blogazine prachatai บล็อกกาซีน (beta)  |  บล็อกทั้งหมด  |  จัดการบล็อก  |  เงื่อนไขและข้อตกลง  |  นโยบายความเป็นส่วนตัว  |  ประชาไท

ความสุขในพ่อคือความสุขในลูก บนความขรุขระของภูเขาลูกนั้น (2)

Submitted on 03 July 2009 - 09:38:12.  Category: ชีวิต.  ป้าย:

พ่อของลูกคือลูกของพ่อ ล้วงหนังสือ “เจ้าชายน้อย” ออกจากกระเป๋าสะพาย เป็นเล่มเดียวที่ติดตัวไปด้วยทุกครั้งที่ลูกชายเดินทางไปด้วย และไม่อาจรู้หรอกว่าจะได้เปิดอ่านในช่วงไหนเวลาไหน ลูกของพ่อคือหลานของปู่กำลังง่วนอยู่กับสมุด ดินสอ สีในกระเป๋าเช่นกัน เขาคงนึกอยากเขียนภาพ

ความสุขในพ่อคือความสุขในลูก บนความขรุขระของภูเขาลูกนั้น (1)

Submitted on 24 June 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:

เดินทางแบบกระเด็นกระดอนอยู่ในกระป๋องหนาหนักติดล้อ  และความยาวนานของระยะทาง  กว่า 5 ชั่วโมงไปให้ถึงใจกลางภูเขา  แต่ยิ่งคิดว่าเมื่อไหร่จะถึงใจกลางภูเขาตามมาตรวัดของแผนที่แผ่กางออกกว้าง  ยิ่งกลับเป็นเรื่องยากไปถึงใจกลางภูเขาที่อยู่ในใจ 

ภูเขาเป็นทะมึนก่อกำแพงรายล้อม  

พ่ออยากรู้อะไรในตัวลูกชาย

Submitted on 14 June 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:

 

 

เป็นเวลา 10 กว่าปี ที่ผมไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกับพ่อใต้ชายคาเดียวกันนานๆ แต่คราวนี้ พ่ออยู่กับผมนานถึง 90 วัน พ่อในวัย 74 เพิ่งผ่านการบำบัดรักษาหัวใจอย่างชนิดลุ้นเส้นยาแดงผ่าแปดกันมา และต้องควบคุมตัวเองเรื่องการดื่ม กิน เคลื่อนไหว และเคร่งครัดกับขนาดจำนวนยารักษาอย่างชนิดห้ามขาดเกินเวลา

กอดครั้งหลังสุด และมิตรภาพเด็กชายสองคน

Submitted on 06 June 2009 - 00:27:33.  Category: ชีวิต.  ป้าย:

ไหนๆ ก็กอดกันแล้ว กอดต่ออีกครั้งเป็นไรไป
ภูเขาลูกนั้นมีเถียงไร่ตั้งอยู่โดดเด่นและโดดเดี่ยว สองพ่อลูกชวนกันไปยังเถียงไร่
ที่นั่นคงสบายตา ดูลับหูลับตาคน ไม่มีใครไป พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว กลับพบกับไม้สามต้น ดูราวเป็นพี่น้องกัน ทรงพุ่มงามเหลือเกิน เหมือนก้อนเมฆย้อมสีเขียวเกิดเปลี่ยนใจอยากมาปักเป็นต้นไม้อยู่บนผืนดิน

มองแล้วมองอีก ยังไม่อิ่ม
“กอดดีกว่าพ่อ” เสียงนั้นบอก
“พ่อกอดด้วย”
นานอย่างนาน ผลัดกันกอดไม้สามต้นนั้น

กอดอีกครั้งหนึ่ง ... “เอ้า เอาเลย กอดเลยลูก”

Submitted on 29 May 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:

  

ขอทะลึ่งๆ เว่อร์ๆ อีกสักครั้งเถอะครับ ผมรู้สึกอย่างนี้จริงๆ ทันทีที่นึกอยากเขียน และโชว์รูปที่น่าจะอยู่ในอัลบั้มรูปส่วนตัว ว่างๆก็เอามาแบวางออกดูและรำลึกถึง มากกว่านำออกมาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าสายตาสาธารณะ ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่า เบื่อๆ เซาๆ ซึมๆ ว่างมาก มาทำเรื่องดูดีกันมั้ยลูก

 

 

มา ม๊า มาทำซึ้งกันสักครั้งดีกว่ามั้ย

"เอ้า เอาเลย กอดกันเลยลูก" พูดแค่นั้นเจ้าชายน้อยโผประจำการทันที

ผมไล่ตามเก็บรูป

"พ่อกอดมั้ย" เขาถามกลับมา

"กอดสิ ต้องกอดแน่ๆ ว่างแล้วยัง" หมายถึงไม้ต้นนั้น หมายตาไว้เหมือนกัน และถูกรักหลงในเวลาอันรวดเร็ว

