เต็มปากเต็มคำอยู่ครับ

คงจำกันได้น่อ ไม่เจอพี่นนท์นานแล้ว
ซื้อหนังสือการเดินทางอันยาวนานฯ มาอ่านแล้วเจ้า
บนเส้นทางนั้นมีความหมายกับเรื่องราวผู้คนหรือสิ่งที่พานพบ
อ่านแล้วรู้สึกคิดถึงพงไพร คิดถึงธรรมชาติบนภูสูง
และคิดถึงผู้คนอีกฟากฝั่งที่เคยเยือนจัง
ขอให้สร้างสรรค์ผลงานต่อ ๆ ไปเน้อเจ้า

ยินดีและขอบคุณครับ พนาไพร ภูคีรี ท่องแถบนี้กันนานจริงๆนะครับ ยังจำได้เสมอครับ
บนเส้นทางที่พบพาน อย่างที่ว่าครับ

คบกับใครไม่คบ ไปคบกับเสี้ยวจันทร์ จึงมันส์ฮา ฉะนี้แล (ก็เขาออกจะน่ารัก)

น่าสนุกนะนนท์นะ อยากไปอาบหนาวที่โน่นบ้าง
แต่ที่นี่อาบหนาวแทบไม่ไหวเช่นกัน

พี่ศิลปืครับ ดูท่าจะมันส์ฮาไปได้เรื่อยๆครับ ทำให้เห็นโลกน่าเฮฮาไม่น้อยครับ
ประมาณว่า สมาคมคนมันส์ฮา อะไรทำนองนั้นครับ อยากให้หนุกหนานปนเปสัพเพเหระ
ไม่รู้จะได้แค่ไหนครับ

16 พยพรุ่งนี้ไปพบกันที่ร้านเล่าเน้อหมู่เฮา

แสดงความคิดเห็น

ในทุกความคิดเห็น จะมีหมายเลขไอพีของคุณ (38.103.63.62) แสดง

• การแสดงความเห็นในเว็บบอร์ดต้องอยู่บนพื้นฐานการเคารพในสิทธิและความหลากหลายทางเชื้อชาติ เพศ ศาสนา วัฒนธรรม และความเชื่อ ตลอดจน วิถีชีวิต และสิทธิส่วนบุคคล
• การวิพากษ์วิจารณ์คำพูด ข้อเขียน หรือความคิดเห็นของบุคคลอื่น ย่อมทำได้โดยสุภาพหลีกเลี่ยงข้อความใดๆอันเป็นการละเมิดหรือดูแคลนต่อบุคคลอื่น
• การวิพากษ์วิจารณ์การกระทำของบุคคลอื่นย่อมทำได้โดยสุภาพ ในกรณีที่เป็นการกระทำที่กระทบต่อสาธารณะหรือกระทำโดยสาธารณะ
• ประชาไทขอความร่วมมือ หากต้องการให้ข้อมูลที่คิดว่าเป็นประโยชน์ได้แสดงบนเว็บบอร์ด กรุณางดเว้นการใช้ถ้อยคำที่มีลักษณะเหยียดเพศ เหยียดเชื้อชาติ ศาสนา และเชื่อมโยงถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นการล่อแหลม

คำถาม: วันนี้วันที่เท่าไหร่ ? (ใส่เฉพาะเลขวันที่เท่านั้น) *

ชื่อ: *

อีเมล: (ถ้ามี) ข้อมูลนี้จะไม่แสดงต่อสาธารณะ.

โฮมเพจ: (ถ้ามี)

ความคิดเห็น: * ใช้โค้ด HTML ไม่ได้

(สูงสุด 1,000 ตัวอักษร)
พิมพ์ได้อีก ตัว