ผมพบบันทึกมีอายุ 11 ปี 'พลัดหลงไปบนความตายสัญจร' (จบ)

ส่งมาเมื่อ 02 ต.ค. 2008 - 00:00:00.  หมวด: ชีวิต  ป้าย:

31 สิงหาคม 2540

13.30 น. ไกลลิบ ถนนโค้งพุ่งผิดรูปหายไปในพงหญ้าสูงท่วมศีรษะ คนหนึ่งเหมือนหลักกิโลเมตรเคลือบสีดำ เห็นมาแต่ไกล เพียงแต่เสาหินเคลื่อนที่ได้ ช้าเหมือนมด พอรถวิ่งไปใกล้ จึงเห็นผืนผ้าขาวเขียนตัวหนังสือด้วยหมึกดำ เคียงคู่ไปกับเสาหิน เหมือนไม่รู้สุขรู้เศร้า

เสาหินสวมหมวกเก่าๆ รองเท้ายางหุ้มส้น ในใจผมคิดว่า แกคงเดินเรียกร้องบางสิ่งบางอย่าง

พอรถแล่นผ่านตัวแก โค้งถนนเป็นเส้นตรงอีกครั้ง ความจริงก็ปรากฏ

ขบวนแห่ศพ!!..

รถผมเชื่องช้าเป็นไส้เดือน เหมือนว่าล้อรถหุ้มด้วยหนังงูเหลือม ลมตีเข้ามาทางหน้าต่าง ไม่ใช่ลมดอกไม้สด แต่เป็นลมมีกลิ่นธูป

ผมมองจ้องตัวหนังสือสีดำ ชื่อ สกุล และวันมรณะ

มีคนหายไปจากโลกหนึ่งคนแล้ว

ขบวนนุ่งดำยาวเหยียดเหมือนมดอพยพ เลาะขนานมากับแนวพงหญ้า มุ่งตรงไปยังที่เปลี่ยว แล้วปี่พาทย์จากลำโพงก็ดังขึ้น แล้วสีดำกับสีขาวก็พาดผ่านไปทั้งขบวน เชือกเส้นใหญ่อยู่ในมือชักลากรถบรรจุหีบใส่ร่างไม่มีชีวิต

สิ่งมีชีวิตบนโลก ไม่ต่างจากนักโทษที่ยืนเผชิญหน้ากับเสาหลักประหาร รอเวลาคำสั่งลากตัวไป แต่น่าแปลกที่เรายังทะเลาะ ห้ำหั่น โกรธแค้น ฆ่าฟันกันได้อย่างกับลืมนาทีบนเสาหลักประหาร

เห็นรูปถ่ายผู้จากไป นึกถึงบางคำ...

“โลกวันนี้ คนเฒ่าเผาร่างคนหนุ่มสาว...”

โอ มนุษย์ทุกคนต่างเดินทางไปสู่บรรยากาศอัศดง เย็น และมืดสนิทนาน

จากมือแม่ ถึงเชิงตะกอน หรือหลุมฝังศพ

คล้ายจะนอนฟังเสียงทิพย์จากรากหญ้าไชชอน เสียงน้ำค้างยามดึกตกใส่ผืนดิน

และเสียงลามเลียของเปลวไฟครั้งสุดท้าย

14.10 น. ฝนตกปรอยๆอีกแล้ว และมีท่าว่าจะตกหนัก พอข้ามน้ำปิง ผมนึกถึงทางลัด นานนับปีที่ไม่ได้ผ่านมา ลองไปดูสักหน่อย ถนนขรุขระเล็กเหมือนเส้นเชือก เหมือนเดิมทุกอย่าง

ผ่านทุ่งนาสีเขียวกว้างขยายออกไป หมู่บ้านเงียบเชียบ ราวกับหมู่บ้านร้าง

14.20 น. ข่าวจากวิทยุ บอกความคืบหน้าเจ้าหญิงประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เจ้าหญิงไดอานาชนเสาในอุโมงค์ ทำไมข่าวถึงประหลาดเช่นนี้ เป็นอื่นไปได้มั้ย

ข่าวการจากไปของเจ้าหญิง เป็นช่วงเวลาฝนตกหนักที่หมู่บ้านร้างริมฝั่งน้ำปิง

ฝนยิ่งตกหนัก เหมือนห่าเม็ดฝนไข่ไก่

คลื่นเสียงวิทยุยามนี้ บอกเรื่องเศร้าให้ชาวโลก เจ้าหญิงจากไปตลอดกาล เพลงของมาร์ค นอฟเลอร์ เคล้ามากับสายฝน เพลงนั้นได้ยินเสียงปี่สก็อต ในท่วงทำนองเพลงเซลติก

