คันนะซัง คนจะสวยช่วยไม่ได้ กับความเคยชินอันเลวร้ายในสังคม

ส่งมาเมื่อ 16 มี.ค. 2008 - 13:01:32.  หมวด: บันเทิง  ป้าย:

คุณเคยรู้สึกมีปัญหา กับรูปร่างหน้าตาของตัวเองบ้างไหมคะ?

ถ้าคุณเป็นคนหน้าตาดี หรือมีความมั่นใจในตัวเองสูงจนรูปลักษณ์ภายนอกไม่อาจมีอิทธิพลเหนือตัวคุณ คุณอาจไม่เข้าใจเท่าไรนักก็ได้ว่า ทำไมในโลกนี้จึงมีคนที่พยายายามขวนขวายทำทุกวิธีการเพื่อให้ตัวเองดูดีขึ้น ทำไมผลิตภัณฑ์เสริมความงามจึงขายดีเป็นเทน้ำเทท่า หรือแม้กระทั่งทำไมถึงยอมเจ็บตัวเพื่อผ่าตัดทำศัลยกรรม คุณอาจสามารถพูดได้อย่างเป็นอุดมคติว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องของรูปธรรมนามธรรม ความสวยงามเป็นเพียงเรื่องของความนิยมในแต่ละยุคสมัย ไม่ใช่สิ่งที่บ่งบอกสมรรถภาพในตัวแต่ละบุคคล และคนเราควรให้ความสำคัญกับความคิดมากกว่ารูปร่างหน้าตา

คุณอาจพูดอย่างนั้นได้ เพราะคุณไม่เคยยืนอยู่บนโลกในฐานะคนขี้เหร่ ไม่เคยรู้ว่าคนขี้เหร่รู้สึกอย่างไร ไม่เคยรู้ว่าในสังคมนี้มีพื้นที่ให้คนขี้เหร่ยืนมากน้อยแค่ไหนอย่างไรล่ะคะ

คันนะซัง คนจะสวยช่วยไม่ได้ (ผลงานของ Yumiko Suzuki จัดจำหน่ายในรูปแบบภาษาไทยโดยบงกชคอมมิคส์ 5 เล่มจบ) เป็นการ์ตูนที่บอกเล่าเรื่องราวของคันนาซึกิ คันนะ หญิงสาวที่เกิดมาพร้อมความขี้เหร่ที่สวรรค์ประทาน นอกจากความเป็นคนดี และมีคุณสมบัติความเป็นกุลสตรีที่ดีเลิศแล้ว ในตัวเธอไม่มีอะไรอีกเลยที่เรียกได้ว่าสวย เธอขี้เหร่มาก ขี้เหร่เสียจนแม้แต่คนวาดยังไม่กล้าวาดออกมาให้คนอ่านได้เห็นกันชัด ๆ คงเพราะไม่รู้จะวาดอย่างไรจึงจะขี้เหร่ได้เทียบเท่ากับความขี้เหร่ที่บรรยายไว้

คันนะใช้ชีวิตอยู่กับคำถากถางจากคนรอบข้างที่เรียกเธอว่าช้างน้ำบ้าง ผีเสื้อสมุทรบ้างมาจนโตเป็นสาว และเมื่อความอดทนถึงขีดสุด คันนะก็เทการตัดสินใจเฮือกสุดท้าย บอกลาความขี้เหร่ของตัวเองโดยการทุ่มเงินเป็นสิบล้าน (เยน ไม่ใช่บาท) เพื่อไปทำศัลยกรรมให้งามพริ้งตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า ในเมื่อโลกนี้เป็นโลกของคนสวย คนสวยเท่านั้นที่จะมีสิทธิเดินเฉิดฉายท่ามกลางแสงแดดตอนเที่ยงวัน คนสวยเท่านั้นจะมีสิทธิไขว่คว้าความรัก เพราะฉะนั้นคันนะจะดูดไขมัน คันนะจะผ่าตัดหน้า คันนะจะเสริมอก คันนะจะเป็นคนสวย!