"ถ่ายรูปมั้ย" เขายึดกล้องไปกดรูป

วันนั้น วันที่ต่างคนต่างออกเดินมากอดต้นไม้ ผมแอบเห็นหลายคนโอบกอด ผมไม่แน่ใจว่า เมื่อโอบเจ้าผิวสัมผัสแข็งทื่อแล้ว จะสัมผัสเสียงภายในอันเต็มไปด้วยน้ำเสียงความอ่อนหวาน เย็นเยียบ เต็มไปด้วยความรักและให้อภัยหรือไม่

"หลับตาสิ ได้ยินเสียงเขาหายใจมั้ย" ผมชวนเจ้าชายน้อยหลับตา

เขาหลับตาแล้วบอกว่า ได้ยินเสียงลมกับเสียงจักจั่น

"ต้องบอกคูคูกับน้องแก้มมากอดบ้างนะ" เขายังพูดเผื่อแผ่ไปถึงเพื่อนของเขา


เขาถามกลับมา พ่อได้ยินอะไรบ้าง

"มีหัวใจเต้นอยู่ข้างใน" ผมไม่รู้ว่าเขาจะเข้าใจมั้ย

"ต้นไม้มีหัวใจด้วยเหรอ"

"มีสิ ลูกฟังดีๆ แนบให้ชิดเลยนะ ได้ยินมั้ย"

"ใช่จริง ได้ยินแล้ว"..

 

 





 


 

เสียงของความรู้สึกลูกชาย ถึงพ่อในวันลาจาก

Submitted on 22 May 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:


พายุน้ำแข็งกลางป่าสนในวัน “ผีไปแต่งงาน”

Submitted on 14 May 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:

ตลอดระยะเวลาเกือบ 20 ปี ที่ผมตระเวนท่องไปตามป่าเขาในภาคเหนือ ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเผชิญหน้าจริงๆ กับพายุลมแรงที่หอบน้ำแข็งมาด้วย จนติดตรึงอยู่ในพายุน้ำแข็ง ไม่เห็นทางข้างหน้าและไม่เห็นทางข้างหลัง ขยับไปไหนไม่ได้ ราวกับทุกอย่างตกอยู่เหนือการควบคุม นอกจากยอมรับสภาพแล้วจำนนกับความเป็นไป



เขียนถึง “พ้อเลป่า” หลังวันหลับพักผ่อนชั่วนิรันดร์

Submitted on 04 May 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:

วันที่ 8 มีนาคม 2552 ผมนั่งเคียงข้างพ้อเลป่า ก่อนเดินทางกลับ ผมบอกว่า อีกสองสามอาทิตย์จะเข้ามาเยี่ยมอีกครั้ง เวลาผ่านไปสามอาทิตย์กว่า ตรงกับวันที่ 2 เมษายน 2552 พ้อเลป่าก็จากไปจริงๆ


ผมไปถึงบ้านแม่แฮคี้ตอนบ่ายแก่ๆวันต่อมา บ้านไม้ริมถนนมีคนจับกลุ่มพูดคุยกันอยู่บนบ้าน ไล่เรียงอออกมานอกประตูบ้าน ผู้เฒ่ากวีแห่งแม่แฮใต้จากไปจริงๆ รูปวางถ่ายไว้บนโลงไม้ รูปสูบไปป์ที่คุ้นเคย พร้อมดอกไม้สัญลักษณ์ของความอาลัย

ตัวหนังสือ พ้อเลป่า

Submitted on 25 April 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:

 

เมื่อฉันเริ่มจำความได้ ฉันเที่ยวเล่นกับพวกเพื่อนๆ ฉันรู้ว่า แม่เป็นคนทอเสื้อให้ฉันใส่ ฉันดีใจมาก ฉันสวมเสื้อตัวนั้นแล้วเดินนำหน้าคนอื่นๆ เวลานั้นฉันรู้สึกว่า ใบหน้าของตัวเองเต็มอิ่มไปด้วยความร่าเริงยินดี

ร้องเพลง พ้อเลป่า

Submitted on 18 April 2009 - 00:00:00.  Category: ชีวิต.  ป้าย:


« ก่อนหน้า

 

ชนกลุ่มน้อย

ชนกลุ่มน้อย

หน้าเว็บ

บันทึกล่าสุด

ความคิดเห็นล่าสุด

รวมลิงก์

บล็อกก่อนหน้า

มีอะไรใหม่ในบล็อกกาซีน

พิเศษ