ผมกุมพวงพาลัยด้วยความรู้สึกเย็นเยือก

นึกถึงนายทหารหนุ่มก่อซูเลบนพรมแดน กลับมาหาพ่อในค่ายอพยพริมฝั่งน้ำสอง(สาขาแม่เมย) รู้จักกันในชื่อค่ายโซโกร

“พ่อ ผมกลับมาแล้ว”

นายทหารหนุ่มร้องไห้

ผมไม่รู้ว่าพ่อเขาจะปลอบอย่างไร หลังลูกชายทิ้งดินแดน สนามเพลาะของลูกชายโดนยึด แม้จะยันสู้นานนับครึ่งศตวรรษ...

ผมเลือกมาทางลัดเส้นนี้ ราวตั้งใจมาฟังข่าวร้าย เรื่องจากโลกอื่นมาสร้างบรรยากาศหมองหม่นกดทับอยู่เหนือทุ่งนาสีเขียวกับเม็ดฝนตกหนัก

14.35 น. รถบรรทุกอออยู่ริมถนน แต่ละคันบรรทุกหินคลุกยางมะตอยร้อนสีดำ รถเหยียบพื้นกำลังทำงาน คนงานรุมล้อมดูโทนสีดำไปหมด อายร้อนโชนขึ้นเหนือหินดำ เนื้อตัวทุกคนเปียกโชก อยู่กับหินร้อน การงานของพวกเขา

14.55 น. ถึงถนนใหญ่สู่ตัวเมืองเชียงใหม่ ชั่วอึดใจ ไฟแลบวับแวมอยู่กลางถนน เห็นไกลๆ ฝูงรถยาวเหยียดคลานไปเท่าความเร็วของไส้เดือน

ร่างมนุษย์อีกร่าง อยู่ในผืนผ้าขาวห่มตัว ห่างออกไปราวสิบเมตร รถมอเตอไซค์ฉีกเป็นกองเศษเหล็ก เกลื่อนไหล่ถนน

ผมหยิบเพลง BLOWIN IN THE WIND ของ บ็อบ ดีแล่น เปิดดังลั่นห้องแคบๆใส่ล้อเคลื่อนที่ ที่ปัดน้ำฝนยังทำงาน อากาศนอกห้องเหมือนเมืองนรก เบลอหม่นไปทุกทาง คำตอบอยู่ในสายลมยามนี้ ช่างบางเบาเหลือเกิน

++++++++++++++

หมายเหตุ บันทึกชิ้นนี้ ผมเขียนในวันประหลาดๆ เหตุการณ์คล้ายๆกันมาต่อเนื่อง ปะติดปะต่อราวกับการเล่าเรื่องจากโลกอันลี้ลับ และเราเป็นผู้เฝ้ามองอยู่ห่างๆ วันสาหัสสากรรจ์ของวันใดวันหนึ่ง ราวกับจะยกโขยงกันมาถล่มทลาย แล้วประตูความจริงก็ไหลบ่ามาให้เห็นโลกจริง แม้เวลาผ่านมา 11 ปี ช่างดูราวเหตุการณ์เพิ่งผ่านไปเมื่อวาน ถือเป็นว่าผ่านมาพบบันทึกนิรนาม ตั้งวางอยู่ใกล้ตา อ่านข้ามเวลา ก่อนรถไฟจะออกจากสถานี เจ้าของบันทึกคงไม่เจตนาให้คนอื่นอ่าน แต่ขบวนรถไฟยังไม่เทียบชานชาลา รถไฟมาผิดเวลา นายสถานีแจ้งให้ผู้โดยสารทราบ แต่ไม่มีประโยชน์ใดใด อ่านบันทึกชิ้นนี้ดีกว่า ...เรื่องจริงของเขาผู้บันทึกแน่ๆ อ่านแล้วเป็นไงบ้าง...