แต่เอาเข้าจริงแล้ว โลกมันก็ไม่ได้ง่ายแบบนั้น
แน่นอนว่า หลังการแปลงโฉมครั้งใหญ่ชนิดที่แม้แต่คนในครอบครัวเองก็ยังจำไม่ได้ คันนะก็ได้รูปร่างหน้าตาในอุดมคติ เธอได้มีชีวิตในแบบที่ฝัน ไม่ต้องนั่งโต๊ะหน้าห้องน้ำเวลาเข้าร้านอาหาร ไม่ต้องถูกกลั่นแกล้งหรือเรียกว่ายัยช้างน้ำ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ได้เรียนรู้ว่าคุณสมบัติในการเป็นคนสวย ไม่ใช่เพียงแค่หน้าตาสวยและหุ่นสเลนเดอร์เท่านั้น แต่คนสวยยังต้องมีนิสัยของคนสวย ที่แตกต่างอย่างมากจากคนขี้เหร่ คนสวย (ในความเข้าใจของคันนะ) จะต้องไม่เดินก้มหน้า (ใช่! เราต้องมั่นใจ) คนสวยจะต้องไม่สะดุ้งเวลาได้ยินใครพูดถึงช้างน้ำ (ใช่! เพราะเราดูดไขมันแล้ว) คนสวยจะต้องไม่นั่งยอง ๆ ซื้อของลดราคาแบกับดิน (เอ๋?) คนสวยจะต้องไม่ใช้กระดาษชำระแบบเป็นม้วน (ทำไมล่ะ?) คนสวยจะต้องไม่ใส่เสื้อยืดคอรุ่ยเก่า ๆ ปอน ๆ (จริงดิ?) คนสวยจะต้องมีคนมาชอบเยอะ เพราะฉะนั้นการจับปลาสองมือเป็นเรื่องธรรมดา (ไม่ใช่แล้ว!)

หนทางแห่งการเป็นคนสวยที่สมบูรณ์แบบทั้งกายและใจของคันนะซัง ยังอยู่อีกไกลแสนไกล...

ตลกโปกฮาแล้ว คุณมองเห็นอะไรอื่นอีกบ้างไหมคะ?
แม้ความคิดไดนามิกของคันนะซังอาจจะเป็นสิ่งเหนือจริงไปบ้างตามแบบฉบับของการ์ตูน แต่คันนะไม่ได้เป็นแค่ตัวการ์ตูน เธอเป็นคนจริง ๆ ที่อาจจะอยู่ใกล้ตัวคุณมากกว่าที่คุณคิด เธอคือหญิงสาวธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่เกิดมาหน้าตาไม่ดี และต้องทนทุกข์กับกระแสของค่านิยมในสังคมปัจจุบันที่ให้ความสำคัญกับความสวยซึ่งผันแปรไปตามยุคสมัย การที่สื่อโฆษณานำเสนอว่าคุณค่าแรกสุดของคนอยู่ที่ความสวย ไม่ใช่เพียงคำกล่าวอ้างลอย ๆ ที่ไม่มีความหมาย หากคุณลองพิจารณาจากการกระทำของคนจริง ๆ ในสังคมแล้ว คุณจะพบว่ามันเป็นจริงตามนั้น

ตามทฤษฎี รูปร่างหน้าตา ถิ่นกำเนิด สีผิว หรือทุกอย่างที่เป็นลักษณะรูปกายภายนอกไม่มีอะไรส่วนใดเลยที่ทำงานเกี่ยวข้องโดยตรงกับสมอง ดังนั้น รูปลักษณ์จึงไม่ควรจะเป็นตัวกำหนดลักษณะนิสัย แต่ในความเป็นจริง เรากลับพบว่า ‘นิสัยของคนสวย’ และ ‘นิสัยของคนขี้เหร่’ อย่างที่คันนะซังเอ่ยถึง กลับมีอยู่จริง ๆ ด้วยความที่คนสวยได้รับการยอมรับจากสังคมมากกว่า คนสวยไม่มีปมด้อยให้ใครถูกล้อเลียน คนสวยจึงไม่มีอะไรที่ทำให้เธอเสียความมั่นใจ บุคลิกลักษณะของพวกเธอจึงดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด ความมั่นใจที่แตกต่างกันระหว่างคนสวยและคนไม่สวยที่มักจะถูกล้อเลียนในเชิงลบ จึงเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดขึ้นมาเนื่องจากความลำเอียงของสังคมนั่นเอง

ความจริงที่น่าตกใจอย่างหนึ่งก็คือ เรารู้สึกคุ้นเคยกับการเยาะเย้ยถากถางคนอื่นจนกระทั่งเห็นเป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตประจำวันไปแล้ว เราคุ้นเคยกับการที่คนอ้วนจะถูกล้อเลียนว่ายัยช้างน้ำ คุ้นเคยกับการที่คนผิวคล้ำจะถูกเรียกว่าน้องดำดอทคอม คุ้นเคยกับการที่เพศที่สามจะถูกจิกเรียกว่ากะเทยควาย คุ้นเคยกับการที่คนต่างจังหวัดจะถูกเรียกว่าบ้านนอกหรือลาว เราหัวเราะกับมุกตลกที่เอาบุคลิกลักษณะอันไม่เป็นที่นิยมตามยุคสมัยมาล้อเลียน โดยไม่เคยสนใจว่าคนที่ถูกล้อเลียนจะรู้สึกอย่างไร ไม่ใช่ทุกคนหรอกที่ไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดเหล่านั้น แต่พวกเขาก็จำเป็นที่จะต้องหัวเราะไปด้วย เพียงเพื่อให้มีที่อยู่ในสังคม เพื่อแสดงความใจกว้างรับได้ เพื่อแสดงให้เห็นว่ามันไม่ได้เป็นเรื่องสลักสำคัญ เพื่อรักษาความรู้สึกของคนที่ล้อเลียนตัวเองไม่ให้รู้สึกผิด เพื่อไม่ให้การล้อเลียนถากถางนั้นดำเนินไปอย่างเผ็ดร้อนรุนแรงมากกว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน

ที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือ หากมีใครสักคนหนึ่งลุกขึ้นมาเรียกร้องความเป็นธรรมให้คนเหล่านั้น เรียกร้องให้เอาใจเขามาใส่ใจเรา ให้เลิกล้อเลียน ให้ขอโทษกับสิ่งที่เคยทำลงไป แทนที่จะทำให้รู้สึกว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว คนกว่าครึ่งของสังคม กลับคิดว่านั่นเป็นการกระทำที่ไร้สาระ

ความทุกข์ใด ๆ ในโลกล้วนไร้สาระ ตราบเท่าที่คุณไม่เคยต้องประสบกับมันด้วยตัวของคุณเอง

แม้ว่าจะกลายเป็นคนสวย และพยายามทำตัวเหมือนคนสวยจนในที่สุดก็พอจะกล้อมแกล้มไปได้บ้างแล้ว ความทุกข์ใจของคันนะก็ไม่ได้จบลง เมื่อเธอรักผู้ชายคนหนึ่ง และผู้ชายคนนั้นรักเธอตอบ เพราะเธอเฝ้าแต่คิดแบบคนมีปมด้อยอยู่ตลอดเวลาว่าสิ่งที่ทำให้เขาชอบเธอคือหน้าตาที่สวยเพราะศัลยกรรมของเธอ ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเธอ เธอกำลังหลอกลวงเขา ในที่สุด คันนะก็ทนโกหกต่อไปไม่ไหว เธอบอกความจริงกับผู้ชายที่เธอรัก และแน่นอน นั่นทำให้เขารู้สึกสับสนจนในที่สุดทั้งคู่ก็ต้องเลิกกัน