[ Permalink ] . [ 6 ความคิดเห็น ]  

สวัสดีครับพี่
ผมอ่านงานชิ้นนี้แล้วชื่นชอบคำนี้เป็นพิเศษ
"ฝูงรถยาวเหยียดคลานไปเท่าความเร็วของไส้เดือน"
มันอารมณ์เดียวกันกับ "ด่วยหอยทาก" เลยครับ
ในวันที่ไส้เดือนโดนแดดเผา มันค่อยๆ ม้วนตัวแล้วห็แน่นิ่งลงช้าๆ
ผมได้แต่หวังว่า ถนนทุกสายในเชียงใหม่อย่าได้เป็นเช่นนั้นเลย
รื่นรมย์ในห้วงยามของปลายฝนครับ

เหมือนได้ข่าวคราวคนเดินทางตามฝั่งโขง
ต่วยหอยทาก เห็นภาพเลยน้องมาตร
หน้าหนาวใกล้เข้ามา คงได้พบกันบ้างนะ

และอยากชวนไปอ่าน www.non.banleng.com
ครับ

สวัสดีคะ พยายามเข้า เวบwww.non.banleng.com หลายครั้งแล้วคะแต่เข้าไม่ได้เลย ไม่ทราบเปนเพราะ อะไร ยังไงก้อจะลองต่อไปคะ

ลองดูใหม่นะครับคุณjim www.non.banleng.com ครับ

นานแล้วไม่ได้เจอกัน.....โน้นตั้งแต่ครั้งที่ทีมงานประชาไทจัดประชุมที่ร้านสายหมอกกับดอกไม้
.........................
เข้ามาเยี่ยมครับ

ฯลฯ " โอ มนุษย์ ทุกคนต่างเดินไปสู่ บรรยายกาศอัศดง เย็น และมืดสนิทนาน

จากมือแม่ ถึงเชิงตะกอน หรือ หลุมฝังศพ

คล้ายจะนอนฟังเสียงทิพย์จากรากหญ้าไซซอน เสียงน้ำค้างยามดึกตกใส่ผืนดิน

และเสียงลามเลียของเปลวไฟครั้งสุดท้าย ฯลฯ "


โอ มนุษย์ ... " จากมือแม่ถึงเชิงตะกอน หรือ หลุมฝังศพ "

แม่พระธรรมชาติให้กำเนิดเราเป็นเช่นนั้นเอง

แม่พระธรรมชาติให้กำเนิดมนุษย์

และแม่พระธรรมชาติก็ให้มนุษย์คืนสู่ดินเมื่อถึงกาลเวลาแห่งสังขาร

และแม่พระธรรมใชติก็คุมกำเนิดมนุษย์ เมื่อ มนุษย์ อวิชชา มิคารวะแม่พระธรรมชาติที่ให้กำเนิด พระคุณพ่อ พระคุณแม่ ของตัวเอง และตัวมนุษย์เอง ฯลฯ


....... อุบัติเหตู รถชน รถคว้ำ

....... การตีรันฟันแทง การสาด ลูกกระสุนทักทายเลือดเนื้อ กัน

......การกระหายสงคราม

ฯลฯ ฯลฯ ฯลฯ


" ตถาตา ...... มันเป็นไปเช่นนั้นเอง "


รำลึก นนท์ , กล้วย , ธันวา ... น้องชาย น้องสาว หลานชาย , คับ

แสดงความคิดเห็น

ในทุกความคิดเห็น จะมีหมายเลขไอพีของคุณ (38.103.63.62) แสดง

• การแสดงความเห็นในเว็บบอร์ดต้องอยู่บนพื้นฐานการเคารพในสิทธิและความหลากหลายทางเชื้อชาติ เพศ ศาสนา วัฒนธรรม และความเชื่อ ตลอดจน วิถีชีวิต และสิทธิส่วนบุคคล
• การวิพากษ์วิจารณ์คำพูด ข้อเขียน หรือความคิดเห็นของบุคคลอื่น ย่อมทำได้โดยสุภาพหลีกเลี่ยงข้อความใดๆอันเป็นการละเมิดหรือดูแคลนต่อบุคคลอื่น
• การวิพากษ์วิจารณ์การกระทำของบุคคลอื่นย่อมทำได้โดยสุภาพ ในกรณีที่เป็นการกระทำที่กระทบต่อสาธารณะหรือกระทำโดยสาธารณะ
• ประชาไทขอความร่วมมือ หากต้องการให้ข้อมูลที่คิดว่าเป็นประโยชน์ได้แสดงบนเว็บบอร์ด กรุณางดเว้นการใช้ถ้อยคำที่มีลักษณะเหยียดเพศ เหยียดเชื้อชาติ ศาสนา และเชื่อมโยงถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นการล่อแหลม

คำถาม: วันนี้วันที่เท่าไหร่ ? (ใส่เฉพาะเลขวันที่เท่านั้น) *

ชื่อ: *

อีเมล: (ถ้ามี) ข้อมูลนี้จะไม่แสดงต่อสาธารณะ.

โฮมเพจ: (ถ้ามี)

ความคิดเห็น: * ใช้โค้ด HTML ไม่ได้

(สูงสุด 1,000 ตัวอักษร)
พิมพ์ได้อีก ตัว