แม้ว่าในตอนสุดท้าย เรื่องทุกอย่างจะคลี่คลาย เนื่องจากผู้ชายคนนั้นตัดสินใจว่าคนที่เขารักคือตัวตนที่แท้จริงของคันนะ ไม่เกี่ยวอะไรกับหน้าตา และในที่สุดทั้งสองคนก็แต่งงาน และอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ถ้านี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตจริง ทุกอย่างจะจบลงอย่างมีความสุขเหมือนในการ์ตูน เพราะตัวตนที่แท้จริงจะไม่มีโอกาสได้แสดงคุณค่าของมันเลยถ้าไม่มีความสวยเป็นด่านแรกในการโน้มน้าวใจ

การ์ตูนเรื่องคันนะซัง คนจะสวยช่วยไม่ได้ เป็นเพียงอีกสื่อเล็ก ๆ สื่อหนึ่งที่เรียกร้องให้มองคุณค่าของคนจากภายใน ไม่ใช่รูปร่างหน้าตา และบอกทุก ๆ คนที่เคยตกเป็นเหยื่อของการเยาะเย้ยถากถางและล้อเลียนว่า จงอย่ายอมให้ใครมาใช้วาจาลดคุณค่าที่แท้จริงในตัวของคุณเอง

[ Permalink ] . [ 6 ความคิดเห็น ]  

ฉันว่าเรื่องความงามนี้ต้องตั้งคำถามว่า มันถูกให้ความหมายจากผู้ชายหรือผู้หญิงเองต่างหาก

แต่ก็ไม่อยากให้มองผู้หญิงที่พยายามทำตัวสวยว่าเป็นเหยื่อเสมอไป คนที่ทำศัลยกรรมก็ต้องรับผิดชอบกับการเลือกของเขาเอง (บางคนเขาก็สวยดีจริง ๆ) แต่ปัญหาคือมันมีแต่คนที่มีตังค์เท่านั้นถึงจะสามารถไปศัลยกรรมได้ คนไม่มีตังค์ก็ได้แต่ใช้ครีมอะไรถูก ๆ แต่งหน้าทาปากเพื่อทำให้คนหันมามองบ้าง มาชมบ้าง มันก็เป็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ น่ะ

ว่าแต่ไอ่เกรียนสาดอยู่ไหนแล้ว มาเถียงเรื่องนมกันในนี้ต่อมา

คนสวยต้องขอบคุณคนขี้เหร่ เพราะมีคนบ่งามจึงมีพื้นที่ให้คนสวยได้โดดเด่นเฉิดฉาย

สาวตัวไม่เล็กทั้งหลาย...สาวผิวสีที่เขาว่าคล้ำทั้งหลาย...สาวที่หน้าตาไม่ตามเทรนด์ที่ไร้แก่นสารทั้งหลาย
อย่ายอมจำนนกับความหมายของความงามที่เราไม่ได้สร้างขึ้น
อย่าได้ลดคุณค่าความเป็นคนของตัวเองลง เหลือเพียงแค่อวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่ง
มันยากที่เราจะยืนหยัดท่ามกลางกรแสสังคมที่ถ่าโถมและโน้มน้าวเราอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
แต่จงต่อสู้ทางสัญญะและเปิดพื้นที่ทางวัฒนธรรมให้พวกเราสร้างความหมายใหม่ต่อสู้ ตอบโต้ ต่อรอง

จงเข้มแข็ง ฉลาด และ เป็นประกาย นั่นคือความงามที่จะส่องสว่างเสมอไป

นึกว่าสุดสัปดาห์นี้จะไม่ได้อ่านซะแล้วววววววว

ถามหาท่านเกรียนสาดด้วยคนค่ะ
วิเคราะห์ความสวยและชนชั้นเป็นไงคะ

จะคอยอ่านน้า

เรื่องแนวๆ นี่ท่านปรมจารย์เปรื่องเดช เคยวิวาทะไว้กับฝ่ายซ้ายคนหนึ่ง
อ่าน: กระโปรงสั้นและชุดรัดรูปในสถานที่ราชการ
http://www.prachatai.com/05web/th/columnist/viewcontent.php?SystemModuleKey=Column&ContentID=2326&ColumnistID=107

พวกแนวชุมชน กับอนุรักษ์นิยมปัญญาอ่อนมันครอบงำได้ ที่ว่าอะไรๆ คนโดนทุนนิยมครอบงำ โดนบริโภคครอบงำ พวกแนวชุมชน มันยังมีที่ทำเลในป่าเขาปลูกกระท่อมสวยๆ ของมันเลย เราคนจนอยู่สลัม แต่ละคนล้วนแล้วแต่โดนครอบงำหมดแล้วแต่ว่าจะเลือกให้อะไรครอบงำ แล้วทำอะไรบ้าง

แนวชุมชนฝันเฟื่อง เขาก็แสวงหาสัจธรรม ปรัชญา อภิปรัชญา พวกนี้ก็อธิบายเรื่องเศรษฐกิจ การเมืองอะไรไม่ได้ นอกจากจะอยากบวช พวกนี้มีคำชี้แนะน่ะ

มองอะไรให้เป็นพลวัตน่ะหรือแม้แต่การให้ค่าผู้หญิง คนสวย คนไม่สวยไม่ใช่เหยื่อ แต่เป็นผู้เอาตัวรอด อย่ามองคนอื่น

การ์ตูนเรื่องคันนะซัง คนจะสวยช่วยไม่ได้ เป็นเพียงอีกสื่อเล็ก ๆ สื่อหนึ่งที่เรียกร้องให้มองคุณค่าของคนจากภายใน ไม่ใช่รูปร่างหน้าตา และบอกทุก ๆ คนที่เคยตกเป็นเหยื่อของการเยาะเย้ยถากถางและล้อเลียนว่า จงอย่ายอมให้ใครมาใช้วาจาลดคุณค่าที่แท้จริงในตัวของคุณเอง

อันนี้เป็นคำที่ยกมาจากคนเขียน ถ้าคนเขียนยังเรียน ปตรี ปหก หรือมัธยม อยู่ ตูก็ขอชื่นชม ว่ามีความคิดเกินตัว

แต่ถ้าแก่กกว่านั้นแล้วอยากมองอะไรลึกกว่านี้ มันต้องรอบด้านเรื่องเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม

คนมันไม่ได้พาสซีพ กันทุกคน คนที่ลุกมาทำตามระบบ ก็เพราะว่าเขาต้องการแข่งขัน ไม่ใช่จำนน ส่วนไอ้พวกแหกคอกแล้วมาสร้างกติกาของตนเอง น่ะขี้แพ้

แม้แต่เฟมินิดเอง เขายังถกเถียงกันจะเป็นจะตาย แต่ตูชอบแนวคิดของคามิล พาเกลีย ที่มันตบหน้าคนจำพวกที่เขียนบทความนี้ ตบหน้าระเบียบรัตน์ ตบหน้าคนที่ตราหน้าคนอื่นว่าเปนเหยื่อเสมอ

ยัยพาเกลีย แกเสนอว่า มาดอนน่า ราชนีเพลงป๊อบ นี่แหละคือนักสตรีนิยมที่แท้จริง

คนจน นมเน่า หน้าเฟะ บ่อย แม้แต่ผู้ชายนกเขายังเน่าเพราะไปฉีดมาเข็มแปดร้อย เขาเอาน้ำเกลือใส่ ตอนนี้ตัดไปแล้ว คนข้างบ้าน บางคนฝังมุก

คนจนจะทำอะไรให้ตัวเองมันเสี่ยง ความสวยความหล่อ เปนสิ่งดี และจะดีที่สุดถ้ามันได้สวยได้หล่อทุกคน

เราต้องปฏิวัติกันน่ะ เอาคนรวยมาตัดหัว แล้วแบ่งเงินกัน